ตอนที่ 3171 ศึกไล่ล่า

ตอนที่ 3171 ศึกไล่ล่า

ผู้ฝึกปราณภาคีอาคเนย์เหล่านั้นพลันตระหนก

ตูม!

กลิ่นอายชวนประหวั่นอบอวลออกมาจากร่างพวกเขา แต่ละคนต่างเรียกสมบัติออกมาทันที เคลื่อนตัวเข้าไปในพยับหมอกที่ห่างไกลเต็มกำลัง

ความเร็วของการตอบสนองทำให้ผู้คนอึ้งค้างนัก

ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นขั้นไร้ขอบเขตใหญ่ สามารถโลดแล่นทั่วโลกมืดมนแห่งนี้มานานปี มีหรือจะธรรมดา

แต่สิ่งที่ไวกว่าความเร็วของพวกเขาก็คือเจตกระบี่ที่พุ่งขวางอากาศสายหนึ่ง!

อานุภาพดุจสายรุ้งทะลวงเมฆ แฝงพลังยิ่งใหญ่สยบหมื่นมรรคทั่วหล้า ปรากฏกลางฟ้าดินเปี่ยมหมอกหนาแถบนี้กะทันหัน

ตูม!

ผู้ฝึกปราณเหล่านี้เพียงรู้สึกเหมือนมีกระบี่เล่มหนึ่งฟันลงกลางใจ รวดร้าวเหมือนถูกกรีดแหวก ราวกับถูกเฉือนจิตวิญญาณในชั่วขณะเดียว ภาพเบื้องหน้าเป็นสีดำ

สภาวะจิตบาดเจ็บสาหัส แผลมรรคทั่วไปจะเทียบได้อย่างไร

ก็เห็นเงาร่างพวกเขาโซเซ การขับเคลื่อนพลังทั่วร่างปั่นป่วน อดส่งเสียงตะโกนอย่างเจ็บปวดไม่ได้

“แย่แล้ว!”

“ขอความช่วยเหลือเร็ว!!”

เสียงเพิ่งดังขึ้นซย่าจื้อก็ลงมือแล้ว นางโบกสะบัดทวนกระดูกขาว แทงออกไปห้าครั้งติดในพริบตา

ตึงๆๆๆๆ!

เงาร่างทั้งห้าล้มลงอย่างรวดเร็ว ร่างกลายเป็นเถ้าถ่านลอยล่องทั่วฟ้า กายสิ้นมรรคสลาย

ส่วนอีกคนที่เหลืออยู่ก็ถูกซย่าจื้อจับไว้อย่างแน่นหนา

ตูม!

คราวนี้เจตกระบี่ยิ่งใหญ่ที่พุ่งขวางอากาศนั้นจึงสลายไป

เงาร่างของหลินสวินก้าวเข้ามา มองคนที่ถูกซย่าจื้อจับตัวไว้เล็กน้อยก่อนยิ้มกล่าวอย่างอดไม่ได้ “คนพวกนี้ข่มอารมณ์ไม่อยู่จริงๆ”

“พวกเขาคงคิดไม่ถึงว่าพวกเราจะย้อนกลับมาโจมตี” ซย่าจื้อพูดพลางส่งตัวผู้ฝึกปราณคนนั้นให้หลินสวิน

นี่คือชายสวมชุดคลุมพญางูคนหนึ่ง เป็นผู้นำของผู้ฝึกปราณกลุ่มนี้ ปัจจุบันกำลังหมดสติ

หลินสวินไม่คิดจะปลุกอีกฝ่ายมาซักถาม โคจรวิชาลับเริ่มค้นจิตวิญญาณโดยตรง

ไม่นานความทรงจำมากมายถูกหลินสวินรับรู้ราวกับกระแสน้ำ

หลินสวินถึงได้รู้ว่าผู้ฝึกปราณเหล่านี้มาจากภาคีอาคเนย์ หนึ่งในเก้าภาคีไท่ชู ครั้งนี้มาจัดการตนด้วยรับคำสั่งจากขู่เหอจอมมรรคชะตาสวรรค์ภาคีอาคเนย์

ในโลกมืดมนนี้ทูตชะตาสวรรค์ภาคีอาคเนย์มีทั้งหมดห้าสิบเจ็ดคน ผู้นำคือชายชราชุดขาวคนหนึ่งนามว่าถูซานเหลิ่ง

นอกจากนี้ยังมีข้อมูลสัพเพเหระอย่างอื่นด้วย

แน่นอนว่าสิ่งที่มีประโยชน์กับหลินสวินที่สุดในการค้นจิตวิญญาณ ก็คือทำให้หลินสวินได้รับภาพภูมิลักษณ์ที่เกี่ยวข้องกับโลกมืดมน!

