ตอนที่ 3042 พลังกฎระเบียบของผู้บงการหลังม่าน

ตอนที่ 3042 พลังกฎระเบียบของผู้บงการหลังม่าน

หลินสวินใจสั่น

ยิ่งพินิจรูปปั้นไท่ชูนี่อย่างละเอียดก็ยิ่งใจสั่นขึ้นเรื่อยๆ คล้ายว่ารูปปั้นหินนี้มีเวทมนตร์ประหลาดอย่างหนึ่ง นำพากระแสหยาวเยือกน่าหวาดหวั่นที่ยากจะต้านมาสู่ใจคน

แต่ขณะเดียวกันก็มีแรงกระตุ้นที่ไม่อาจควบคุมปรากฏขึ้นในใจ ทำให้หลินสวินอดไม่ได้ อยากจะก้าวไปอีกขั้นโดยใช้จิตรับรู้สัมผัสพลังของรูปปั้นหินนี้

แรงกระตุ้นเช่นนี้รุนแรงมาก รุนแรงถึงขั้นทำให้จิตรับรู้ของหลินสวินได้รับผลกระทบ สภาวะจิตเองก็เผยความปรารถนาเป็นระลอก

และก็เป็นตอนนี้เอง ทันใดนั้นเสียงของซย่าจื้อก็ดังขึ้นข้างหู “หลินสวิน เจ้าเป็นอะไรไป”

เสียงกระจ่างใสดั่งเสียงสวรรค์ ยามนี้กลับเหมือนฟ้าร้อง ทำให้หลินสวินสะดุ้งตื่นจากแรงกระตุ้นและความปรารถนาสุดขีดนั่นทันที

เขาพลันตกใจจนเหงื่อเย็นไหลท่วมกาย สีหน้ายังซีดขาวน้อยๆ

รูปปั้นหินที่ชั่วร้ายนี่!

ในใจหลินสวินพลิกม้วน ไม่อาจสงบได้

ความรู้สึกใจสั่น กระหาย ถูกกระตุ้นก่อนหน้านี้ราวกับมือยักษ์ไร้รูปที่กุมจิตรับรู้และจิตใจของเขาไว้ทั้งหมด

ถ้าไม่ใช่ซย่าจื้อส่งเสียงทันเวลา เกรงว่าเขาคงใช้จิตรับรู้ไปสัมผัสรูปปั้นหินนี้อย่างอดไม่ไหวไปแล้ว!

ถ้าเป็นเช่นนั้น…

ผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร

หลินสวินไม่อาจรู้ เพียงแต่ตอนที่เขามองไปยังรูปปั้นหินนี่ สีหน้าก็เจือความหวาดระแวงและระมัดระวังแล้ว

“ซย่าจื้อ เมื่อครู่เจ้าได้ยินเสียงถอนหายใจหรือไม่” หลินสวินพลันเอ่ยถาม

ซย่าจื้อเดินเข้ามายืนข้างหลินสวินอย่างมีชีวิตชีว่า ส่ายหัวกล่าวว่า “ไม่มี เมื่อครู่สีหน้าของเจ้าผิดปกติ คล้ายถูกคนดูดวิญญาณ ข้าจึงส่งเสียงเรียก”

หลินสวินอึ้ง “ไม่ได้ยินหรือ…”

พริบตาที่เขาได้สติก่อนหน้านี้ เขาได้ยินเสียงถอนหายใจชัดๆ เลือนรางคล้ายมีคล้ายไม่มี แผ่วเบายิ่ง ยามคิดคว้าจับกลับสัมผัสไม่ถึงอีก

หลินสวินสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง จมสู่ภวังค์ ไอรีนโนเวล

ในความทรงจำของวิญญาณจี้กุยเจินก็ไม่มีเรื่องที่ว่าเขาได้รับรูปปั้นหินไท่ชูมาได้อย่างไร เหมือนถูกลบ ว่างเปล่าไปหมด

นี่ทำให้หลินสวินไม่รู้แม้แต่น้อยว่าจี้กุยเจินสื่อสารกับรูปปั้นหินไท่ชูนี่อย่างไร

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด

‘หรือว่า… รูปปั้นไท่ชูนี่จึงจะเป็นกระบวนท่าสังหารที่แท้จริง’

ทันใดนั้นหลินสวินนึกความเป็นไปได้อย่างหนึ่งออก ดูเผินๆ ครั้งนี้เป็นพวกจี้กุยเจินมาจัดการตน แต่ความจริงรูปปั้นไท่ชูนี่ต่างหากที่เป็นเคราะห์สังหารใหญ่ที่สุดซึ่งพุ่งเป้ามายังตน

หากการคาดเดานี้เป็นจริง เช่นนั้นเมื่อครู่หากตนใช้จิตรับรู้ไปสัมผัสโดยไม่ระวัง เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าอาจจะประสบเคราะห์ไปแล้ว!

เพียงแต่หลินสวินกลับไม่อาจยืนยันเรื่องพวกนี้

‘ข้าอยากดูนักว่าเจ้ากำลังเล่นปาหี่อะไร…’

หลินสวินสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง โคจรกฎเกณฑ์นิรันดร์เป็นเตาหลอมโดยตรง แล้วกำราบรูปปั้นไท่ชูสูงเก้าชุ่นที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายประหลาดนี้ลงในนั้น

กฎเกณฑ์นิรันดร์ของเขาควบรวมขึ้นจากพลังระเบียบนิพพานที่สมบูรณ์ มีประโยชน์อย่างน่าเหลือเชื่อ และก็เพราะระเบียบนิพพานเช่นกันที่ทำให้เขาก้าวสู่มรรคายอดอมตะ ถึงขั้นทำให้เขาถูกผู้บงการหลังม่านมองเป็นภัยคุกคาม!

