ตอนที่ 3151 เก้าภาคีไท่ชู

ตอนที่ 3151 เก้าภาคีไท่ชู

บัณฑิตวัยกลางคนสีหน้าแปรผันไม่ว่างเว้น

พักใหญ่เขาถึงได้สติจากแรงกระทบกระเทือนของภาพความตายเหล่านั้น

เมื่อมองหลินสวินกับซย่าจื้ออีกครั้ง ในสายตาของเขาก็เจือแววเกรงกลัวอย่างไม่อาจข่มได้แล้ว

หลินสวินยิ้มพลางเอ่ยปาก “ก่อนหน้านี้เจ้าพูดไว้แล้วว่าขอเพียงข้ารอดชีวิต เจ้าก็จะบอกคำตอบข้า”

บัณฑิตวัยกลางคนถอนใจยาวๆ เฮือกหนึ่ง เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้เป็นเพราะพวกเราไม่ประมาณพลังตัวเอง… พวกเราล้วนอยู่ใต้อาณัติของจอมมรรคชะตาสวรรค์ภาคีหรดี สาเหตุที่รออยู่ที่นี่ ก็เพราะรับคำสั่งมา…”

ไม่นานนักหลินสวินก็เข้าใจที่มาที่ไปของเรื่องราวต่างๆ จากคำพูดของบัณฑิตวัยกลางคน

ในแหล่งสถานอัศจรรย์ ราชันไท่ชูรวมถึงผู้แข็งแกร่งเก้าภาคีที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาเรียกได้ว่าเป็นขุมอำนาจอันดับหนึ่งอย่างเต็มภาคภูมิ

‘เก้าภาคี’ ที่ว่าก็คือภาคีพายัพ ภาคีหรดี ภาคีทักษิณ ภาคีบูรพา ภาคีอีสาน ภาคีอุดร ภาคีประจิม ภาคีอาคเนย์และภาคีกลาง

เก้าภาคีต่างมีจอมมรรคภาคีละหนึ่งคน ล้วนเป็นยอดบุคคลที่เรียกได้ว่าล้ำเลิศ

ส่วนผู้แข็งแกร่งในแต่ละภาคีจะถูกเรียกว่าทูตชะตาสวรรค์

จอมมรรคเก้าภาคีกับทูตชะตาสวรรค์ที่อยู่ใต้บังคับบัญชาต่างรับคำสั่งจากราชันไท่ชู

ทว่าหลังจากราชันไท่ชูถูกขังในแดนเทพมากเร้นเมื่อนานมาแล้ว ผู้แข็งแกร่งเก้าภาคีที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาต่างก็รับคำสั่งจากหญิงที่เรียกตัวเองว่า ‘อีกาดำ’

อีกาดำเป็นผู้ติดตามอันดับหนึ่งใต้บัญชาไท่ชู เป็นคนที่ราชันไท่ชูไว้วางใจที่สุด มรรควิถีของนางก็ล้ำลึกสุดหยั่ง

ว่ากันว่าอีกาดำแจ้งมรรคขั้นไร้ขอบเขตสัมบูรณ์เมื่อนานมาแล้ว ในทั้งแหล่งสถานอัศจรรย์ยังเป็นบุคคลน่ากลัวที่ทำให้ยอดบุคคลคนใดก็ตามยำเกรงได้คนหนึ่ง

ช่วงก่อนหน้านี้พวกบัณฑิตวัยกลางคนได้รับคำสั่งจากจอมมรรคชะตาสวรรค์ภาคีหรดี ‘ชิงหยางจื่อ’ ให้พวกเขาทูตชะตาสวรรค์แห่งภาคีหรดีที่กระจายอยู่ตามโลกแปรปุถุชนเหล่านี้ออกเคลื่อนไหวกัน อารักขาหน้าปราณมรรคฟ้าดินในสี่สิบเก้าอาณาจักร

เป้าหมายก็เพื่อจัดการหลินสวิน!

เมื่อฟังถึงตรงนี้ หลินสวินจึงรู้ว่าที่แท้คนที่ลงมือกับตนก็คือ ‘ราชันไท่ชู’ ที่ถูกเรียกว่าเป็นผู้บงการหลังม่านของเคราะห์แห่งยุคสมัยผู้นั้น!

หลินสวินเอ่ยถาม “ในโลกแปรปุถุชนแห่งนี้มีทูตชะตาสวรรค์อย่างเจ้าทั้งหมดกี่คน”

“ในบรรดาเก้าภาคีมีแต่จอมมรรคชะตาสวรรค์ภาคีหรดีที่รับผิดชอบเรื่องในโลกแปรปุถุชน และในโลกแปรปุถุชนแห่งนี้ ทูตชะตาสวรรค์ที่รับใช้ภาคีหรดีอยู่จริงๆ น่าจะมีแปดร้อยคน”

บัณฑิตวัยกลางคนพูดถึงตรงนี้ก็เผยสีหน้าขมขื่น “ความจริงทูตชะตาสวรรค์จากโลกแปรปุถุชนอย่างพวกเราดูเหมือนมีจำนวนมาก แต่อันที่จริงกลับเป็นกลุ่มคนที่อยู่ชายขอบที่สุดในเก้าภาคีไท่ชู”

หลินสวินเอ่ยอย่างสนอกสนใจ “นี่หมายความว่าอย่างไร”

“ง่ายมาก ตั้งแต่อดีตถึงถึงปัจจุบัน พวกที่ข้ามทะเลโชคชะตามาถึงโลกแปรปุถุชนแห่งนี้ทุกคน ส่วนมากได้รับคำเชิญจากจอมมรรคชะตาสวรรค์ภาคีหรดี สัญญากับทุกคนว่าถ้าอยู่ในกลุ่มเดียวกันก็จะได้รับความคุ้มครองจากราชันไท่ชู ทั้งยังได้รับความช่วยเหลือจากกำลังพลทั้งหมดที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของราชันไท่ชูอีกด้วย”

