ตอนที่ 919 เทพมารหลินที่เดือดดาล

ตอนที่ 919 เทพมารหลินที่เดือดดาล หลินสวินในตอนนี้กลับเงียบขรึมอย่างบอกไม่ถูก ความเงียบเช่นนี้ทำให้คนอึดอัดแทบจะหายใจไม่ออก

บางทีเยวี่ยเจี้ยนหมิงอาจไม่สามารถเทียบเคียงผู้กล้าชั้นยอด ยิ่งไม่ต้องยกขึ้นมาเปรียบกับผู้กล้าแห่งยุคเหล่านั้น

แต่เขาก็เป็นผู้กล้าคนหนึ่งเช่นกัน!

ในใจหลินสวินเขาไม่ด้อยกว่าคนอื่น การที่ตนสามารถเข้าร่วมเทศกาลโคมกถามรรคครั้งนี้ ก็เพราะได้เยวี่ยเจี้ยนหมิงเชื้อเชิญ

อีกทั้งบนเส้นทางนี้ เยวี่ยเจี้ยนหมิงยังแน่วแน่ยืนหยัดข้างกายตนมาตลอด แม้ความสามารถไม่อาจเทียบคนอื่น แต่เขากลับสามารถเสี่ยงชีวิตเพื่อตน!

แต่ตอนนี้ เขากลับตายแล้ว…

และสาเหตุก็ง่ายดายเพียงนั้น แค่เพื่อไม่ให้ตนถูกข่มขู่…

กระทั่งก่อนตายเขายังไม่ร้องขออะไร ถึงขั้นไม่เคยบอกให้ตนแก้แค้นแทนเขา!

หลินสวินอัดอั้นจวนระเบิด ราวมีหินมาจุกอก ความแค้นเหลือจะเอ่ยจู่โจมจิตใจดั่งคลื่นซัดพลิกสมุทร

“ฮ่า หลินสวินเจ้าก็เห็นแล้วว่าเขาฆ่าตัวตาย ไม่เกี่ยวกับข้าสักนิด ข้อเสนอข้าเมื่อครู่ขอถอนคืน เจ้าก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วกัน”

ซุนชวนสีหน้าพลันแข็งทื่อ แก้ต่างให้ตัวเอง

ฟุ่บ!

หลินสวินเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาดำขลับดุจเหวลึกเยียบเย็นถึงขีดสุด ทำเอาซุนชวนขนพองสยองเกล้าราวตกสู่ถ้ำน้ำแข็ง

“พวกเจ้าล้วนสมควรตาย!”

ขณะกล่าว หลินสวินที่ข่มกลั้นมานานพลันระเบิดออก ในใจเขามีความแค้นและความเศร้ายากพรรณนาที่หมายระบายออก

ตูม!

แสงประกายระเบิดออกจากทั่วร่าง กลิ่นอายชวนประหวั่นปกคลุมฟ้าดิน เขาในตอนนี้จึงจะเป็นเทพมารอย่างแท้จริง เลือดเย็นอำมหิตอย่างที่สุด

“เผ่น!”

อวี่หลิงคงสีหน้าแปรเปลี่ยนขนานใหญ่ เดิมเขาทำเวลาฟื้นตัว แต่การฆ่าตัวตายกะทันหันของเยวี่ยเจี้ยนหมิงกลับทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

เขารู้ดีว่าหลินสวินที่อยู่ภายใต้โทสะนั้นยากต่อกรยิ่ง ต้องล่าถอยทันที

ฟุ่บ!

อวี่หลิงคงฝืนตัวเต็มกำลัง โคจรวิชามรรคพุ่งทะยาน

“คิดหนี? ไม่มีทาง!”

หลินสวินแค้นจัด ผสานประทับปี้อั้นและผนึกป้าเซี่ยกำราบลงมา ประดุจคีรีเทพร่วงหล่นจากสวรรค์ดังตูม กระเทือนอวี่หลิงคงจนถอยร่น ทำจนเขาจมูกปากกลบโลหิต หน้าเปลี่ยนสีครั้งใหญ่

“ตาย!”

เกือบจะในเวลาเดียวกัน ดาบหักโฉบทะยานขวางนภา ผ่าฟันลงมา เสียงพรูดดังขึ้น ก็สังหารพรรคพวกอีกคนที่อยู่ข้างซุนชวน ฟันผ่าเป็นสองส่วน ตายอนาถหาใดเปรียบ

ทุกคนตรงนั้นสั่นสะท้าน

เทพมารหลินที่เดือดดาลอานุภาพเปลี่ยนไปอีกครั้ง อำมหิต กระหายเลือด ฆ่าฟันเด็ดขาด น่าพรั่นพรึงถึงขีดสุด

ผู้สืบทอดแดนพิสุทธิ์อมตะนั่นร้ายดีอย่างไรก็เป็นยอดผู้กล้าคนหนึ่ง กลับถูกดาบเดียวของเขาสังหารราวถอนวัชพืช!

“เจ้ากล้า…” ซุนชวนหวีดร้อง ตกใจแทบบ้า

เปรี้ยง!

