ตอนที่ 959 สุขหนอทุกข์หนอ

ตอนที่ 959 สุขหนอทุกข์หนอ อักษรธรรมสีดำตัวแล้วตัวเล่าแผ่คลุมทั่วร่างหลินสวินราวกับสัญลักษณ์

กลางอักษรธรรมปลดปล่อยพลังข้ามเคราะห์ออกมา ซึมซู่ผิวหนังทั่วกายหลินสวิน ไหลทะลักสู่ภายในร่างกาย บังเกิดอานุภาพชะล้างน่าสะพรึง พาให้ทั้งตัวเขามีภาพลวงประหนึ่งกำลังแผดเผาตัวเองประการหนึ่ง

นี่ก็คือพลังแห่งการโปรดสัตว์ซึ่งกำเนิดจากวิชาข้ามเคราะห์พ้นทุกข์!

ในที่สุดหลินสวินก็ตระหนึกถึงความน่ากลัวของพลังนี้ แต่กลับไม่ได้ตื่นตกใจ เพราะในขณะนี้พลังมหามรรคดับดารากลืนกินกำลังขับเคลื่อน

ครืนๆ

ชั่วพริบตา อักษรธรรมสีดำที่ทั้งแปลกประหลาดและน่ากลัวเหล่านั้นถูกกวาดจนเกลี้ยงราวกับลมหอบเสี้ยวเมฆก็ไม่ปาน ถูกขจัดทิ้งอย่ามสิ้นเชิง ไม่สามารถแทรกซึมร่างหลินสวินได้อีกต่อไป!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าในด้านเนื้อแท้แห่งพลังมหามรรคนั้น เห็นชัดว่าพลังข้ามเคราะห์ไม่สามารถเทียบชั้นกับมรรคดับดารากลืนกินได้

ในใจหลินสวินเกิดความรู้แจ้งเสี้ยวหนึ่ง

ก่อนหน้านี้ที่เขาถูกกำราบเป็นเพราะไม่เข้าใจในพลังสำนักพุทธทั้งนั้น ถึงได้ถูกซัดแบบตั้งตัวไม่ทัน

แต่ยามนี้ เขาไม่กลัวแล้ว!

…

รากโพธิ์ ในสายตาของผู้บำเพ็ญธรรมนั้นเป็นสิ่งวิเศษชั้นหนึ่งในหมู่ชั้นหนึ่งของใต้หล้า อัศจรรย์สุดจะพรรณนา ซุกซ่อนนัยเร้นลับแก่นแท้แห่งมหามรรคทั่วหล้า มีคุณประโยชน์อันน่าเหลือเชื่อ

สมัยบรรพกาลเคยมีโพธิ์ต้นหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่บนโลก แต่ละกิ่งก้านล้วนวิวัฒน์เป็นจักรวาลฟ้าดินแถบหนึ่ง เสมือนสามพันดินแดน น่าอัศจรรย์อย่างที่สุด!

ตามที่มู่เจิ้งรู้มา ในช่วงบรรพกาลมีผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งในอารามกษิติครรภ์บรรลุแก่นอัศจรรย์สูงสุดของ ‘มรรคยอดธุดงค์มหายาน’ โดยอาศัยเพียงใบโพธิ์ใบเดียวก็รู้แจ้งสิ้นเชิง ณ ที่แห่งนั้น รู้ตื่นรู้เบิกบาน ย่างสู่ระดับอริยะเพียงหนึ่งก้าวด้วยเหตุนี้!

หากรากโพธิ์แห้งเหี่ยวรากหนึ่งที่อยู่ตรงหน้านี้เกี่ยวข้องกับต้นโพธิ์ เช่นนั้นมูลค่าก็น่าตกใจเกินไปแล้ว

ในฐานะผู้บำเพ็ญธรรม มู่เจิ้งรับรู้ถึงกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของไม้เหี่ยวชิ้นนี้ตั้งแต่พริบตาแรก ทำให้เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ภายในใจได้ เกิดเป็นความปรารถนาที่รุนแรงสุดจะเปรียบ

ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจหลินสวิน ไม่สนใจเจดีย์สมบัติไรอักษร หากแต่มุ่งเป้าไปที่ของสิ่งนี้ตั้งแต่ต้น

สวบ!

เขาลงมือโดยไม่ลังเลแต่อย่างใด และมุ่งมั่นจะคว้าของสิ่งนี้ให้จงได้

“ภิกษุ เจ้าช่างใจเร็วเหลือเกิน!” แต่ยามนี้เองเสียงเย็นเยียบสายหนึ่งก็ดังขึ้น สิ่งที่มาพร้อมเสียงยังมีคมดาบสีขาวเจิดจ้าดั่งหิมะเล่มหนึ่ง

เร็ว!

เร็วเกินไปแล้ว!

มู่เจิ้งมัวแต่คิดหาวิธีว่าจะคว้าไม้แห้งชิ้นนั้นมาได้อย่างไร จึงถูกซัดอย่างตั้งตัวไม่ทันในบัดดล

ฟึ่บ!

ประกายเย็นเยียบพริบไหว ปราณดาบไร้เทียมทานกวาดวาด มีหยาดเลือดพุ่งสาดออกมาทันที แขนขวาที่มู่เจิ้งยื่นออกไปถูกตัดร่วงทั้งอย่างนั้น

ไม่อาจไม่พูด มู่เจิ้งแข็งแกร่งน่ากลัวอย่างที่สุด ถอยหลบในช่วงเวลาคับขันนี้ แม้เสียแขนข้างหนึ่งไปแต่ก็รักษาชีวิตไว้ได้อย่างหวุดหวิด

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เกรงว่าคงถูกฆ่าตายคาที่ตั้งนานแล้ว

“เจ้า…” มู่เจิ้งเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยว

แต่ที่ทำให้เขาไม่อยากเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ หลังจากหลินสวินประสบอานุภาพแห่ง ‘โปรดสัตว์ทั่วหล้า’ แล้ว ถึงกับปลอดภัยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ!

