ตอนที่ 3006 วันที่จารึกลงประวัติศาสตร์

ตอนที่ 3006 วันที่จารึกลงประวัติศาสตร์

ตูม!

พริบตานี้โคมบัวสุญญากาศเหมือนดอกบัวหนึ่งจริงๆ ผลิบานกลางอากาศ เพลิงธรรมชวนประหวั่นมากมายลุกโชนเหมือนกลีบดอกหลายชั้นเบ่งบาน

ไพศาลศักดิ์สิทธิ์ เจิดจรัสไร้ขอบเขต สาดส่องเก้าชั้นฟ้าสิบแผ่นดิน

นัยน์ตาของหลินสวินหดรัด การโจมตีนี้ไม่เพียงแต่ผลาญมรรควิถีของเจียหนานจนหมดเกลี้ยงเท่านั้น ยังหลอมพลังต้นกำเนิดของยอดสมบัติอย่างโคมบัวสุญญากาศถึงขีดสุดด้วย!

ความรู้สึกอันตรายเสียดกระดูกแผ่ไปทั่วร่าง สัญชาตญาณการต่อสู้ที่เคี่ยวกรำจากการเข่นฆ่าทำให้หลินสวินสะบัดแขนเสื้อโดยไม่ลังเล

อภินิหารประตูเนรเทศทะยานออกมากลางอากาศ!

พริบตานั้นโคมบัวสุญญากาศซึ่งเบ่งบานลุกโชนเหมือนดอกบัว กลับถูกประตูเนรเทศกลืนกินจนหายลับไปภายใต้แรงสั่นสะเทือนรุนแรง

เมื่อเห็นภาพนี้เจียหนานดูอึ้งงันอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่

เฮ้อ…

ท่ามกลางเสียงถอนใจเจือความหดหู่และผิดหวังนั่น เงาร่างผอมแห้งของเขากลายเป็นละอองแสงโปรยปรายหายไปทีละน้อย จิตสิ้นวิญญาณสลาย

เจียหนาน พุทธปัจจุบันแห่งลัทธิฌานผู้แจ้งมรรคนิรันดร์มาไม่รู้กี่หมื่นปีคนหนึ่ง

ในใต้หล้ายุคปัจจุบันย่อมเรียกได้ว่าเป็นผู้เก่งกาจที่ยืนอยู่เหนือโลก เหยียดมองห้วงฟ้า

โคมบัวสุญญากาศ ยอดสมบัติพิทักษ์สำนักของลัทธิฌาน ศาสตรามรรคนิรันดร์ชิ้นหนึ่งที่หลอมโลกใหญ่แห่งหนึ่งเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา

แต่ตอนนี้ภายใต้สถานการณ์ที่เจียหนานหลอมมรรควิถีของตนโดยไม่สนใจ ทั้งทำลายยอดสมบัติอย่างโคมบัวสุญญากาศโดยไม่เสียดาย ล้วนยังไม่อาจสั่นคลอนหลินสวินได้ สุดท้ายก็สิ้นชีพ!

เมื่อเห็นภาพนี้ในใจจี้ตงหยารู้สึกขมขื่นยิ่ง อกสั่นขวัญหาย ไม่ดิ้นรนอีก เลิกต่อต้านอย่างสมบูรณ์

แต่เมื่อเขารอรับความตายกลับได้ยินหลินสวินพูดว่า “จี้ซีกับจี้ซานไห่สบายดีหรือไม่”

จี้ตงหยาตัวสั่น เผยสีหน้ายากจะเชื่อ “สาเหตุที่เจ้าชักช้าไม่ลงมือรุนแรง ด้วยอยากถามสถานการณ์ของพวกนางสองคนพี่น้องหรือ”

หลินสวินเก็บห้ากายมรรคไปแล้วกล่าวง่ายๆ “ไม่ผิด”

“พวกนาง…”

สีหน้าจี้ตงหยาพลันวูบไหวไม่หยุด ครู่ใหญ่จึงกล่าวเย็นชา “พวกนางทำให้ตระกูลจี้ของข้าอับอาย คนหนึ่งถูกกักบริเวณตั้งแต่หลายปีก่อน อีกคนถูกกักขังหลังกลับมาจากแดนมารสิบทิศ ถูกมองเป็นคนบาปของตระกูล เจ้าคิดว่า… พวกนางยังมีจุดจบที่ดีไหม”

กลับเห็นหลินสวินถอนใจยาวพลางกล่าว “ขอแค่คนยังมีชีวิตอยู่ก็พอแล้ว”

จี้ตงหยาหน้าเปลี่ยนสี คล้ายตระหนักบางอย่างได้ กล่าวอย่างขุ่นเคือง “เจ้า… เจ้าคิดจะทำอะไร”

“แน่นอนว่าทวงความเป็นธรรม ล้างมลทินให้พวกนาง ที่ควรแก้แค้นก็แก้แค้น ความเป็นธรรมที่ควรทวงคืนก็ไม่อาจปล่อยไป”

หลินสวินเอ่ยเสียงเบา

ตอนเด็กซีเคยช่วยเขาหลายครั้ง ทั้งเคยช่วยชีวิตเขาด้วย หญิงสาวผู้เจิดจรัสไร้ใครเทียมเช่นนั้น กลับถูกคนตระกูลตนมองเป็นความอัปยศและกักขัง นี่จะไม่ให้หลินสวินโกรธได้อย่างไร

และเขาไม่มีทางลืมว่าปีนั้นยามอยู่แดนมารสิบทิศ จี้ซานไห่ช่วยเหลือเขาอย่างไร

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินสวิน สีหน้าจี้ตงหยาเปลี่ยนเป็นคล้ำเขียวขึ้นมา เขารู้ว่าท่าไม่ดีโดยสิ้นเชิง

ด้วยพลังต่อสู้ของหลินสวินตอนนี้ กวาดสายตามองทั่วน่านฟ้าที่เก้าใครจะขวางหนทางของเขาได้

อย่าว่าแต่ตระกูลจี้ ต่อให้ขุมอำนาจเผ่าเทพนิรันดร์พวกนั้นร่วมมือกันก็คงไม่ไหว!

