ตอนที่ 2993 เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

ตอนที่ 2993 เก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

“เอ๋ นี่ก็หมดแล้วหรือ”

เมื่อกลับจากภูเขาหยวนเจี้ยว หลิงเสวียนจื่อก็งุนงงอยู่บ้างอย่างอดไม่ได้ ทั้งยังรู้สึกไม่หนำใจเล็กน้อย

ทั้งหมดแล้วใช้เวลาไปทั้งสิ้นเกือบสามเดือน เขากับหลินสวินร่วมกันกวาดล้างห้าภูเขา อิ๋งโจว เผิงไหล ฟางหู ไต้อวี่และหยวนเจี้ยวอย่างต่อเนื่อง

จำนวนวิญญาณร้ายโลหิต ศพคลั่งนิรันดร์ วิญญาณร้ายไร้ดับ ภูตมหามรรคและศาสตราร้ายนิรันดร์ที่ล่ามาได้ รวมแล้วเรียกได้ว่ายิ่งใหญ่

ถึงกับเรียกได้ว่าบนโลกไม่มีเสมอเหมือน

เพราะศุภโชคใหญ่เช่นนี้มีแต่แดนฝังมรรคของแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ถึงมีได้

สำหรับหลิงเสวียนจื่อแล้ว เรื่องนี้ยังรู้สึกเกินจริงเหมือนฝัน

เพียงไม่ถึงสามเดือนสั้นๆ ก็กวาดวาสนาทั่วทั้งห้าภูเขา ก่อนหน้านี้เรื่องนี้เขาคิดไม่ถึงสักนิด!

กระทั่งกลับมาถ้ำสถิต หลิงเสวียนจื่อจึงค่อยๆ ใจเย็นลง

จากนั้นเขาก็มองหลินสวินด้วยสายตาร้อนเร่า เอ่ยว่า “ศิษย์น้อง มีวาสนานี้ พวกเราศิษย์พี่ศิษย์น้องจะกังวลว่าจะไม่อาจแจ้งมรรคนิรันดร์ไปทำไม”

ในใจหลินสวินก็ยินดีปรีดาไม่หยุดเช่นกัน

เขาคิดไม่ถึงว่าการเคลื่อนไหวสืบหาการเปลี่ยนแปลงน่าตกใจของแหล่งน้ำศักดิ์สิทธิ์ กลับทำให้เขาได้มหาศุภโชคเย้ยฟ้าเช่นนี้

มิหนำซ้ำตลอดการเคลื่อนไหวยังราบรื่น ไม่ได้ประสบอันตรายถึงชีวิตจริงๆ มากเกินไปนัก

“ศิษย์พี่รอเดี๋ยว ข้าไปดูในประตูเนรเทศก่อน”

ขณะที่หลินสวินพูดก็โคจรอภินิหารประตูเนรเทศ

“อ๊ะเจ้ารอก่อน ให้ข้าไปดูกับเจ้าด้วย”

หลิงเสวียนจื่อรีบร้อนเอ่ย ช่วงนี้เขาได้เห็นความแข็งแกร่งของอภินิหารต้องห้ามนี้ของหลินสวินแล้ว ในใจก็สงสัยมานานแล้วว่าในประตูเนรเทศนี้เป็นสถานที่เช่นไรกันแน่

หลินสวินอึ้งไป เอ่ยว่า “เช่นนั้นท่านต้องตามติดอยู่ข้างกายข้า หาไม่แล้วเกรงว่าจะประสบเคราะห์ใหญ่”

ขณะพูดเขากับหลิงเสวียนจื่อก็เคลื่อนไหว หายตัวเข้าไปในประตูเนรเทศนั้น

แดนเนรเทศ

กลางฟ้าดินอันขมุกขมัว หลิงเสวียนจื่อหน้าเปลี่ยนสีไปทันที เขาสัมผัสได้ถึงการกดข่มและพลังผนึกอันน่ากลัวอย่างหนึ่ง ทำให้เงาร่างของตนกระเด็นออกไปไกลอย่างควบคุมไม่ได้

หลินสวินขนับเคลื่อนความคิด พลังฟ้าดินที่ตรึงหลิงเสวียนจื่อไว้นั้นก็หายลับไป

หลิงเสวียนจื่อเพิ่งหายตกใจ เอ่ยว่า “ศิษย์น้อง นี่มันที่บ้าอะไรกัน”

หลินสวินเอ่ย “แดนเนรเทศ ส่วนที่นี่เป็นที่ไหนกันแน่ กระทั่งข้าก็ยังไม่รู้”