เมื่อมีแผนภาพนี้แล้ว อย่างน้อยก็ไม่ถึงขั้นหลงทางในโลกนี้

ขณะเดียวกันในที่สุดหลินสวินก็เข้าใจ เป้าหมายที่ทูตชะตาสวรรค์ภาคีอาคเนย์ซุ่มโจมตีก่อนหน้านี้ เพราะต้องการล่อเขากับซย่าจื้อไปยังพื้นที่ต้องห้ามแห่งหนึ่งนามว่า ‘น้ำพุมืดมน’

ใกล้เขตต้องห้ามแห่งนั้นมีราชันวิญญาณหมอกตนหนึ่งครอบครอง แผนการของทูตชะตาสวรรค์ภาคีอาคเนย์พวกนี้ก็ง่ายมาก นั่นคือการยืมดาบฆ่าคน!

เมื่อรู้เรื่องพวกนี้แล้วหลินสวินกลับไม่รู้สึกผิดคาด

ตั้งแต่เข้าสู่โลกแปรปุถุชนก็มีทูตชะตาสวรรค์จากภาคีหรดีคิดฆ่าตน การเจอเคราะห์สังหารจากทูตชะตาสวรรค์ภาคีอาคเนย์ในโลกมืดมนตอนนี้ก็อยู่ในการคาดเดาของหลินสวิน

หลินสวินใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจ พาซย่าจื้อมุ่งหน้าไปยังที่ห่างไกล

…

เขาเทพสังหาร

“นับเวลาดูแล้ว หากพวกชิ่งขุยทำสำเร็จ ตอนนี้คงล่อหลินสวินกับผู้หญิงนั่นไปใกล้น้ำพุมืดมนแล้ว”

โหย่วเจียงในชุดคลุมเพลิงเอ่ยปากเสียงเบา

ข้างกายเขายังมีผู้ฝึกปราณภาคีอาคเนย์หลายสิบคนยืนอยู่ แต่ละคนกลิ่นอายซ่อนคม กระจายอยู่ทั่วเขาเทพสังหารที่พยับหมอกปกคลุมนี้ ยากจะถูกคนสังเกตเห็น

“มีข่าวส่งกลับมาหรือไม่”

ถูซานเหลิ่งในชุดขาวที่เป็นผู้นำขมวดคิ้วกล่าว

“ไม่มี”

โหย่วเจียงส่ายหัว

“ไม่ว่าภารกิจสำเร็จหรือล้มเหลว ด้วยนิสัยของพวกชิ่งขุยต้องส่งข่าวมาทันทีแน่ แต่ตอนนี้กลับไม่มีข่าวส่งกลับมา…”

สีหน้าถูซานเหลิ่งเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา “จากที่ข้าดู เรื่องราวเปลี่ยนเป็นไม่เข้าทีแล้ว!”

โหย่วเจียงใจกระตุกวูบ กล่าวว่า “หรือพวกเขาประสบเคราะห์แล้ว”

“ประสบเคราะห์ยังเป็นเรื่องเล็ก ห่วงว่าตอนนี้หลินสวินคงรีบเร่งมาเขาเทพสังหารนี้แล้ว!”

ถูซานเหลิ่งสูดหายใจลึกเฮือกหนึ่งก่อนตัดสินใจ “ไม่อาจรออีกต่อไปแล้ว พวกเราออกเดินทางทันที มุ่งหน้าไปยังน้ำพุมืดมน!”

เขาพูดพลางเริ่มเคลื่อนไหวก่อน

โหย่วเจียงอึ้งไปครู่หนึ่ง แม้รู้สึกว่าถูซานเหลิ่งระวังตัวเกินไปอยู่บ้าง แต่ยังนำทุกคนตามไป

“ระหว่างทางให้ทิ้งร่องรอยไว้ ข้าอยากให้พวกหลินสวินรู้ว่าพวกเรามุ่งหน้าไปยังน้ำพุมืดมนแล้ว”

ระหว่างทางถูซานเหลิ่งพลันเอ่ยปาก

“ขอรับ”

โหย่วเจียงพยักหน้ารับคำ

ไม่นานพวกเขาก็หายไปในพยับหมอกไร้ขอบเขต

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

เงาร่างของหลินสวินกับซย่าจื้อปรากฏตัวบนเขาเทพสังหาร

“คนพวกนี้ระวังตัวจริง” หลินสวินกล่าว เขาตรวจสอบโดยรอบแล้ว พบว่าศัตรูจากไปอย่างรีบเร่งก่อนพวกเขามาถึงนานแล้ว

“ยังตามต่อไหม” ซย่าจื้อถาม

“ตาม”