ตอนที่ 756 อำนาจทั่วนครหลวง มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น หลินสวินจะไปแล้ว!

ตอนที่ 756 อำนาจทั่วนครหลวง มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้น หลินสวินจะไปแล้ว!

หลายวันมานี้ข่าวนี้แพร่ในนครต้องห้ามอย่างดุเดือด กลายเป็นประเด็นร้อนที่เหล่าขุมอำนาจและผู้ฝึกปราณสายต่างๆ ติดตามมากที่สุด

“เฮ้อ ข้ารู้อยู่นานแล้ว ว่าเด็กหนุ่มผู้กล้าอย่างคุณชายหลินไม่มีทางอยู่ในจักรวรรดินานแน่”

“คุณชายไร้เทียมทาน อำนาจทั่วนครหลวง ถ้าคุณชายหลินจากไปแล้ว กลัวว่าฉายานี้คงไม่มีใครมีสิทธิ์ครอบครองอีกแล้ว”

“ปลากระโดดออกจากมหาสมุทรสู่โลกอันกว้างขวาง ดอกไม้จะเบ่งบานความงดงามในอีกฟากฟ้า แม้คุณชายหลินไปดินแดนรกร้างโบราณอันลึกลับและกว้างใหญ่นั่น ก็ไม่มีทางไม่มีชื่อเสียง!”

ผู้ฝึกปราณมากมายบ้างเสียดาย บ้างให้คำอวยพร

สำหรับหลินสวิน ผู้ฝึกปราณหลายคนมีจิตใจที่ชื่นชมและยกย่อง เด็กหนุ่มผู้มาจากชายแดนซีหนาน กลับพัฒนาอย่างรุ่งโรจน์ตลอดทาง ผงาดขึ้นในนครต้องห้ามอย่างแข็งกร้าว สุดท้ายกลายเป็นเด็กหนุ่มผู้กล้าที่คนทั่วหล้าจับตามอง

ความโดดเด่นระดับนี้ใครจะเทียบได้

และตำนานเกี่ยวกับหลินสวินยิ่งนับไม่ถ้วน ถึงตอนนี้ยังคงเผยแพร่อยู่ในนคร เป็นที่พูดถึงไม่รู้เบื่อ

เด็กหนุ่มระดับนี้จะไม่ให้คนตกใจหรือตะลึงได้อย่างไร

ตอนนี้เขากำลังจะออกจากจักรวรรดิไปแสวงมรรคาในดินแดนรกร้างโบราณ แน่นอนว่าย่อมทำให้ผู้คนอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง หากเด็กหนุ่มผู้กล้าคนนี้จากไป ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะกลับมา เท่ากับว่าต่อไปบุคคลระดับตำนานในนครต้องห้ามจะน้อยลงไปคนหนึ่ง!

“ฮ่าๆๆ ฟ้ามีตา ในที่สุดเจ้าคนป่าเถื่อนราวกับเทพมารนั่นก็ไปเสียที!”

“ขืนเขายังไม่ไป ในใจข้าต้องปรากฏเงามืดแน่ ในบรรดาคนรุ่นเยาว์มีเขาอยู่ ย่อมไม่มีวันที่เราจะได้จรัสแสงได้อย่างเต็มที่”

“ไปซะได้ก็ดี! ข้าเพียงหวังว่าชาตินี้เขาจะไม่กลับมาอีก หลายปีที่ผ่านมานับตั้งแต่เขาเข้าสู่นครต้องห้ามก็เปรียบเสมือนดาวมารไม่มีผิดเพี้ยน ก่อเรื่องฆ่าคนไปทั่ว สร้างความวุ่นวายไม่จบสิ้น น่าปวดหัวจริงๆ”

และขุมอำนาจรวมทั้งผู้ฝึกปราณบางส่วนที่เคยมีความแค้นกับหลินสวิน ตอนที่ได้ยินว่าหลินสวินกำลังจะจากไป แต่ละคนต่างดีใจจนแทบคลั่ง พากันฉลองยิ่งใหญ่ อยากจะดื่มให้เมาเพื่อปลดปล่อยความสุขในใจจนแทบรอไม่ไหวแล้ว

ในตระกูลทรงอิทธิพลชั้นสูงอย่างพวกตระกูลฉือ ตระกูลจั่วและตระกูลฉิน บรรยายในช่วงนี้ล้วนเต็มไปด้วยความปลื้มปิติ เหมือนกำลังเฉลิมฉลองเทศกาลอย่างไรอย่างนั้น

ช่วยไม่ได้ เมื่อก่อนมีหลินสวินอยู่ ทำให้พวกเขาแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ ในใจจะถูกเงามืดบดบังอยู่แล้ว

ตอนนี้หลินสวินกำลังจะจากไป พวกเขาจะไม่ดีใจได้อย่างไร

นี่ก็เหมือนการส่งเทพเจ้าแห่งโรคระบาดจากไป ทำให้ขุมอำนาจที่เป็นปรปักษ์ดีใจมากจนเกือบร้องไห้

“เพียงแค่ออกเดินทางไปยังดินแดนรกร้างโบราณเท่านั้น ก็สร้างความฮือฮาและเป็นที่สนใจขนาดนี้แล้ว ทั่วทั้งจักรวรรดิคงมีเพียงหลินสวินคนเดียวเท่านั้นที่มีอิทธิพลเช่นนี้”

ส่วนพวกคนนอกที่ไม่มีความแค้นและไม่ถึงกับสนิทหรือชื่นชมหลินสวิน ต่างอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจเช่นนี้ออกมา

จริงอย่างว่า ถ้าเป็นผู้ฝึกปราณทั่วไปอย่าว่าแต่จากไปเลย แม้ตายคงยังไม่มีใครสนใจ

แต่หลินสวินนั้นเห็นได้ชัดว่าแตกต่างโดดเด่น

เขาในตอนนี้ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วฟ้า โดดเด่นในจักรวรรดิ ทุกการกระทำล้วนส่งผลกระทบต่อจิตใจผู้ฝึกปราณ ไม่อยากเป็นที่สนใจยังยาก

……

ปังๆๆ!

