ตอนที่ 3021 ผู้อาวุโสซี ไม่ได้พบกันนาน

ตอนที่ 3021 ผู้อาวุโสซี ไม่ได้พบกันนาน

ตระกูลจี้คือเผ่าเทพนิรันดร์ ดำรงอยู่ในน่านฟ้าที่เก้ามาเนิ่นนานชั่วนิรันดร์

ไม่มีใครโง่จนกล้าก่อเรื่องหน้าอาณาเขตของตระกูลจี้ เพราะนั่นไม่ต่างอะไรกับรนหาที่ตาย

ชายชราก็คิดเช่นนี้ ดังนั้นจึง ‘เตือน’ หลินสวินอย่างระมัดระวัง

แต่กลับพบว่าหลินสวินยิ้มเอ่ยว่า “เกิดเรื่องอะไรข้ารับผิดชอบเอง แต่ถ้าเจ้าเล่นลูกไม้อะไร เช่นนั้นข้าก็จะบอกว่าพวกเราสองคนเป็นพวกเดียวกัน”

ชายชราหน้าเขียวไปหมดแล้ว นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ถึงขั้นจะใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นเช่นนี้

“วางใจ ขอเพียงเข้าประตูภูเขาไปแล้วข้าก็จะปล่อยเจ้า ทั้งยังจะรับรองว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะไม่เดือดร้อนไปถึงเจ้า”

หลินสวินเอ่ย “แต่ถ้าเจ้าเลือกแพร่งพรายข่าวให้กับตระกูลจี้…”

“ไม่มีทางเด็ดขาด!”

ไม่ทันพูดจบชายชราก็ยืดอกรับรอง ล้อเล่นอะไรกัน ตนเป็นคนพาเขาเข้าไป ถ้าถูกคนอื่นมองออกตนก็หนีความรับผิดชอบไม่พ้นเหมือนกัน

นี่ก็เรียกว่าดินเหลืองเปื้อนกางเกง ไม่ใช่อุจจาระก็เหมือนอุจจาระ

“ไปเถอะ”

หลินสวินเก็บมือกลับไป เดินเคียงไหล่ชายชราเข้าไปในประตูเขาเทพตั้งต้นด้วยกัน

ตลอดทางชายชราดูว่าง่ายหาใดเทียบ

เขามีปราณขั้นดับเทพ แต่กลับถูกกำราบโดยไม่ทันได้ตั้งตัวสักนิด นี่ทำให้เขารู้ดียิ่งว่าทันทีที่ตนมีการเคลื่อนไหวแม้เพียงนิด คนที่จะตายเป็นคนแรกย่อมต้องเป็นตน!

ไม่นานนักทั้งสองก็มาถึงหน้าประตูภูเขา พอชายชราแสดงเทียบเชิญก็เดินเข้าไปได้อย่างราบรื่น

หลังประตูเป็นแดนลับถ้ำสวรรค์ที่เรียกได้ว่าชั้นยอดแห่งหนึ่ง กว้างใหญ่ถึงที่สุด ทุกที่เต็มไปด้วยภูเขาที่อบอวลไอแรกกำเนิด

“ผู้อาวุโสต้องการให้นำทางหรือไม่”

เด็กหนุ่มรับใช้คนหนึ่งเดินเข้ามา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่โอ้อวดหรือถ่อมตน

ชายชราส่ายหัวปฏิเสธ เดินไปไกลๆ กับหลินสวิน กระทั่งตอนที่รอบทิศไม่มีใครอยู่ ชายชราถึงสื่อจิตเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ว่า ‘สหายยุทธ์ ขอเรียนถามว่าท่านมาคราวนี้ด้วยเหตุใด’

หลินสวินตบไหล่เขาเบาๆ เอ่ยว่า ‘ไม่ต้องรู้จะดีที่สุด’

ชายชราหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย คล้ายตระหนักอะไรได้ นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ถึงเอ่ยว่า ‘สหายยุทธ์ แม้ว่าพวกเราจะบังเอิญได้รู้จักกัน แต่ข้าน้อยยังต้องเตือนท่านประโยคหนึ่ง ที่นี่คือเขาเทพตั้งต้น เป็นอาณาเขตของเผ่าเทพนิรันดร์ตระกูลจี้ ต่อให้ระดับนิรันดร์มาก็ต้องสงบเสงี่ยมเจียมตน ท่าน… อย่าทำเรื่องไม่เหมาะไม่ควรเด็ดขาด’

หลินสวินพูดคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้มว่า ‘เจ้ากังวลว่าข้าจะทำให้เดือดร้อนไปถึงเจ้ากระมัง ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้ก็มีคนเห็นเจ้าเข้ามาพร้อมกับข้าไม่น้อย’

