ตอนที่ 600

Battling Records of the Chosen One บันทึกศึกผู้กล้าท้าสวรรค์ – ตอนที่ 600 วิธีสร้างบารมี ตอนที่ 600 วิธีสร้างบารมี โดย ProjectZyphon ภูเขาเก้าลูกตั้งเรียงราย กว้างใหญ่ตระการตา

แต่ละลูกมีตำหนักโบราณหลังหนึ่งตั้งอยู่ มองเห็นได้เลือนราง ลึกลับเสียจนทำให้ผู้คนทอดตาแล

นี่จะต้องเป็นสถานที่ลับซึ่งซุกซ่อนมหาวาสนาแห่งหนึ่งเช่นกันอย่างไม่ต้องสงสัย!

เดิมทีในตำหนักใหญ่อันลึกลับแห่งนั้น นอกจากมรรคคาถาซึ่งซ่อนเร้นความลับอันยิ่งใหญ่บทหนึ่งแล้ว หลินสวินก็ไม่ได้อะไรอีกเลย ในใจย่อมรู้สึกไม่ใคร่เต็มใจเป็นธรรมดา

ทว่าเวลานี้ครั้นรู้ว่าศุภโชคปรากฏขึ้นต่อหน้าอีกครั้ง จิตใจจึงไหวสั่น ความไม่เต็มใจทั้งหมดพลันหายวับไปจนเกลี้ยง

“ใช่! ครั้งนี้จะต้องทำการใหญ่!”

หลินสวินลับคมดาบพร้อมสู้เช่นเดียวกัน

เพียงแต่ขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดว่าควรลงมือกับภูเขาลูกไหนดีนั้น บนแท่นบูชาเก่าแก่แท่นหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลออกไปพลันเกิดคลื่นปั่นป่วนแพร่ออกมากะทันหัน

ที่ตามติดมาคือเงาร่างขบวนหนึ่งที่กระโดดออกมาอย่างโซซัดโซเซ ดุจว่าหนีเอาชีวิตรอดอย่างไรอย่างนั้น

“น่าชังนัก! นี่มันสถานที่เส็งเคร็งอะไรกันแน่ ถึงกับซ่อนไอสังหารหนักหน่วงเอาไว้ เดินพลาดก้าวเดียวก็จะเอาชีวิตไปเสียแล้ว ทำเอาเผ่าเราเสียยอดฝีมือไปมากมาย!”

“ลาหัวโล้นของพุทธนิกายทุกคนร้ายกาจดังคาด ทิ้งวาสนาไว้ แต่จัดวางไอสังหารไว้มากมายขนาดนี้ วิธีการโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว”

เงาร่างกลุ่มนั้นล้วนเป็นผู้แข็งแกร่งที่มาจากเผ่าวัวมารทรงพลังนั่นเอง!

เพียงแต่ว่าหนนี้พวกเขาต่างสะบักสะบอม อาภรณ์ยับเยิน เส้นผมยุ่งเหยิง อีกทั้งคนจำนวนมากยังมีเลือดอาบทั่วร่าง เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บมาไม่น้อยทีเดียว

ทันทีที่ปรากฏตัว พวกเขาก็สบถสาปแช่ง แต่ละคนมีท่าทางขวัญกระเจิง ลุกลี้ลุกลนขุ่นเคือง ทำให้ผู้คนอดสงสัยไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาผ่านประสบการณ์และการเข่นฆ่าแบบไหนมากันแน่ ถึงได้กลายสภาพเป็นเช่นนี้

มีเพียงผู้เดียวที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ น่าจะเป็นหนิวทุนเทียน ‘ราชันวัวมารน้อย’ ผู้เป็นหัวหน้าเท่านั้น

เงาร่างของเขาสูงตระหง่านดุจดั่งหอคอยเหล็ก ห้าวหาญเหิมฮึก แววตาดุจสายฟ้า มีอำนาจเหิมหาญ มาดปกครองทั่วหล้าอย่างหนึ่ง