หลินสวินยันเท้าถีบ พาให้ฟันทั้งปากเขาหลุดกระเด็นทันที ร่วงกระแทกกองกับพื้น เบื้องหน้าพลันมืดมัวเกือบเป็นลมหมดสติ

เขาตะกายร่างหมายหลบหนี ในใจหวาดกลัวยิ่ง ก่อนจะพบว่าหลินสวินไปไล่กำราบอวี่หลิงคงแล้ว คงไม่สนใจเขาชั่วคราว

พรูด! พรูด!

เพียงแต่ว่า เท้าเขาเพิ่งยกก้าว ขาทั้งสองก็ถูกดาบหักที่ทะลวงเวิ้งฟ้าเฉือนขาด ร่วงหล่นตั้งแต่ช่วงเอวลงไป

ซุนชวนพลันร้องโหยหวน ร่างครึ่งท่อนหยัดยืนไม่ขึ้นอีก โลหิตแดงสดพรั่งพรูราวน้ำตกย้อมพื้นดินเป็นสีแดงฉาน

ผู้แข็งแกร่งมากมายหวาดหวั่น น่าอนาถเกินไปแล้ว พาให้ใจสั่นระรัว

เดิมสามารถปลิดชีพวายในคราเดียว แต่เห็นชัดว่าเทพมารหลินไม่คิดทำเช่นนี้ หมายทรมานเจ้าหมอนั่นทีละน้อย!

ขณะเดียวกัน เจดีย์สมบัติไร้อักษรเหนือศีรษะหลินสวินกำลังกำราบอวี่หลิงคงเต็มกำลัง ชัดแจ้งว่าเจ้านี่ฟื้นคืนพลังกายแล้วส่วนหนึ่ง ยังคงมีพลังต่อสู้อยู่ แม้บาดเจ็บสาหัสแต่เห็นได้ว่าแข็งแกร่งยิ่ง

ฆ่ายากจริงๆ

บุคคลแห่งยุคเช่นนี้ หากไม่คว้าโอกาสปลิดชีพเขา คงเกิดเหตุไม่คาดฝันแลการเปลี่ยนแปลงมากมายแน่

“หลินสวิน เจ้าต้องไม่ตายดี เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร หากท่านพ่อและอาจารย์ข้ารู้เข้าต้องสับเจ้าเป็นหมื่นท่อน ทำลายกระดูกโปรยเถ้าถ่าน!”

ซุนชวนกำลังโหยหวน น้ำเสียงอาฆาตหาใดเปรียบ

เขาผู้สืบทอดแดนพิสุทธิ์อมตะผู้ผ่าเผย ทั้งมาจากตระกูลเก่าแก่ฝ่ายหนึ่ง บัดนี้กลับถูกตัดขาสองข้าง ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย นี่ทำให้เขาไม่อาจยอมรับจนแทบเสียสติ

พรูด! พรูด!

แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียง ดาบหักก็สำแดงอานุภาพเฉือนไหล่ทั้งสองของเขา แขนสองข้างร่วงหล่น กลายเป็น ‘ท่อนมนุษย์’ โดยสมบูรณ์

น่าอนาถเกินไปแล้ว คาวโลหิตหาใดเปรียบ ทำให้ผู้แข็งแกร่งมากมายหนาวเหน็บในใจ เทพมารหลินซึ่งอยู่ภายใต้โทสะก็คือมือสังหารคนหนึ่ง

ขณะเดียวกันอวี่หลิงคงกระอักโลหิต สีหน้าไม่น่าดูนัก

ตำหนักอมตะที่เขาพึ่งพาบัดนี้กลับถูกตรึงไว้ ไม่อาจเผยแสนยานุภาพ ส่วนตัวเขาก็บาดเจ็บหนัก ขณะต่อสู้กับหลินสวินยังถูกกำราบอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย

นี่ทำให้อวี่หลิงคงซึ่งเย่อหยิ่งทะนงตนมาตลอดยากยอมรับ แต่ภัยคุกคามถึงชีวิตทำให้เขาไม่กล้าคิด และไม่มีเวลาคิดมากความ ได้แค่ออกแรงต้านเต็มกำลัง วางแผนปลีกตัวหนีไปอย่างยากลำบาก

ทันใดนั้นเขานึกถึงคนๆ หนึ่ง… จี้ซิงเหยา!

แต่เมื่ออวี่หลิงคงเงยหน้ามองออกไป ก็เห็นจี้ซิงเหยาไม่รู้จงใจหรือไร้เจตนา กำลังสู้รบชุลมุนกับพวกซางเจี่ย ซื่ออวิ๋น ช่วงชิงศุภโชคอันดับหนึ่งเต็มกำลัง ท่าทางไม่ได้สนใจเขา

จากนั้นสายตาอวี่หลิงคงมองไปยังไป๋หลิงซี กลับเห็นเวลานี้ฝ่ายหลังออกทะยานพุ่งเข้าโจมตีหลินสวินก่อนแล้ว