บัณฑิตวัยกลางคนเอ่ย “แต่คิดว่าสหายยุทธ์ก็ย่อมรู้ดีว่าแหล่งสถานอัศจรรย์แห่งนี้อันตรายยากหยั่งถึง ที่พวกเรามาที่นี่ อย่างแรกก็เพื่อหลบภัยคุกคามของเคราะห์ดับสิ้นไร้ชีพ อย่างที่สองก็เพื่อเสาะหาผลมรรคแรกกำเนิด แต่หากเคลื่อนไหวตามลำพัง คนน้อยย่อมไร้กำลัง เป็นไปได้สูงยิ่งว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝัน”

หลินสวินเอ่ย “ดังนั้นสหายร่วมวิถีที่เข้ามาโลกแปรปุถุชนเหล่านี้จึงเลือกเข้าร่วมกับกลุ่มของราชันไท่ชูหรือ”

“ไม่ผิด”

บัณฑิตวัยกลางคนเอ่ย “แต่เพราะการต่อสู้มหามรรคนี้ สิ่งที่ทดสอบก็คือความสูงต่ำของมรรควิถีที่คนผู้หนึ่งมี ทูตชะตาสวรรค์ที่สังกัดภาคีหรดีอย่างพวกเรา ส่วนมากแทบไม่มีโอกาสเข้าประตูสวรรค์และออกจากโลกแปรปุถุชนแห่งนี้ได้ จึงกลายเป็นกลุ่มที่ไม่ได้รับความสำคัญที่สุดในเก้าภาคีไท่ชู”

หลินสวินถึงได้เข้าใจยามนี้

แดนเทพสรรพวิญญาณมีโลกเก้าชั้น หนึ่งโลกหนึ่งประตู หนึ่งประตูหนึ่งนัยเร้นลับ

โลกแปรปุถุชนก็คือโลกชั้นแรกของแดนเทพสรรพวิญญาณ หากเข้าประตูสวรรค์ไม่ได้ ก็หมายความว่าจะติดอยู่ที่โลกแปรปุถุชนแห่งนี้ไปตลอดเท่านั้น

ขนาดโลกชั้นแรกยังผ่านไปไม่ได้ เห็นชัดว่าภาคีหรดีอย่างพวกบัณฑิตวัยกลางคนเหล่านี้ไม่มีทางได้รับความสำคัญมากมายนัก

และนี่ก็หมายความว่าทูตชะตาสวรรค์ภาคีหรดีอย่างบัณฑิตวัยกลางคน ดูคล้ายมีกำลังคนมาก แต่ความจริงแล้วก็ไม่ต่างอะไรกับทรายที่อยู่กระจัดกระจายกันกระบะหนึ่ง

หลินสวินเอ่ย “เกาะกลุ่มกันเป็นเรื่องดี แต่เลือกผิดฝั่งกลับจะทำร้ายตัวเอง”

บัณฑิตวัยกลางคนสีหน้าอึมครึม เอ่ยว่า “พวกเราฝึกปราณถึงตอนนี้ ผ่านกาลเวลาเนิ่นนาน ขัดเกลาจากการเห็นความเป็นความตายจนเจนตา ในที่สุดก็มาถึงแหล่งสถานอัศจรรย์แห่งนี้อย่างยากเย็น ใครจะคิดว่าที่นี่กลับไม่ใช่แดนพิสุทธิ์ ถ้าจะโทษก็โทษได้แค่พวกเรามรรควิถีด้อยเกินไป ถ้าไม่เกาะกลุ่มกันเกรงว่าจะไม่มีทางยืนหยัดในโลกนี้ได้”

ในน้ำเสียงมีแต่ความอ้างว้างและผิดหวัง

หากไม่มาแหล่งสถานอัศจรรย์ ก็จะถูกเคราะห์ดับสิ้นไร้ชีพคุกคาม กินไม่ได้นอนไม่หลับ

แต่พอมาแหล่งสถานอัศจรรย์ กลับมีอันตรายรอบด้านเช่นกัน

ถ้าได้รู้ทุกอย่างแต่แรก ยอดบุคคลที่กระจายตัวอยู่ในโลกแปรปุถุชนมากมายนี้อาจจะไม่วาดหวังการมายังแหล่งสถานอัศจรรย์แห่งนี้แล้ว

“เจ้าไปเถอะ”

หลินสวินโบกมือ

บัณฑิตวัยกลางคนอึ้งไป เดิมเขาเตรียมตัวตายแล้ว จะคิดได้อย่างว่าหลินสวินจะถึงกับปล่อยเขาไป

ครู่หนึ่งเขาสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่ง กุมมือเอ่ยว่า “ขอบคุณมาก”

จากนั้นจึงหันหลังจากไป

แต่ในใจเขายังงุนงงไม่ว่างเว้น ในช่วงหลายร้อยปีนี้เขาเคยได้ยินเรื่องของหลินสวินมากมาย ในเรื่องเหล่านั้นต่างบรรยายหลินสวินว่าโหดเหี้ยมร้ายกาจ กระหายการฆ่าฟัน

เดิมนึกว่านี่เป็นคนไร้ปรานีประหนึ่งมารร้ายคนหนึ่ง แต่ตอนนี้… เขากลับเอาชีวิตรอดมาได้!

“ทำไมไม่ฆ่า”

ซย่าจื้อยังประหลาดใจอยู่บ้าง

“แค่คนน่าสงสารคนหนึ่งเท่านั้น จะฆ่าไปทำไม”

หลินสวินเอ่ยเบาๆ