ข้อนี้พาให้เขาเกือบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

นั่นเป็นถึงไพ่ตายกร้าวแกร่งที่สุดของเขา ตนเชื่อว่าทั่วดินแดนรกร้างโบราณ ต่อให้เป็นปีศาจไร้เทียมทานในแดนเร้นอริยะพวกนั้นก็เกรงว่าจะต้องพ่ายการโจมตีนี้ และต้องตกที่นั่งลำบากแน่

แต่ยามนี้…

กระบวนท่านี้กลับพลาดพลั้ง!

“ภิกษุ รีบร้อนไปจะไม่ได้กินเต้าหู้ร้อนนะ” สีหน้าหลินสวินเย็นเยียบ ยืนอยู่ตรงหน้าแท่นดอกบัวหยกขาว รูปร่างสูงโปร่งผงาดง้ำอยู่ตรงนั้นราวกับหมู่เขาสะดุดตา

“เจ้าทำได้อย่างไร” มู่เจิ้งหน้าเปลี่ยนสี เขาวางเฉยและสงบนิ่งเรื่อยมา แต่ยามนี้กลับไม่สามารถรักษาความเยือกเย็นได้อีกต่อไป

เขาเก็บอาลยบาตรกลับมาเป็นโล่กำบังอยู่เบื้องหน้า

เพราะความแข็งแกร่งของหลินสวินเหนือความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง

“เด็กน้อย เจ้าคิดว่าข้าจะบอกเจ้าหรือ”

หลินสวินระบายยิ้ม ขณะเดียวกันก็เรียกเก็บเจดีย์ไร้อักษร ไม่ได้ลงมือสังหารทันที

มู่เจิ้งกลับสู่ความเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว ห้ามเลือดบริเวณแขนข้างที่ขาด จับจ้องหลินสวินด้วยสายตาดั่งสายฟ้า “ตามบันทึกโบราณอารามกษิติครรภ์ของข้า บุคคลเช่นเจ้าถือว่าเป็นคนนอกรีต และจะต้องถูกกวาดล้างอย่างแน่นอน”

นอกรีต!

หลินสวินหรี่ตาลง หัวเราะเสียงเย็นกล่าวว่า “ข้าเองก็เคยได้ยินว่าอารามกษิติครรภ์ของพวกเจ้าประกาศตนเป็น ‘ผู้บำเพ็ญข้ามทุกข์’ มีหน้าที่กวาดล้างคนนอกรีตทั่วหล้า ไม่ว่าใครที่ถูกพวกเจ้าหมายหัว ก็จะเริ่มโดนไล่ฆ่าแบบไม่ตายไม่เลิกรา”

“แต่ข้ากลับคิดไม่ถึงว่าพวกเจ้าจะถึงขั้นให้นิยามคนนอกรีตเช่นนี้ ฮ่าๆ นี่ก็คือแนวปฏิบัติของพวกเจ้าอารามกษิติครรภ์หรือ ออกจะไร้ยางอายเกินไปหน่อยกระมัง”

คำพูดไม่ปกปิดความดูเบาและถากถางแต่อย่างใด

มู่เจิ้งหน้าไม่เปลี่ยนสี ปากกล่าวถกธรรม “นับแต่บรรพกาลเป็นต้นมาอารามกษิติครรภ์ของข้าตัวอยู่นรก ใจมุ่งแสงสว่าง ย่อมไม่พ้องกับเหตุผลของผู้คนส่วนใหญ่บนโลก ไร้ยางอายหรือไม่ ก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่เจ้าเป็นคนนอกรีตได้”

หลินสวินเลิกคิ้ว สาดน้ำป้ายสีก็ไม่ได้สาดด้วยวิธีนี้ นี่มันยัดเยียดข้อหาให้ผู้บริสุทธิ์แล้วชัดๆ!

“เจ้ากล้า!” ฉับพลันมู่เจิ้งคล้ายตระหนึกถึงอะไรบางอย่าง พลันบันดาลโทสะ ตวาดลั่นออกมา

“มีอะไรบ้างที่ข้าไม่กล้า เจ้ากำลังถ่วงเวลา ข้าก็จะถ่วงเวลาเป็นเพื่อนเจ้า ผิดอะไรหรือ” หลินสวินกล่าวยิ้มๆ

ขณะพูดเงาร่างเขาพริบไหวพุ่งขึ้นบนแท่นดอกบัวหยกขาวนั้น สะบัดแขนเสื้อ หมายจะเก็บไม้แห้งชิ้นนั้น

หนำซ้ำความเร็วยังรวดเร็วสุดขีด สำเร็จในหนึ่งลมหายใจ เห็นได้ชัดว่าเตรียมการไว้ล่วงหน้า

ขณะที่มู่เจิ้งสัมผัสถึงความไม่เข้าที เงาร่างของหลินสวินก็ยืนอยู่บนแท่นบัวหยกขาวนั้นตั้งนานแล้ว

“รนหาที่ตาย!”

มู่เจิ้งโกรธสุดขีด ทั่วร่างท่วมท้นด้วยแสงธรรมสีดำ พุ่งปราดเข้าไปด้วยอานุภาพน่าตกใจ เสมือนภิกษุที่เกรี้ยวโกรธโลก