ตอนที่ 996
บทที่ 1041 สุนัขจำเป็น
October 21, 2026
ฉีเวยและฉีเฟย มองดูฉีเซิ่งจากไป จากนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกัน
สิ่งที่พวกเขากลัวที่สุด ก็คือเจ้าบ้านตระกูลฉีผู้เจ้าอารมณ์ฉีเซิ่ง !
แม้ว่าฉีเวยจะเป็นลูกชายคนเดียว แต่การได้เห็นพ่อของเขาก็เหมือนหนูเจอแมว !
“นายน้อย มันสายไปแล้ว คุณควรไปพักผ่อนก่อนเถอะ”
ฉีเฟยทำความเคารพฉีเวยด้วยแขนข้างที่เหลือ “งานศพของท่านอาจารย์ ฉันจัดการเอง”
ฉีเวยจ้องมองอย่างว่างเปล่าไปยังทิศทางที่ฉีเซิ่งจากไป และดูประหม่าเล็กน้อย
เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ฉีเฟยพูดเลย เขารีบโบกมือ “อืม ถ้าอย่างนั้น ฉันไปก่อน”
“จำไว้ว่าให้ทำความสะอาดที่นี่ สำหรับอาจารย์ เขาตายแล้ว อย่าลืมทำทุกอย่างให้ดีที่สุด”
“ และแมงป่องพิษสีแดงเข้มที่ตายไปแล้วเหล่านั้น อย่าทำให้มันเสียเปล่า”
หลังจากได้รับคำแนะนำเหล่านี้แล้ว ฉีเวยรีบเดินตามทิศทางของฉีเซิ่งที่จากไป และมุ่งหน้าไปยังถ้ำร้อยศพ
ฉีเฟยก้มหน้าลงทำความเคารพ เมื่อรู้ว่าฉีเวยจากไปแล้วจริง ๆ เขาถึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น
ในขณะนี้ การแสดงออกของเขาไม่แสดงความเคารพเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป
การเสียชีวิตอย่างน่าสลดใจของฉีกงทำให้เขาตกใจอย่างมาก
แม้ว่าเข็มเล็กพิษเหล่านั้น จะมาอย่างรวดเร็วและรุนแรง ในเวลานั้นฉีเฟยรู้ดีว่าหากฉีเซิ่งเต็มใจที่จะลงมือ ทั้งเขาและอาจารย์ก็จะไม่ตกอยู่ในอันตราย
อย่างไรก็ตาม ฉีเซิ่งไม่เพียงไม่ลงมือเท่านั้น แต่ยังดึงเขาเข้ามาแทน ปิดกั้นเข็มเหล็กที่พุ่งเข้าที่หัวใจของเขา !
ฉีเฟยไม่รู้สึกเจ็บปวดมากนัก จากเข็มเหล็กที่แทงทะลุแขนซ้ายของเขา
เขาเติบโตในตระกูลฉีตั้งแต่ยังเด็ก เขาคุ้นเคยกับการลงโทษที่โหดร้ายทุกรูปแบบมานานแล้ว และเขาได้ลิ้มรสมามากมาย และในที่สุดก็รอดชีวิตมาได้
แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวได้ขนาดนี้ !
ปรากฏว่า ในหัวใจของเจ้าบ้านตระกูลฉี ตัวเองเป็นเพียงสุนัขที่ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้！
ไม่ หมายังมีที่ซ่อน
และเขาเป็นเพียงเกราะป้องกันที่เจ้าบ้านตระกูลฉีที่เมื่อตกอยู่ในอันตราย ก็สามารถโยนทิ้งได้ทุกเมื่อ !
ฉีเฟยที่จริงใจมาหลายปี ตื่นขึ้นจากความเป็นจริงที่โหดร้าย และเข้าใจสถานะของตัวเองอย่างถ่องแท้
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเย็นชามากขึ้น คือคำพูดที่ฉีเวยพูดก่อนที่เขาจะจากไป
เขาไม่ได้คิดถึงการฝังศพอันน่าสลดใจของฉีกงแต่กลับต้องการใช้ประโยชน์จากทุกสิ่งให้ดีที่สุด !
ในตระกูลฉีซากศพก็มีประโยชน์เช่นกัน แต่พวกมันถูกใช้เพื่อเลี้ยงหนอนกู่
เพราะมีเพียงหนอนกู่ที่กินเนื้อและเลือดของมนุษย์เท่านั้น ที่ดุร้ายและมีพิษร้ายแรงกว่า !
ในอดีตผู้ที่เคยเป็นอาหารให้หนอนกู่ส่วนใหญ่เป็นเชลยที่พ่ายแพ้ของตระกูลฉีหรือผู้แปรพักตร์ที่ไม่ซื่อสัตย์ หรือเนื้อสัตว์ที่ซื้อมาจากภายนอกด้วยเงินจำนวนมาก
ฉีเฟยไม่เคยคิดมาก่อนว่า หลังจากการตายของอาจารย์ที่เขาเคารพนับถือมานานหลายปี เขาจะเป็นเหมือนคนขายเนื้อผู้ต่ำต้อยไร้ศักดิ์ศรี
ปรากฏว่าไม่ว่าชีวิตคุณจะสูงส่งเพียงใด เมื่อคุณตาย คุณจะกลายเป็นจุดต่ำสุดของตระกูลฉีทันที !
จะไม่มีงานศพ ไม่มีการไว้ทุกข์ มีแต่หนอนกู่ที่ดุร้ายเท่านั้นที่สมควรจะได้รับ!
“ถุ้ย！”
ฉีเฟยพ่นเสมหะหนาเต็มปากลงบนพื้น ใช้แขนที่เหลือยกเท้าของฉีกงขึ้นแล้วลากไปที่เนินเขาด้านหลัง
แม้ว่าฉีเวยจะสั่งให้เอาไปให้เอาร่างอาจารย์ของเขาไปให้หนอนกู่ กิน
แต่อย่างไรเสียเขาก็คือมนุษย์ ไม่ใช่สัตว์ร้าย ! เขาไม่สามารถเก็บสีหน้าของเขาไว้ได้และปล่อยให้ศพของอาจารย์ถูกหนอนกู่ทำลาย !
ตราบเท่าที่เขายังมีชีวิตอยู่ เขาจะละเมิดร่องรอยสุดท้ายของอาจารย์ของเขา !
เนื่องจากฉีเฟยสูญเสียแขนข้างหนึ่งไป เขาจึงเดินช้ามาก
เขาลากร่างของฉีกง และเซไปทางภูเขาด้านหลัง
บนพื้นมีคราบเลือดยาวไหลออกมา
กลุ่มตะขาบกู่ที่เขาฝึกฝนได้หายไปแล้ว และแมงป่องพิษสีแดงที่อาจารย์ฝึกฝนก็ถูกำจัดออกไปเช่นกัน
ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะการมาถึงของฉินเทียน !
ฉินเทียน แม้ว่าเขาจะเสี่ยงชีวิตนี้ เขาก็จะต้องฆ่าฉินเทียนให้ได้！