ตอนที่ 330

เรื่องน่ายินดี โดย ProjectZyphon เสี่ยวเคอร้องรับในลำคอ ไม่ได้ปฏิเสธ

ชายวัยกลางคนยิ้ม “เพราะเด็กคนนี้หรือ เจ้าไม่ต้องปฏิเสธหรอก ข้าว่าถึงไม่มีเด็กคนนี้ อย่างไรเสียก็ต้องเกิดเรื่องนี้อยู่ดี”

หลินสวินตะลึง ในที่สุดก็รู้ว่าอะไรคือสติปัญญาล้ำเลิศ ชายวัยกลางคนพูดไม่กี่คำก็รู้เรื่องราวคร่าวๆ แล้ว คล้ายกับเป็นเทพเซียนเลยทีเดียว

เสี่ยวเคอเปลี่ยวหัวข้อสนทนา “พญาแร้ง นี่คือหลินสวิน เป็นนักเรียนในค่ายกระหายเลือดเมื่อปีก่อน”

พญาแร้ง

ที่แท้เขาก็เป็นเจ้าของเรือนพญาแร้ง

เด็กหนุ่มก้าวออกมาข้างหน้า “คำนับผู้อาสุโสขอรับ”

พญาแร้งยิ้มบาง “ไม่ต้องมากพิธี เจ้ามาถึงที่นี่ได้คงเพราะสวีซานชีบอก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็ไม่ใช่คนอื่นไกล”

“ผู้อาวุโสปราดเปรื่องเดาเรื่องราวได้ไว ข้านับถือยิ่งนัก” หลินสวินเอ่ยชม

“นำปิ่นมาให้ข้าสิ” พญาแร้งกล่าวกลั้วรอยยิ้ม

หลินสวินนิ่งสักพักพลันได้สติ หยิบปิ่นที่สวีซานชีมอบให้ไว้ส่งให้อีกฝ่าย

ชายวัยกลางคนลูบปิ่นสายตาอ่อนลง ครู่ใหญ่จึงว่าขึ้น “ใช้ปิ่นนี้มาหาข้าที่นี่ เจ้าต้องมีเรื่องร้องขอแน่ ว่ามาสิ เจ้าอยากให้ข้าช่วยอะไร”

ไม่รอหลินสวินพูด เสี่ยวเคอก้าวขึ้นมาเล่าเรื่องราวของหลินสวินให้พญาแร้งฟัง

ครั้นได้ยินเรื่องราวทั้งหมดแล้ว พญาแร้งพลันมีสีหน้าเครียดเคร่ง “ไม่คิดว่าเจ้าจะเป็นลูกหลานของท่านเต้าเฉิน เสียมารยาทแล้ว”

ท่านเต้าเฉินย่อมคือปู่ทวดของหลินสวิน หลินเต้าเฉิน!

หลินสวินคิดไม่ถึงว่าพญาแร้งจะเคารพท่านทวดของเขาถึงเพียงนี้ แม้ตัวเด็กหนุ่มจะอ่อนวัยกว่าอีกฝ่าน แต่ก็ยังให้ความเคารพเขาไปด้วย

“ไม่ปิดบังผู้อาวุโส ข้าเพิ่งทราบสถานะของตนเองเมื่อวานนี้ จึงไม่ทราบเรื่องของท่านปู่ทวด ทำให้ท่านผิดหวังแล้ว” หลินสวินว่า

“เอาล่ะ ไม่ต้องถ่อมตน ข้าทราบเรื่องราวของเจ้าแล้ว เพียงแต่ตอนนี้ข้าไม่แน่ใจว่าจำเป็นจะต้องช่วยเหลือเจ้าหรือไม่”

สายตาของพญาแร้งเรียบนิ่ง มีพลังอ่านใจคนบางอย่าง “เจ้าก็รู้ว่าหากช่วยเจ้าอาจต้องเผชิญกับอันตรายมากมาย ข้าอยากให้เจ้ายืนยันว่าเจ้ามีความสามารถพอจะแบกรับหน้าที่นี้”

“ยืนยันอย่างไรหรือขอรับ” หลินสวินถาม

“ปราณของเจ้าอยู่เพียงขั้นผสานดิน หากจะทดสอบพลังของเจ้าคงจะบังคับให้ทำในสิ่งที่ลำบากใจ เช่นนั้นเจ้าบอกข้ามาว่าหากเจ้าจะปกครองภูเขาชำระจิตแล้ว เจ้าจะทำอย่างไรบ้าง”

พญาแร้งเสียงราบเรียบ สองตาเรียบนิ่งนั้นทำให้หลินสวินรู้สึกถึงความกดดัน

เสี่ยวเคอก็มองที่หลินสวินเงียบๆ นางรู้ว่าหากหลินสวินสามารถผ่านการทดสอบนี้ไปได้ เขาย่อมได้รับความช่วยเหลือจากพญาแร้ง

หากไม่ผ่าน ก็ต้องจากไปเงียบๆ

“ต้องจัดการปัญหาภายในก่อนขอรับ” หลินสวินตอบไม่ลังเล ปัญหานี้เขาใคร่ครวญอยู่ทั้งคืน

“จะจัดการอย่างไรปัญหาภายใน” พญาแร้งถามต่อ สายตาเรียบนิ่งกว่าเก่า มีพลังบางอย่างอธิบายไม่ได้

หลินสวินตอบฉะฉาน “ทำให้รากมั่นคง เติมพลัง แล้วจึงพัฒนาคนขอรับ”

พญาแร้งส่ายหัว ไม่พอใจในคำตอบ “กว้างเกินไป เห็นได้ชัดเจนว่าเจ้ายังไม่มีแผนการและกลยุทธ์ที่ถูกต้อง”

เด็กหนุ่มชะงัก “ผู้น้อยว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ต้องพูดถึงกลยุทธ์”

อีกฝ่ายพญาแร้งร้องอ้อ แสดงความสนใจอย่างแจ่มชัด “เจ้าลองว่ามาสิ”

“ตอนนี้ข้ามีเพียงสถานะผู้สืบทอดสายตรงของตระกูลหลิน มีสิทธิ์ปกครองภูเขาชำระจิตโดยชอบธรรม คนอื่นในตระกูลหลินแพ้ให้แก่ข้าในเรื่องนี้” หลินสวินกล่าวอย่างรวดเร็ว

พญาแร้งพยักหน้า “สิทธิ์โดยชอบธรรม สิ่งนี้ถึงสำคัญ”

เห็นดังนั้นหลินสวินถึงกล่าวต่อด้วยรอยยิ้ม “แต่ว่าสถานการณ์ของข้าในตอนนี้ไม่ดีนัก ขาดกำลังทรัพย์ ขาดกำลังคน มีตัวคนเดียว ชื่อเสียงก็ไม่เป็นที่รู้จัก ความสามารถไม่เพียงพออาจทำให้ผู้อื่นไม่เชื่อถือ”

สายตาของพญาแร้งปรากฏความชื่นชม คำพูดเหล่านี้ทำให้เขารู้ว่าหลินสวินไม่ใช่คนดีแต่พูด รู้จักศัตรูเป็นเรื่องง่ายดาย แต่รู้จักตัวเองกลับเป็นยากยิ่งนัก การทำความเข้าใจที่ยากที่สุดสำหรับผู้ฝึกปราณ ก็คือทำความเข้าใจตนเอง

หลินสวินประเมินความสามารถตนเองได้เฉียบขาด เด็กหนุ่มอย่างนี้หาได้ยาก