เพียงแต่ครั้งนี้สีหน้าของเขาก็อึมครึมไม่น่าดูเช่นเดียวกัน

ทว่ายามที่สังเกตเห็นพวกหลินสวิน สีหน้าของหนิวทุนเทียนพลันชะกไป กลางนัยน์ตาฉายแววประหลาดวูบหนึ่ง คล้ายกับไม่คาดคิดว่าจะยังมีคนชิงตัดหน้ามาที่นี่ก่อนพวกเขา

“อะไรกัน ผู้ฝึกปราณเผ่ามนุษย์แจ้นมาอยู่ต่อหน้าพวกเรา?”

ในเวลานี้ผู้แข็งแกร่งที่อยู่ด้านข้างหนิวทุนเทียนก็สังเกตเห็นพวกหลินสวินแล้ว แต่ละคนมองมาด้วยสีหน้าระแวดระวังเจือไอสังหาร

บัดนั้นบรรยากาศได้เปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย

“สถานการณ์ชักจะท่าไม่ดีแล้ว พวกเราต้องรีบดำเนินการโดยด่วน”

เจ้าคางคกมุ่นคิ้ว ไหนเลยจะไปคิดว่าเพิ่งเตรียมจะทำการใหญ่สักตั้ง ก็มีผู้แข็งแกร่งกลุ่มหนึ่งกรูออกมา ทำให้สถานการณ์แปรเปลี่ยนเป็นซับซ้อนยิ่งขึ้น

เพียงแต่การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์นั้นอยู่นอกเหนือความคาดหมายของพวกหลินสวินขึ้นไปอีก หลังจากผู้แข็งแกร่งเผ่าวัวมารทรงพลังปรากฏตัวออกมา บนแท่นบูชาเก่าแก่ส่วนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ต่างก็เริ่มส่งเสียงคำรามสนั่น!

“ระยำ! ต่อจากนี้ไปอย่าให้ข้าได้เห็นลาหัวโล้นของพุทธนิกายอีกเชียว มิฉะนั้นจะฆ่าทิ้งให้หมด!”

“นั่นเป็นสถานที่บ้าบออะไรกันแน่ เหตุใดถึงได้อันตรายปานนั้น ผู้แข็งแกร่งส่วนใหญ่ของเผ่าเราแทบจะตายอยู่ในนั้นกันหมด!”

ที่ตามมาคือเสียงสาปแช่งระลอกแล้วระลอกเล่า พร้อมกับปรากฏเงาร่างของผู้แข็งแกร่งกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า เช่นกลุ่มของเมิ่งเหลียนชิงแห่งเผ่าหงส์หิรัณย์ กลุ่มของข่งซิ่วแห่งเผ่าโห่วเมฆา กลุ่มของเสวียนหลัวจื่อแห่งเผ่าเต่าทมิฬ…

เนืองแน่นเป็นขนัด กลุ่มแล้วกลุ่มเล่า เพียงแต่พวกเขาแต่ละคนล้วนมีสภาพค่อนข้างสะบักสะบอม เสื้อผ้าเปื้อนเลือด ขวัญหนีดีฝ่อ ทันทีที่ปรากฏตัวก็แหกปากสาปแช่งกันยกใหญ่ พาให้อึ้งงันยิ่ง

“ดูเหมือนว่าเส้นทางบนแท่นบูชาสี่สิบเก้าแห่งนั้นก็ไม่ได้ปลอดภัย ภายในนั้นเต็มไปด้วยอันตรายและไอสังหาร ถึงได้ทำให้เจ้าพวกนี้บ้าคลั่งขนาดนี้ จะต้องสูญเสียกำลังคนไปไม่น้อยอย่างแน่นอน”

บัดนี้เจ้าคางคกเริ่มมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นขึ้นมา

หลินสวินและจ้าวจิ่งเซวียนก็พอจะเดาได้คร่าวๆ เพียงแต่ในเวลานี้พวกเขากลับยิ้มไม่ออก

ภูเขาใหญ่เก้าลูกตั้งตระหง่านอยู่ตรงนั้น วาสนาจะต้องซุกซ่อนอยู่บนยอดเขาเก้าลูกนี้เป็นแน่ และในตอนนี้ ผู้แข็งแกร่งแต่ละเผ่าต่างก็มากันหมด แค่คิดก็รู้แล้วว่าตอนที่ช่วงชิงวาสนาต่อจากนี้ จะต้องเลี่ยงการสังหารนองเลือดไม่ได้เป็นแน่

“ศิษย์น้องจ้าว พวกเจ้าถึงขั้นรุดหน้ามาก่อนแล้ว?”

