บทที่ 1037 จัดการอย่างยุติธรรม

แม้ว่าฉีเวยจะมีบุคลิกที่เคร่งขรึม แต่เขาก็กลัวพ่อตัวเองมาก

หลังจากที่เขาตะโกนใส่ไปสองสามคำ แม้ว่าเขาจะเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่เขาก็ต้องถอนกำปั้นและหยุด

จากนั้นสีหน้าของฉีเซิ่งก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย

เขามองไปที่ฉินเทียนและพูดเบา ๆ ว่า “เพื่อนของฉันผู้นี้ ถ้าฉันเดาถูกต้อง คุณคือฉินเทียนสินะ？”

“มาเยี่ยมตระกูลฉีในตอนดึก จะต้องมีอะไรเข้าใจผิดเป็นแน่”

“คุณพูดมาสิ จะได้แก้ไขปัญหากัน”

“ตระกูลฉีของฉันชอบหาเพื่อนจากทั่วทุกมุมของประเทศเสมอ ถ้ามีอะไรที่ทำไม่ถูก เพื่อนสามารถพูดมาได้ หลังจากที่ฉันรู้และสืบค้นความจริงแล้ว ฉันจะจัดการกับมันอย่างยุติธรรมแน่นอน”

คำเหล่านี้ ฉีเซิ่งกล่าวด้วยท่าทางที่ดูน่าเกรงขาม

ถ้าไม่รู้ ยังคิดว่าเขาเป็นคนจิตใจดี ตรงไปตรงมาที่ชอบผูกมิตร

ฉีเซิ่งอายุเกือบห้าสิบ ใบหน้าของเขาขาวราวกับหนวดเครา และดูสุภาพเรียบร้อย

คนที่ไม่รู้จักเขา คิดว่าเขาเป็นคนถ่อมตัวและเข้ากับคนง่าย

อันที่จริง คนข้างกายที่คลุกคลีกับเขามานานล้วนรู้ดี

ในตระกูลฉี ฉีเซิ่งเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวที่สุด

เดิมทีเขาเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ และชอบฆ่าคนในที่ลับตา

เขาไม่เพียงแต่มีเล่ห์เหลี่ยมมากเท่านั้น แต่เขายังเก่งเรื่องคำนวณอีกด้วย

ก่อนหน้านี้ที่ฉีเวยตกลงไปทางเหนือตามคำเชิญของตระกูลเซี่ย อันที่จริงแล้วก็เป็นความคิดของฉีเซิ่ง

สิ่งที่เขาคิดในเวลานั้นคือการเข้าร่วมตระกูลเซี่ย และเตรียมพร้อมสำหรับการเพิ่มขึ้นของตระกูลฉี

แม้ว่าในคำพูดของเซี่ยหมิงฉินเทียนจะถูกมองว่าไร้ค่า แต่ฉีเซิ่งก็มีความคิดของตัวเอง

ถ้าฉินเทียนอ่อนแอจริง ๆ เซี่ยหมิงผู้ยิ่งยโส จะคิดที่จะยืมมือพวกเขาหลิ่งหนานเพื่อจัดการฉินเทียนได้อย่างไร ?

และคืนนี้พวกเขาได้ส่งฉีเฟยศิษย์ที่มีอำนาจมากที่สุดของฉีกงและ ศิษย์ใหม่อาหนูไปที่ตระกูลซู เพื่อเริ่มแผนการตามล่า

ตอนนี้ฉินเทียนไม่ได้รับบาดเจ็บ และยังไปตระกูลฉีในตอนกลางคืน

แต่ฉีเฟยยู่ในอาการตื่นตระหนก และยังสูญเสียแขนซ้ายไป

ไม่มีร่างของอาหนูรอบ ๆ มีเพียงร่างโครงกระดูกที่ด้านข้างของกลุ่มตะขาบ

ฉีเซิ่งไม่จำเป็นต้องคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก็รู้ว่าฉีเฟยและอาหนูต้องทนทุกข์ทรมานมากจากการโจมตีในคืนนี้ !

ฉีเฟยเสียแขนซ้ายไป และกระดูกที่พื้นน่าจะเป็นอาหนูที่ถูกฆ่าตายไปแล้ว

ตอนนี้ฉินเทียนมีความแข็งแกร่งแล้ว ฉีเซิ่งจึงเปลี่ยนใจในทันที

ตอนนี้เซี่ยหมิงใช้ตระกูลฉีของพวกเขาเป็นมือปืน สั่งให้พวกเขากำจัดฉินเทียน

แต่ความคิดนั้นยุ่งยากมาก ฉีเซิ่งไม่ต้องการให้สุนัขจิ้งจอกถูกจับ และทำให้เกิดความโกลาหล !

อย่างน้อยก็อยากรอให้เขาเข้าใจถึงความแข็งแกร่งของฉินเทียน ก่อนที่จะฆ่าเขาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว !

ฉีเซิ่งผู้เจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอกยิ้มให้กับมนุษย์และสัตว์อย่างไม่มีพิษมีภัย แต่ก็ไม่ได้หยุดฉีกง

เขามองดูด้วยสายตาที่เย็นชา และนั่งรอดูปฏิกิริยาของฉินเทียน

หากความแข็งแกร่งของฉินเทียนโดดเด่น เช่นนั้นเขาก็ต้องพิจารณาความร่วมมือกับตระกูลเซี่ยใหม่

ฉินเทียนมองแผนการของฉีเซิ่งออกตั้งนานแล้ว และยืนอยู่ที่นั่นอย่างสงบ

เนื่องจากเจ้าบ้านตระกูลฉีต้องการเห็นความแข็งแกร่งของเขา เช่นนั้นเขาจะให้ตระกูลฉีเข้าใจว่าพวกเขากระตุ้นการดำรงอยู่แบบไหน !

“กร๊อบแกรบ กร๊อบแกรบ……”

เสียงที่ละเอียดอ่อนดังขึ้นอย่างมีระเบียบในตอนกลางคืน ราวกับหนอนไหมในฤดูใบไม้ผลิกำลังแทะใบหม่อน

อย่างไรก็ตามเสียงแบบนี้ไม่น่าพอใจเลย และยังกลับทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกมึนหัวแทน

ในไม่ช้า เสียงที่น่ากลัวเหล่านี้ก็ดังใกล้เข้ามาจากด้านบน

ฉินเทียนเดินตามแนวโน้ม และเห็นลำธารสีแดงไหลซึมลงมาจากต้นไม้สูงตระหง่านที่ปลูกในลานเล็ก ๆ นี้ ราวกับกระแสน้ำ

มันไม่ใชของเหลว แต่เป็นแมงป่องสีแดงแปดขาสีแดงเข้ม แต่ละตัวใหญ่เท่ากำปั้น ถือเข็มพิษไว้ที่ท้องด้านหลัง！

แมงป่องเป็นสัตว์กลางคืน ชอบกระแสน้ำและกลัวความแห้ง