บทที่ 1006 ไม่ขออยู่ร่วมโลกด้วย

ชายหนุ่มก้มพยักหัวลง และในสายตานั้นได้จุดประกายปรากฏถึงความอาฆาตแค้นขึ้นอีกครั้ง！

ก่อนที่ฉีกงนั้นจะได้หยิบกิ่งไม้ขึ้นมาจากแม่น้ำ ก่อนที่จะยัดเข้าไปในปากของชายคนนั้น ก่อนที่จะเอ่ย “ถ้าหากเข้าใจตัวอักษรจริงๆล่ะก็ งั้นก็เขียนชื่อของคนนั้นออกมาสิ”

“ถึงแม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใคร แต่ว่าเจ้านั้นกลับอาศัยอยู่ในที่หลิ่งหนาน แต่เมื่อมาเจอเรื่องแบบนี้เข้าแล้ว พวกเราตระกูลฉีจะต้องรับผิดชอบในการตรวจสอบค้นหาให้ละเอียดรอบคอบนะ”

“ที่ต้องรับผิดชอบไปยิ่งกว่านั้นเลยก็คือ เพื่อที่จะล้างแค้นให้เจ้า！”

ฉีเวยนั้นก็ได้ยอมฟังคำพูดของฉีกง ก่อนที่จะยอมรับความในใจของเขา และแทบที่จะไม่ได้ออกแรงเลยด้วยซ้ำ

เมื่อชายหนุ่มได้ยินคำพูดของ ตระกูลฉีก่อนที่จะตื่นเต้นแล้วดวงตาทั้งสองข้างนั้นก็มีน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมา

เขานั้นกัดฟันไปที่แท่งไม้อย่างไม่ยอมปล่อย ก่อนที่เขานั้นจะเขียนลงไปบนพื้นอย่างยากลำบาก

ก่อนที่จะเขียนเส้นยึกยือลงไป และยากที่จะมองออกเป็นสองตัวอักษร

“ฉิน……？”

ไม่ง่ายเลยที่เทียนสงนั้นจะมองออก ก่อนที่จะรีบถามอย่างตื่นเต้น “ผู้อาวุโส ความหมายของเขาก็คือ นั้นก็คือคนแซ่ฉินนั้นทำร้ายเขาครับ！”

“หุบปากไปส่ะ ให้เขานั้นเขียนต่อไป หุบปาก！”ฉีกงนั้นจ้องไปที่เทียนสงอย่างเขม็ง “ไอ้ไร้ประโยชน์ ！”

เทียนสองโดนด่า ก่อนที่จะหกไหล่ห่อตัวลง และจ้องมองไปที่ชายหนุ่มที่กำลังเขียนตัวอักษรต่อ

เขานั้นไม่กล้าที่จะเอ่ยตะโกนออกมาอีก ก่อนที่จะเอ่ยเบาๆ “เขา ฆ่า ภรรยา ไม่ ขอ อยู่ ร่วม？”

“นี่มันเขียนอะไรกันแน่”

เทียนสองเอ่ยพึมพำออกมา ก่อนที่สีหน้าของฉีกงนั้นจะเปลี่ยนไปเป็นตกใจ “ฉินเทียน！”

“ คนที่ทำร้ายครอบครัวของเจ้านั้น ก็คือฉินเทียน ใช่หรือไม่？！”

หลิ่งหนานค่อนข้างกันดาร หลายคนนั้นการศึกษาก็ไม่ได้สูงมาก และพยายามอย่างมากที่จะรู้จักคำพวกนี้

ก่อนที่ฉีกง จะตัดบท แล้วตัวอักษรบนพื้นพวกนี้นั้น เดิมทีแล้วก็ไม่ใช่สิ่งที่เขานั้นอยากจะแสดงออกมา

ชายหนุ่มนั้นก้มหน้าลงต่ำ ก่อนที่จะพยายามกัดฟันและอยากที่จะขยายความของฉีกง

เขานั้นทนไม่ไหวและทำได้เพียงเอ่ยเสียงพึมพำออกมา

“ฉินเทียนนั้นได้ฆ่าภรรยาของเจ้างั้นหรอ ？ไอเจ้าบ้านี่มันช่างโหดเหี้ยมขนาดนี้เลยหรอ กล้าที่จะมาลงมือพื้นที่หลิ่งหนานของข้า จิตใจช่างชั่วช้ายิ่งนัก！”

