ตอนที่ 975
บทที่ 1020 คนที่ต้องตบก็คือเธอ
October 21, 2026
“ปรมาจารย์……คุณ ทำไมคุณต้องตบฉันด้วย ?”
หวางเหมยกุมใบหน้าแถบขวาที่ถูกตบอย่างจนตรอก ตกใจสุด ๆ
เธอทำอะไรผิดไปงั้นเหรอ ?
ต้องถูกอาจารย์หลิวตบต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ ?
และเป็นการถูกตบหน้าอีกด้วย !
“เผี๊ยะ ๆ”
หลิวเต๋อตบด้วยหลังมืออีกฉาดหนึ่ง !
ในใจของเขากลัวฉินเทียน กลับไม่เคยมืออ่อนกับพวกคนที่เคารพยำเกรงเขานี้เลย
“คนที่ต้องตบก็คือเธอ !”
“ผู้หญิงโง่เขลาเบาปัญญา ไม่เห็นว่าฉันกำลังคุยอยู่กับคุณฉินหรือไง ? เธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดสอด !”
“ขืนยังกล้าไม่เคารพคุณฉินอีก ผมจะไม่ยกโทษให้คุณ !”
หลังจากหลิวเต๋อตะคอกใส่หวางเหมยแล้ว ชั่วพริบตาก็เปลี่ยนเป็นหน้าตาเยินยอ มองฉินเทียนอย่างเอาใจ “คุณฉินครับ เมื่อกี้ผู้หญิงคนนี้พูดวิพากษ์วิจารณ์คุณอย่างเต็มที่ ไม่รู้จักชั่วดีเลยจริง ๆ ”
“ผมตบเธอเพื่อระบายอารมณ์ให้คุณแล้ว คุณพอใจไหมครับ ?”
ฉินเทียนจ้องมองหลิวเต๋ออย่างเย็นชา ใบหน้าไม่มีความปีติยินดีใด ๆ เลย
พูดตามตรง นักต้มตุ๋นที่เที่ยวหลอกลวงไปทั่วพวกนี้ เขาขี้เกียจที่จะพูดกับเขาสักคำเลยด้วยซ้ำ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงลงมือกับหลิวเต๋อเลย
ทั้งนี้จะได้ไม่ต้องเปื้อนมือตัวเอง !
ฉินเทียนมองซูเหวินเฉิงที่อยู่ข้างขวา “เหวินเฉิง แม่นายถูกคนตบหน้าต่อหน้านาย ทนความโกรธนี้เอาไว้ได้เหรอ ?”
“ทนไม่ได้ !” ซูเหวินเฉิงถกแขนเสื้อขึ้นแล้ว สาวเท้ามาข้างหน้าหลิวเต๋อ “ไอ้หนู เมื่อกี้ฉันขัดตานายแล้ว !”
“วิชาต้มตุ๋นที่หลอกลวงนั่นของนาย หลอกคนอื่นก็ช่างเถอะ ถึงกับมาหลอกตระกูลซูฉันถึงที่ !”
“หลอกคนอื่นก็ช่างเถอะ ถึงกับกล้าตบหน้าแม่ฉัน ? ใครแม่งเป็นคนให้ความกล้ากับแก !”
ว่าแล้ว ซูเหวินเฉิงก็จับปกเสื้อของหลิวเต๋อขึ้นมา “วันนี้ฉันไม่คืนฉาดนี้ให้แก ก็ไม่ได้ทำหน้าที่ลูกอย่างเต็มที่แล้ว !”
หลิวเต๋อถูกซูเหวินเฉิงที่มีรูปร่างสูงใหญ่หิ้วขึ้นมา ชั่วพริบตาก็ไร้ความมั่นใจ
ต่อหน้าผู้เลื่อมใสที่โง่เขลานั้น เขาเป็นปรมาจารย์อภิปรัชญาที่ยืนอยู่เหนือมวลชน
แต่ในสายตาของคนพวกนี้ที่ไม่เชื่อเขา เขาไม่นับว่าเป็นแม้กระทั่งตดด้วยซ้ำ !
หลิวเต๋อรู้สถานการณ์ในตอนนี้ของตัวเองเป็นอย่างดี คำนับขอร้องให้ยกโทษด้วยเสียงเบา “คุณครับ เมื่อกี้ผมมีตาหามีแววไม่ คุณอย่าได้โกรธเลยนะครับ”
“โกรธ ?” ซูเหวินเฉิงแสยะยิ้มเย็นชา “กูบ้าไปแล้วถึงได้โกรธกับสวะพวกนี้อย่างแกไง !”
“ทำไมเมื่อกี้นายตบแม่ฉัน กูจะเอาคืนกลับมาเท่าตัว !”
ว่าแล้ว ซูเหวินเฉิงแกว่งมือขวาเป็นวงกลม แล้วตบไปที่หน้าของหลิวเต๋อ !
หงส์แดงตกใจจนใบหน้าขาวซีด รีบไปดึงซูเหวินเฉิง “ไม่อนุญาตให้นายทำร้ายอาจารย์ของฉัน ไม่อย่างนั้นละก็ ฉัน……”
“แม่งเอ๊ย !”
ซูเหวินเฉิงด่ากราด ถีบหงส์แดงจนกระเด็นออกไป
ลูกศิษย์ทั้งสามคนที่เหลือสบตากันแวบหนึ่ง นึกถึงความน่าสะพรึงกลัวของฉินเทียน พากันก้มหน้าลง ใครก็ไม่กล้าเดินไป
คราวนี้ ใครกล้าออกหน้า จะถูกโดนดึงออกมาแล้วกระหน่ำตีอย่างแน่นอน !
การเคารพอาจารย์และเคารพวิชาเป็นสิ่งที่สำคัญมากจริง แต่ชีวิตน้อย ๆ ของพวกเขา สำคัญยิ่งกว่า !
หลังจากถีบหงส์แดงกระเด็นไป มือขวาของซูเหวินเฉิง ตบหลิวเต๋อครั้งแล้วครั้งเล่า
“เผี๊ยะ !”
“เผี๊ยะ เผี๊ยะ !”
“เผี๊ยะ เผี๊ยะ เผี๊ยะ !”
ซูเหวินเฉิงที่อยู่ภายใต้ความโกรธ ตบหลิวเต๋อไปหกฉาดในอึดใจเดียว
ตบใบหน้าสองข้างของหลิวเต๋อจนช้ำมาก ๆ ในทันที เหมือนหมูหลังจากถูกกระหน่ำตบ !
หลิวเต๋อเจ็บจนหวาดกลัวสุดขีด เลือดไหลที่มุมปาก แม้กระทั่งฟันในปากก็ถูกตบกระเด็นไปหลายซี่
ถึงแม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ก็ตาม เขากลับไม่กล้ายื่นมือตอบโต้