สีหน้ากระอักกระอ่วนฉายขึ้นบนหน้าชายชรา เขาเอ่ยอย่างยำเกรงว่า ‘ข้าน้อยเพียงคิดแทนสหายยุทธ์ จะฟังหรือไม่ก็อยู่ที่สหายยุทธ์ทั้งสิ้น’

หลินสวินยิ้มเอ่ย ‘เจ้าเป็นคนฉลาด ย่อมไม่มีทางทำเรื่องโง่เขลาเช่นกัน พวกเราแยกกันตรงนี้เถอะ’

ขณะพูดเขาก็พุ่งทะยานไปข้างหน้า

‘ก็จริง นี่เป็นถึงอาณาเขตของเผ่าเทพนิรันดร์ตระกูลจี้ ใครจะกล้าก่อเรื่องที่นี่’

ชายชราคิดในใจคล้ายปลอบตัวเอง

แต่พอนึกถึงท่าทางเยือกเย็นนั้นของหลินสวิน ใจเขาก็ว้าวุ่นขึ้นมาอย่างอดไม่อยู่

มักรู้สึกว่าวันนี้คล้ายจะเกิดเรื่องขึ้น… ไอรีนโนเวล

……

ตระกูลจี้ในวันนี้คึกคักหาใดเทียบ ทุกที่ประดับประดาด้วยโคมและผ้าหลากสี บรรยากาศชื่นมื่น แขกเหรื่อที่มาอวยพรไหลหลั่งเข้ามาเหมือนสายน้ำ มอบของขวัญแสดงความยินดีที่ตั้งใจเตรียมมา

ตลอดทางหลินสวินเดินมือไพล่หลัง ไม่ได้ดึงดูดความสนใจเท่าไร เพราะตระกูลจี้ในวันนี้มีแขกมาเยือนมากมายจริงๆ

ไม่ต้องให้หลินสวินสืบ จากการสนทนาของแขกเหรื่อกับคนตระกูลจี้เหล่านั้นก็ทำให้เขารู้ว่าตอนนี้จี้ซี เจ้าสาวที่จะแต่งออกไปตระกูลไท่เฮ่าในวันรุ่งขึ้นพำนักอยู่บน ‘เขาไผ่อักษร’

เขาไผ่อักษรหาง่ายนัก

เพียงแต่ที่นี่ถูกทำให้เป็นเขตหวงห้าม ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าใกล้ไปแล้ว

นี่ย่อมขวางหลินสวินไม่ได้

เมื่อเขาเดินหน้าไป ผู้คุ้มกันที่อารักขาอยู่ใกล้ๆ เขาไผ่อักษรตามทางต่างไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของเขาสักนิด

‘ที่นี่ก็คือเขาไผ่อักษรหรือ’

หลินสวินมาถึงหน้าเขาเงียบสงัดที่อบอวลด้วยไอวิญญาณแห่งหนึ่ง เงยหน้ามองไป โคมแดงสว่างสดใสโคมแล้วโคมเล่าแขวนมาจากยอดเขาจรดตีนเขา แดงเพลิงเป็นมงคล

หลินสวินก้าวขึ้นบันได ตลอดทางพบเจอข้าทาสบริวารจำนวนมาก แต่ล้วนไม่สังเกตเห็นร่องรอยของหลินสวิน

ไม่นานนักเขาก็มาถึงกลางเขา

ที่นี่มีเรือนเก่าแก่อยู่หลังหนึ่ง รอบด้านไม่มีผู้คุ้มกันอารักขา

คิดๆ แล้วก็ถูก ที่นี่เป็นสถานที่สำคัญของตระกูลจี้ ทั้งยังมีระเบียบระดับเทพปกคลุมอีก ไม่จำเป็นต้องมีคนอารักขาสักนิด

หลินสวินสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วเดินไปทางเรือนหลังนั้น

ภายในเรือนตอนนี้

พื้นปูพรมแดง ตะเกียงหอมมีควันลอยไหว เครื่องเรือนมงคลวางตกแต่งละลานตา

เงาร่างอรชรร่างหนึ่งนั่งหลังตรงอยู่หน้าคันฉ่องทองแดง ในคันฉ่องเป็นใบหน้างามกระจ่างที่งดงามเป็นที่สุด เนตรงามดุจดารา สันจมูกโด่ง ริมฝีปากชมพูชุ่มฉ่ำเม้มเล็กน้อย เส้นผมดำดุจธารน้ำตกยาวลงมาถึงเอวเพรียวบางจนมือเดียวโอบรอบ เพียงนั่งนิ่งๆ เช่นนั้นก็เผยความงามที่สร้างความตื่นตะลึงให้สรรพชีวิตได้