ด้วยเหล่าผู้แข็งแกร่งที่มีความสามารถไปแก่งแย่งในแหล่งสถานคุนหลุนล้วนไปจากเผ่าเทพนิรันดร์ของตนนานแล้ว เหล่าระดับนิรันดร์ที่เหลืออยู่ตอนนี้ล้วนเป็นพวกที่มีพลังปราณพอกับเขาทั้งสิ้น!

หากเป็นเมื่อก่อนขอแค่มีระดับนิรันดร์ดูแล เผ่าเทพนิรันดร์พวกนั้นย่อมไม่ห่วงว่าจะถูกศัตรูบุกโจมตีแน่ เพราะนั่นไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย

แต่ตอนนี้กลับมีหลินสวินโผล่มา!

จี้ตงหยานึกถึงตรงนี้แล้วจิตใจว้าวุ่น

“เจ้าวางใจเถอะ ก่อนไปถึงตระกูลจี้ของพวกเจ้า ข้าไม่ฆ่าเจ้าแน่”

หลินสวินพูดพลางลงมือทันที กำราบจี้ตงหยาเข้าไปในเตากระบี่ไร้ก้นบึ้ง ดฯฌซ,ฑ๊โฌฮฤ

ตอนนี้ระดับนิรันดร์เก้าคนที่มาครานี้ นอกจากจี้ตงหยาแล้ว คนอื่นล้วนถูกฆ่าตายคาที่่!

ฟ้าดินเงียบสงัด ระเบียบระดับเทพสองสายปกคลุมบนเวิ้งฟ้า หลินสวินกวาดสายตามองโดยรอบ นึกถึงทุกเหตุการณ์ก่อนหน้านี้แล้วผ่อนคลายลงอย่างอดไม่ได้

วันนี้เขาแจ้งมรรคนิรันดร์ที่นี่ ทลายมหาเคราะห์ที่ไม่เคยมีมาก่อน ก้าวสู่มรรคานิรันดร์อย่างแท้จริง!

ทั้งวันนี้เขายังสังหารเหล่าระดับนิรันดร์จนเลือดอาบท้องนภาด้วย!

ทางเข้าแดนแรกเริ่ม เมื่อแสงเทพวูบไหว พวกเสวียนเฟยหลิง ฟางเต้าผิง ตู๋กูยงต่างทยอยก้าวออกมา แต่ละคนมองหลินสวินอย่างตื่นเต้น สีหน้ายังเหลือความตกตะลึงและมึนงง

คำพูดนับหมื่นพันอยู่ในปาก แต่พวกเขากลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

เพราะประหลาดใจ ผิดคาด ทั้งตกตะลึงเกินไป!

แม้แต่พวกเขาก็คิดไม่ถึง ว่าหลินสวินที่เพิ่งข้ามด่านเคราะห์และก้าวเข้าสู่มรรคานิรันดร์ได้สำเร็จ ถึงกับกอบกู้สถานการณ์อันตรายบนทะเลหมื่นดารานี้ สังหารศัตรูแข็งแกร่งระดับนิรันดร์มากมายที่นี่!

“ทุกท่าน ไม่เป็นไรแล้ว”

หลินสวินยิ้มพลางเดินไปหาพวกเสวียนเฟยหลิง “ไป พวกเรากลับไปดื่มเหล้ากัน”

คราวนี้เสวียนเฟยหลิงจึงกล่าวเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน “ใช่! ต้องฉลองให้เต็มที่! ฮ่าๆๆๆ…”

เขากล่าวถึงตอนท้ายแล้วแหงนมองฟ้าหัวเราะร่าอย่างอดไม่ได้

สัตว์ประหลาดเฒ่าคนอื่นอดหัวเราะไม่ได้ เสียงหัวเราะนั้นเจือความตื่นเต้น ภาคภูมิ และผ่อนคลาย

…

ลัทธิฌาน

ในถ้ำสถิตที่มีดอกบัวมากมายเบ่งบานนั้น

ปัง!

ดอกบัวหนึ่งในนั้นแตกละเอียดเงียบๆ กลีบดอกโรยราแห้งเหี่ยว สลายหายไปจนเกลี้ยง

ฟ่านอั้นซึ่งหนวดเคราขาวโพลน ร่างผอมบางสั่นไปทั้งตัว จ้องมองดอกบัวที่หายไปนั้นอยู่เนิ่นนาน สีหน้าเต็มไปด้วยแววอึมครึม

เขาหยิบรูปปั้นหินที่สลักคำว่าไม่ชูออกมาจากอกช้าๆ กล่าวด้วยเสียงแหบพร่า “ทำไมครั้งนี้… ถึงมีคนตายอีก”

รูปปั้นไท่ชูเงียบไปเนิ่นนาน ไม่ตอบสนองแม้แต่น้อย