ตอนที่ 998
บทที่ 1043 นกหวีดกระดูก
October 21, 2026
ฉีอวี่ไม่กล้าแตะต้องชายชรา เพราะเขากลัวว่าการกระทำของเขา จะทำให้ชายชรารู้สึกเจ็บปวดยิ่งขึ้น
เขาเคยเห็นฉีเซิ่งใช้กู่เพื่อลงโทษคนทรยศเป็นการส่วนตัว แต่ชายคนนั้นกลับเอาตัวเองชนจนตาย !
ความเจ็บปวดจากการถูกแทะที่ศีรษะ ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทนได้ !
ดวงตาของชายชราขุ่นมัวด้วยน้ำตาจาง ๆ
เขาหายใจไม่กี่ครั้งด้วยความยากลำบาก และในที่สุดดูเหมือนจะกลั้นไว้ได้
ฉีอวี่มองดูเขาอย่างเป็นกังวล ในตระกูลฉีเต็มไปด้วยอุบาย และมีเพียงอยู่ต่อหน้าชายชราคนนี้เท่านั้นจึงทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย
“คุณปู่ ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายใจ คุณต้องบอกฉันนะ”
“สิ่งที่น่ากลัวที่สุดเกี่ยวกับตระกูลฉีของเราก็คือวิชากู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเจ้าบ้านของเรานั้นทรงพลังที่สุด”
“คนที่ถูกเขาใส่กู่ไว้ แทบจะไม่มีโอกาสรอดชีวิต”
หลังจากได้ยินคำพูดของฉีอวี่ ชายชราดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่าง
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ทั้งหมดนี้ เป็นความผิดของฉันเอง”
“ในตอนแรกยังคิดว่าฉีเซิ่งมีพรสวรรค์ แต่กลับเพิกเฉยต่อนิสัยอาฆาตพยาบาทของเขา และก็ได้สอนวิชากู่ทั้งหมดให้กับเขา “
“ถ้าฟ้าทำชั่วก็ยังอภัย ถ้าทำชั่วเองก็ไม่ควรมีชีวิตอยู่”
“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันในวันนี้ ถูกกำหนดมานานแล้ว”
เสียงของชายชราขาดช่วง แสยะยิ้มด้วยความเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าเขายังคงทรมานจากความเจ็บปวดอย่างรุนแรง
ฉีอวี่เข้ามาใกล้มาก และได้ยินทุกคำพูดชัดเจนมาก เขาก็รู้สึกตกใจมาก
ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา เขาคิดเสมอว่าชายชราที่ถูกคุมขังที่นี่เป็นศัตรูของตระกูลฉี
แต่ไม่เคยคาดคิดว่า คนที่อยู่ข้างหน้าเขาคืออาจารย์ของฉีเซิ่ง ?
ฉีอวี่อ้าปากกว้างด้วยความประหลาดใจ “คุณปู่ คุณ…… คุณเป็นอาจารย์ของเจ้าบ้านฉันจริงหรือ？”
“ ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้ ? เจ้าบ้านพูดเสมอว่าวิชากู่เป็นสิ่งที่สืบทอดมาในตระกูล และสมาชิกที่ไม่ใช่คนในตระกูล ไม่สามารถเรียนรู้ได้！”
“หรือว่าคุณเองก็เป็นคนของตระกูลฉี? เป็นบรรพบุรุษของฉัน？”
ตระกูลฉีมีกฎหนึ่งที่เข้มงวดมากมาโดยตลอด
นั่นคือ ไม่ว่าความถนัดของอีกฝ่ายจะดีเพียงใด ตราบใดที่พวกเขาไม่ใช่ญาติทางสายเลือดของตระกูลฉี พวกเขาก็ไม่สามารถเรียนรู้วิชากู่ของตระกูลฉีได้
ชายชรายิ้มอย่างเศร้าสร้อย ส่ายศีรษะอย่างอ่อนแรงและพูดว่า “ชื่อของฉันไม่เอ่ยก็ไม่เป็นไร คนชราที่รู้จักฉันในตอนนั้น คงจะตายไปนานแล้ว”
“ อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่คุณพูดไม่ถูก ฉันไม่เคยเป็นสมาชิกตระกูลฉีของพวกคุณ นับประสาอะไรกับบรรพบุรุษของคุณ”
“ฉีเซิ่งเรียนรู้วิชากู่ทั้งหมดจากฉัน แต่เขากลับสังหารทั้งสำนักอย่างนองเลือด เพียงเพราะเขาต้องการได้รับตำรากู่ในมือของฉัน”
“ฉันสามารถอยู่รอดได้ 20 ปี เพราะฉันปฏิเสธที่จะมอบตำรากู่”
ดวงตาของฉีอวี่เป็นประกายทันทีแล้วพูดว่า “คุณปู่ ตำรากู่ที่ท่านเจ้าบ้านขอเมื่อครู่นี้?มันลึกลับขนาดนั้นเลยเหรอ？”
มีร่องรอยของความผิดหวังในดวงตาของชายชรา เขารีบปิดบังและพูดด้วยเสียงที่อ่อนแอว่า “ตำรากู่อะไรกัน ฉันสร้างมันขึ้นมาเพื่อหลอกเขา”
“ถ้าไม่ใช่เพราะสิ่งนี้ คนแก่อย่างฉันคงเน่าอยู่ในสระไปนานแล้ว”
“โอ้ น่าเสียดายจริง ๆ ฉันยังคิดถึงโอกาสที่จะได้เห็นหนังสือที่น่าทึ่งเล่มนั้น”
ฉีอวี่ถอนหายใจเบา ๆ“แต่มันเป็นเรื่องจริง จะมีตำรากู่ได้อย่างไรกันล่ะ วิชากู่ของเจ้าบ้านนั้นเกินเอื้อมแล้ว
“คุณปู่ คุณรู้สถานการณ์ของตัวเองดี ฉันเองก็ไม่มีอะไรจะช่วยคุณได้”
“ถ้าคุณมีเรื่องอะไรที่ยังไม่เสร็จ บางทีฉันอาจจะบอกกับครอบครัวคุณได้”
เขาไม่กล้าปล่อยชายชราออกจากถ้ำ แต่เขาสามารถแอบบอกคำพูดสุดท้ายของชายชราให้ครอบครัวของเขาได้