ในหอสุรามีกลุ่มผู้ฝึกปราณกำลังทะเลาะกันเอง ทุบโต๊ะเก้าอี้จนแหลกละเอียด สถานการณ์สับสนวุ่นวาย

“มารดามันเถอะ แน่จริงพวกเจ้าก็ว่าร้ายคุณชายหลินอีกคำดูสิ”

“หนอย หลินสวินนั่นเป็นมารปีศาจป่วนโลก ตอนนี้เขากำลังจะไปแล้ว เราฉลองสักหน่อยจะเป็นไรไป ไม่อนุญาตให้ใครพูดงั้นรึ”

เห็นได้ชัดว่าฝั่งหนึ่งเป็นคนที่ยกย่องสรรเสริญหลินสวิน อีกฝั่งหนึ่งเป็นคนที่อยากรีบไล่หลินสวินออกจากนครต้องห้ามแทบรอไม่ไหวแล้ว และนี่ก็คือเหตุผลของสองฝ่ายที่ทะเลาะกัน พาให้หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้

ทีแรกหลินสวินดื่มอยู่กับกู่เหลียง เห็นเช่นนี้ก็อดลุกขึ้นอย่างจนปัญญาไม่ได้ หมุนตัวเดินออกไป

“ฮ่าๆ คิดไม่ถึงเลยว่าอิทธิพลของเจ้าในตอนนี้ยิ่งใหญ่ถึงขั้นนี้แล้ว”

หลังเดินออกจากหอสุรา กู่เหลียงหัวเราะลั่นอย่างกลั้นไม่อยู่

หลินสวินเองก็ขัดเคืองใจเล็กน้อย เดิมทีเขาคิดว่าจะจากไปเงียบๆ แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นไปไม่ได้แล้ว

ทั้งสองถือไหเหล้า ทำได้เพียงเดินเล่นไปพลางดื่มไปพลาง

เพียงแต่ระหว่างทางกลับมีความวุ่นวายเกิดขึ้นไม่ขาดสาย เจอผู้ฝึกปราณที่บ้างก็โต้เถียง บ้างก็ถลกแขนเสื้อหาเรื่อง ทะเลาะกันจนพวกสถานที่อย่างหอสุรา โรงน้ำชาและหอนางโลมเกิดความขัดแย้งอย่างต่อเนื่อง ดูครื้นเครงอย่างมาก

และเหตุผลล้วนเหมือนกัน เป็นการประลองฝีมือระหว่างผู้ฝึกปราณที่สนับสนุนและชื่นชมหลินสวินกับที่คนไม่สนับสนุนและไม่ชื่นชมหลินสวิน

หลินสวินเองก็ปวดหัวไม่ได้ อารมณ์จะดื่มก็หายไปแล้ว

เขาถึงขั้นสงสัยว่าถ้าตนอยู่ต่ออีกสักสองสามวัน ในนครต้องห้ามคงทะเลาะกันจนสับสนวุ่นวายแน่

“เสี่ยวฮวา เจ้าอย่าดูถูกข้า โตขึ้นข้าจะกลายเป็นชายที่ยิ่งใหญ่ค้ำฟ้าเหมือนคุณชายหลิน!”

ระหว่างทางกลุ่มเด็กน้อยกลุ่มหนึ่งกำลังหยอกล้อทะเลาะวิวาท เด็กน้อยขี้มูกโป่งคนหนึ่งพูดกับเด็กหญิงอีกคนอย่างจริงจัง “ตอนนี้เพียงแค่เจ้ารับปากว่าจะเล่นกันข้า ในอนาคตเมื่อข้ากลายเป็นผู้กล้าไร้เทียมทานแห่งยุคแล้ว ข้าจะให้เจ้าเป็นผู้หญิงของข้า”

เด็กหญิงมัดผมชี้ฟ้า สวมเสื้อลายดอก เอามือเท้าเอวอย่างมาดมั่นยิ่ง พลันกลอกตาพูด “จางเสี่ยวฝาน เจ้าตัดใจซะเถอะ ข้าได้ข่าวว่าจนตอนนี้พี่หลินสวินยังไม่แต่งงาน รอข้าโตขึ้นจะต้องแต่งให้พี่หลินสวินแน่ ส่วนเจ้า… หึ เช็ดน้ำมูกให้สะอาดก่อนแล้วค่อยมาคุยโว!”

สีหน้าของกู่เหลียงพิกลขึ้นมาทันที แม้แต่เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมตัวเท่านี้ยังเห็นหลินสวินเป็นคู่ต่อสู้งั้นหรือ

คนรุ่นหลังเหนือล้ำกว่าก่อนจริงๆ!

“เก่งจริงพี่ชายข้า เจ้ายังมีคนรู้ใจรุ่นเยาว์อีกคน” กู่เหลียงสีหน้าขบขัน ขยิบตาล้อหลินสวิน

หลินสวินตอบกลับเพียง “ไสหัวไป!”

จากนั้นเขาก็หิ้วไหเหล้ารีบหนีออกจากที่นั่น เด็กน้อยเหล่านั้นพูดอย่างไม่กลัวเกรง เขากังวลว่าจะได้ยินคำพูดไม่เข้าท่าอะไรอีก

“ในอนาคตเมื่อเข้าสู่ดินแดนรกร้างโบราณ เจ้าคบเพื่อนให้มากๆ จะได้ไม่โดดเดี่ยวเหมือนตอนนี้…”