เมื่อเอ่ยจบแล้ว ฉีกงก็รู้สึกว่าเหมือนจะมีอะไรแปลกๆ

ฉินเทียนนั้นเป็นเพราะโดนเขานั้นวางแผนเพื่อที่จะดึงดูดเข้ามาที่ หลิ่งหนาน และไม่มีทางที่เขานั้นจะมาฆ่าทิ้งทั้งครอบครัวอะไรเช่นนี้

ในช่วงนี้ จะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ！

เขานั้นจ้องมองไปที่ชายหนุ่มที่ตัวนั้นเต็มไปด้วยเลือดอย่างละเอียด และอยากที่จะมองทะลุตัวเขาส่ะ

เหมือนเขานั้นจะตาบอดสะงั้น ที่มองยังไงก็มิอาจที่จะมองทะลุชายคนนี้ได้

เขานั้นโกรธก่อนที่ ฉีกงนั้นจะกระทืบเท้า ก่อนที่เขานั้นจะถีบจนชายหนุ่มที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้านั้นได้ตกลงไปในแม่น้ำ

“ตู๊ม！”

น้ำในแม่น้ำนั้นแตกกระจาย ก่อนที่ชายหนุ่มนั้นจำจมนั้น และเนื้อเลือกที่ได้เกาะบนตัวของเขานั้นตอนนี้ได้ถูกล้างจนสะอาด และได้เผยถึงใบหน้าที่แท้จริงของเขา

ฉีกงหรี่ตามองลง ว่าชายคนนี้นั้น เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

เหมือนเป็นคนเมื่อก่อนที่เคยยื่นขอเข้าร่วมตระกูลฉีแต่ว่าโดนเขานั้นปฏิเสธเพราะไม่ใช่คนตระกูลฉี ก่อนที่จะโดนไล่ออกจากกลุ่มไปส่ะ！

“จาช……”ในความทรงจำของฉีกงเขานั้นพยายามที่จะนึกถึงชื่อของชายคนนั้น ก่อนที่จะพยายามเอ่ยถามถึงชื่อของชายคนนั้น “บอกข้ามาสิ ว่าเจ้านามว่าจาปา ใช่ไหม？”

ดวงตาที่มืดหม่นของชายหนุ่มนั้น ทันใดนั้นเองได้เปล่งประกายขึ้น ก่อนที่เขานั้นจะพยายามพยักหน้าในน้ำ

“จาปาจริงๆด้วย ถึงแม้ว่าเข้านั้นจะไม่ได้นามสกุลฉี แต่ว่าเจ้านั้นใช้วิชากู่ได้ไม่เลวเลยนะ”

ฉีกงนั้นเอ่ยพึมพำ ก่อนที่เขานั้นจะนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ย“งั้นฉินเทียนนั้นมีความอะไรกัน ถึงได้ฆ่าทำร้ายจาปาอย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้？”

หากเขานั้นเดาไม่ผิด คนที่กัดคอหอยของเทียนหย่อง คือคนที่โดนหม่าหงเทานั้นตัดแขนออกทั้งสองข้าง และโดนตัดลิ้นออกด้วย นั้นก็คือจาปา

บนขาขวาของเขานั้น ยังได้โดนไป๋หลิงเจาะไปจนเป็นรูเลือดอยู่หลายรู

และฉินเทียนนั้นคงไม่ลงมือทำร้ายจาปาอย่างโหดเหี้ยมขนาดนี้

หากอยากจะจริงจังล่ะก็ จาปานั้นอาศัยช่วงที่เขานั้นแกล้งหมดสติ ก่อนที่จะเอามีดม้งของหม่าหงเทานั้น และพยายามที่จะใช้โอกาสนี้พยายามฆ่าหม่าหงเทา

หลังจากนั้นเลยโดนฉินเทียนนั้นจับได้ ก่อนที่จะโดนทำร้ายจนกระดูกหักเช่นนี้

หลังจากนั้น หม่าหงเทานั้นได้ทำตามคำวิงวอนของเหมียวหง แล้วได้เอาพวกเขาทั้งครอบครัวทั้งห้าคนนั้น ขึ้นไปบนเรือเล็ก

คิดไม่ถึงเลยว่า ชีวิตดวงเขาจะแข็งขนาดนี้ ผ่านมาและมาอยู่กับฉีเวยและมาเดินอยู่บนเส้นทางเดียวกันได้