ด้วยเหตุนี้หลินสวินถึงเลือกใช้กฎเกณฑ์นิรันดร์เข้ากำราบ

ดังคาด ภาพน่าเหลือเชื่อปรากฏออกมาแล้ว…

รูปปั้นระเบิดแตกเป็นผุยผง และคำว่า ‘ไท่ชู’ สองคำที่สลักอยู่ข้างใต้ก็กลายเป็นสายฟ้าสีเทาสายหนึ่งในชั่วพริบตา

มันบางราวเส้นผม เล็กถึงทขีดสุด แต่ทันทีที่ปรากฏก็ปลดปล่อยอานุภาพน่าครั่นครามไม่อาจจินตนาการ ทำให้ร่างกายและจิตใจของหลินสวินราวกับจมสู่ถ้ำน้ำแข็ง สัมผัสถึงกลิ่นอายร้ายกาจที่รุนแรงยิ่งยวด

ประหนึ่งความตายบีบใกล้เข้ามา!!

หลินสวินใจเต้นงตึกตัก มือเท้าเย็นเฉียบ กลิ่นอายน่าสะพรึงนั่นทำให้เขาเกิดความรู้สึกสิ้นหวังไร้แรงต้าน

ก็เป็นยามนี้เอง นัยเร้นลับนิพพานในกฎเกณฑ์นิรันดร์ทั้งตัวเขาบังเกิดคลื่นน่าตกใจ เข้าข่มสายฟ้าสีเทาที่เล็กบางราวขนวัวสายนี้!

ปึงๆๆ!

เสียงปะทะน่าตระหนกดังขึ้น สายฟ้าสีเทานั่นเข้าปะทะไม่หยุด พยายามสลัดออกจากการกำราบของนัยเร้นลับนิพพาน แต่เมื่อนัยเร้นลับนิพพานทะยานกึกก้องไม่หยุด การโจมตีทั้งหมดของสายฟ้าสีเทาก็ล้วนถูกลบล้างไป และกำราบมันได้ในที่สุด

หลินสวินที่สังเกตเห็นภาพนี้หลั่งเหงื่อเย็นชุ่มโชกไปทั่วร่าง

ชั่วพริบตาเมื่อครู่เหมือนกับเดินผ่านประตูผีมารอบหนึ่ง กลิ่นอายความตายรุนแรงทำเอาเขาหวาดผวามาถึงตอนนี้

ครั้นมองดูสายฟ้าสีเทานั่นอีกครั้ง แม้จะถูกกำราบแต่ยังไม่ได้ถูกหลอม กลับพุ่งทะลวงอยู่ในนัยเร้นลับนิพพานไม่หยุด คล้ายพยายามหาทางรอด

ให้ความรู้สึกเหมือนนัยเร้นลับนิพพานเป็นบ่อปลา ส่วนสายฟ้าสีเทานี่ก็คือปลาตัวหนึ่ง พยายามหลบหนีจากบ่อปลา แต่ย่อมเป็นการเสียแรงเปล่า

หลินสวินสูดหายใจลึกสองสามครา กระทั่งสภาวะจิตสงบลงถึงค่อยเริ่มสังเกตสายฟ้าสีเทานี้

มันบางเหมือนขนวัว ไม่สะดุดตายิ่ง แต่กลับแผ่กลิ่นอายน่าสะพรึงถึงขั้นคาดไม่ถึงซึ่งแปลงมาจากพลังกฎระเบียบลึกลับแปลกประหลาดชนิดหนึ่ง ลำพังแค่มองดูก็ทำให้คนเกิดความรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวัง

‘จริงด้วย สิ่งที่อบอวลบนรูปปั้นไท่ชูเมื่อครู่ก็คือกลิ่นอายประหลาดชนิดนี้!’

หลินสวินแววตาไหววูบ เข้าใจรางๆ แล้ว

สายฟ้าสีเทาคือสิ่งที่อักษรมหามรรคเร้นลับ ‘ไท่ชู’ สองคำแปลงออกมา และอักษรมหามรรคนี่ก็เป็นสิ่งที่ผู้บงการหลังม่านของเคราะห์แห่งยุคสมัยทิ้งไว้

นี่หมายความว่าสายฟ้าสีเทานี่ เป็นไปได้ว่าจะเป็นพลังกฎระเบียบที่ผู้บงการหลังม่านนั่นครอบครอง!

ทันทีที่คิดถึงจุดนี้หลินสวินก็รู้สึกใจเต้นขึ้นมา

ผู้บงการหลังม่านลึกลับมาโดยตลอด ในยุคสมัยมากมายที่ผ่านมาไม่มีใครรู้ที่มาที่ไปของผู้บงการหลังม่านนี้ และไม่รู้ว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตประเภทไหนหรือวิวัฒน์มาจากกฎระเบียบอะไรกันแน่

ต่อให้เป็นบุคคลยอดเยี่ยมอย่างเฉินหลินคง เฉินซี ก็ล้วนกำลังหาเบาะแสของผู้บงการหลังม่าน

แต่คิดก็รู้ว่าผู้บงการหลังม่านนี่เร้นลับปานใด