“เจ้าก็ไม่รู้หรือ” หลิงเสวียนจื่อประหลาดใจ

หลินสวินพยักหน้า แดนเนรเทศลึกลับนัก มีเพียงพลังที่ควบคุมอภินิหารประตูเนรเทศถึงสามารถเปิดแดนนี้ และควบคุมแดนนี้ได้

แต่เกี่ยวกับที่มาของแดนนี้ จนตอนนี้หลินสวินก็ยังไม่รู้ชัด

ไม่นานนักพวกเขาศิษย์พี่ศิษย์น้องก็มาถึงฟ้าดินที่มีจานเทพคร่าศพลอยอยู่

ชั่วพริบตาแสงสมบัติมหามรรคเปล่งประกายสะดุดตาต่างๆ ส่องเข้ามาในครรลองสายตาของพวกเขา ก็พบว่าในพื้นที่ใกล้ๆ กับจานเทพคร่าศพเต็มไปด้วยสมบัติรูปแบบต่างๆ แน่นขนัดเจิดจ้าสะดุดตา

หลิงเสวียนจื่อสูดหายใจ ในดวงตาเต็มไปด้วยความสะท้าน

หลินสวินเองยังทึ่งกับภาพนี้

ตั้งแต่เริ่มกวาดล้างภูเขาอิ๋งโจว ตัวประหลาดที่เขาล่ามาได้ทั้งหมดล้วนถูกส่งมาแดนเนรเทศแห่งนี้ ยังไม่เคยไปนับดูอย่างจริงจัง

และตอนนี้เมื่อเห็นแสงสมบัติมากมายขนาดนั้นก็ตาพร่าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

หลังจากผ่านไปพักหนึ่ง หลิงเสวียนจื่อกำลังจะไปเก็บรวมรวม ร่างกายกลับสะท้านทันที ถูกพลังกฎระเบียบลบล้างของจานเทพคร่าศพจู่โจม ถ้าไม่ใช่ว่าหลินสวินลงมือทันท่วงทีก็เกือบถูกตลบเข้าไปในจานเทพดำขาวสองชิ้นนั่นแล้ว

“นี่… ถึงกับเป็นพลังกฎระเบียบหรือ!?”

หลิงเสวียนจื่อเหม่อไป ดวงตาจ้องเขม็งไปที่จานเทพคร่าศพนั้น “ศิษย์น้อง แดนเนรเทศนี้ของเจ้าจะเย้ยฟ้าไปแล้วกระมัง”

ถ้อยคำของเขาเจือแววสั่นสะท้าน ไม่อาจคาดคิดได้จริงๆ ว่านี่เป็นฟ้าดินเช่นไรกัน ถึงได้มีพลังที่ลึกลับไม่อาจหยั่งถึงเช่นนี้ ไอรีนโนเวล

มิหนำซ้ำกลางฟ้าดินแห่งนี้ หลินสวินยังควบคุมและใช้พลังทั้งหมดของที่นี่ได้อย่างง่ายดาย!

นี่จะน่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

หลินสวินก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไร จึงคร้านจะอธิบายแล้ว

เขาสะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง

ซ่า!

สมบัติต่างๆ ทะยานมาหาเขาเหมือนกระแสน้ำ หลิงเสวียนจื่อจึงถูกดึงดูดความสนใจไปทันที

นับดูแล้วมีศิลาโลหิตนิรันดร์ทั้งสิ้นสี่ร้อยเก้าสิบสามก้อน

กฎเกณฑ์นิรันดร์ที่ไม่สมบูรณ์ยี่สิบสาย

หินมรรคนิรันดร์สิบแปดก้อน

ผลึกจิตนิรันดร์สามพันสี่ร้อยก้อน

ในนั้นสิ่งที่มีค่าที่สุดคือกฎเกณฑ์นิรันดร์ เป็นพลังกฎเกณฑ์ที่ควบรวมจากระดับนิรันดร์ แม้จะบกพร่องแต่ก็เทียบได้กับระเบียบระดับเทพที่ไม่สมบูรณ์สายหนึ่งแล้ว

กฎเกณฑ์นิรันดร์ที่หลินสวินหลอมได้จากเศษเสี้ยวชิ้นส่วนศพเหล่านั้นก่อนหน้านี้ มีเพียงแค่ส่วนเล็กๆ ส่วนหนึ่งของพลังกฎเกณฑ์ทั้งตัวของระดับนิรันดร์ เทียบไม่ติดกับกฎเกณฑ์นิรันดร์ที่หลอมจากศพคลั่งนิรันดร์นี้

‘มีของพวกนี้ก็สามารถหลอมกฎเกณฑ์อมตะของข้าถึงขีดสุดได้แล้วกระมัง’

หลินสวินลอบเอ่ยในใจ