ทันใดนั้นพลันเกิดเสียงร้องประหลาดใจดังขึ้นมาจากระยะไกล กลับเป็นบนแท่นบูชาแท่นหนึ่ง เงาร่างของพวกเซียวหรัน อวิ๋นเช่อเดินออกมาไม่ขาดสาย

ผู้ที่เอ่ยคำก็คือซูซิงเฟิงนั่นเอง

ยามที่พวกเขามองเห็นว่าหลินสวิน จ้าวจิ่วเซวียนและเจ้าคางคกถึงกับล่วงหน้ามาถึงก่อน ทั้งยังอยู่ในสภาพปลอดภัย ต่างก็อดประหลาดใจน้อยๆ ไม่ได้

“ศิษย์น้องจ้าว มาทางนี้”

เซียวหรันเอ่ยปากเสียงนุ่ม บุคลิกแปลกแยกเหมือนที่ผ่านมาก

จ้าวจิ่งเซวียนค่อนข้างลังเล สายตามองไปที่หลินสวิน

สีหน้าหลินสวินราบเรียบ สื่อจิตว่า ‘ความแค้นระหว่างข้ากับมือสังหารคนนั้นก็น่าจะคลี่คลายในอีกไม่ช้า พวกเราเข้าไปเถอะ’

เวลานี้จ้าวจิ่งเซวียนไม่ได้ลังเลอีกต่อไป แต่ไรมานางไม่ใช่สตรีที่ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง เพียงแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าหลินสวิน นางยินดีที่จะเคารพความรู้สึกและการตัดสินใจของหลินสวิน

เจ้าคางคกที่อยู่ด้านข้างมองเห็นทุกอย่างแก่สายตา ในใจก็อดลอบปลงตกไม่ได้ ‘นี่คือผู้หญิงที่เฉลียวฉลาดมากคนหนึ่ง ถ้าหากว่านางต้องตาเจ้าหนูนี่ขึ้นมาจริงๆ กลัวก็แต่เจ้าหนูนี่คงไม่อาจหลุดลอยไปจากเงื้อมมือของนางไปตลอดชีวิตเป็นแน่…’

“ศิษย์น้องจ้าว พวกเจ้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร”

ขณะที่พวกของหลินสวินเพิ่งจะเข้ามาใกล้ ซูซิงเฟิงก็อดส่งเสียงเอ่ยถามไม่ได้

“เดินมาอีกทางหนึ่ง”

จ้าวจิ่งเซวียนตอบคำถามอย่างราบเรียบสบายๆ

เห็นได้ชัดว่าคำตอบนี้ทำให้ซูซิงเฟิงไม่พอใจอย่างยิ่ง เขาอดมุ่นคิ้วไม่ได้ มองจ้าวจิ่งเซวียน แล้วมองไปที่หลินสวินกับเจ้าคางคก ท้ายที่สุดก็ยังคงอดกลั้นเอาไว้ ไม่ได้พูดมากความอะไร

“พวกเจ้าสามารถมาถึงได้โดยสวัสดิภาพ ข้าก็วางใจแล้ว”

เซียวหรันทอดถอนใจ “บนเส้นทางเมื่อครู่นี้เต็มไปด้วยไอสังหาร แม้ว่าจะเป็นพวกเราก็เกือบประสบเคราะห์อยู่ในนั้น มาถึงที่นี่ได้โดยสวัสดิภาพก็นับว่าโชคช่วยแล้ว”