บทที่ 1070 ถอนกู่

“ฉินเทียน นายสามารถรักษาซูเหวินเฉิงของพวกเรานั้นก็เพียงพอแล้ว ส่วนเรื่องนี้ไม่ต้องพูดโอ้อวดหรอก”

“ก็ใช่ ก็จริง การรักษานั้นเป็นเรื่องสำคัญ เรื่องการรักษานั้นต้องมาก่อน ส่วนเรื่องอื่นไม่จำเป็นหรอก”

แม้ว่าภายในหัวใจของหวางเหมยและซูยู่คุนนั้นจะดูถูกฉินเทียนว่ากำลังโอ้อวด แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรอีก

ท้ายที่สุดพวกเขาต้องขอความช่วยเหลือจากเขา ต่อให้พวกเขาจะโง่เขลาเพียงใด ขณะนี้ก็ไม่กล้ายั่วยุโทสะฉินเทียน

ฉินเทียนเห็นความดูถูกเหยียดหยามในสายตาของทั้งสองมานานแล้ว แต่เขาขี้เกียจเกินกว่าจะโต้เถียงกับพวกเขา

การที่จะทำให้พวกเขาเห็นอะไรได้อย่างชัดเจนนั้นก็ไม่ใช่เรื่องเพียงแค่หนึ่งวันหรือสองวัน

คนของตระกูลซูนั้นอ่อนแอและขี้ขลาดมาโดยตลอด

แน่นอนว่าไม่ได้รวมถึงซูซูผู้ที่เป็นภรรยาของเขา!

ฉินเทียนไม่ถือสา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นนั้นไม่ถือสา

เถิงจู้เบิกตากว้าง จ้องมองหวางเหมยและซูยู่คุนตาเขม็ง “ทำไม ฟังความหมายของพวกคุณแล้วเหมือนว่าไม่เชื่อว่าเขานั้นมีความสามารถ?”

“ฮึ! เมื่อสักครู่ภายในป่าไผ่ เพียงแค่เขาเคลื่อนไหวก็สามารถจัดการฉีเวยได้!”

“ภายในเหิงหลิ่งตระกูลฉีนั้นใช้อำนาจปกครองมาเนิ่นนานหลายปีและถือว่าตนเองนั้นเป็นเสมือนจักรพรรดิในดินแดนแห่งนี้!”

“ถ้าหากว่าเกิดการต่อสู้ขึ้นมา ต่อให้คนอื่นจะกลัว แต่ฉันเถิงจู้ไม่กลัว!”

หวางเหมยนั้นผงะกับเถิงจู้ เบือนศีรษะหันไปมองเถิงจู้ พลางคิดอยากจะก่นด่าหล่อนกลับไป

ไม่รู้ว่านังเด็กดื้อรั้นคนนี้มาจากที่ใด แต่ทว่ากลับตะโกนเสียงดังใส่เธอ!

ไม่ไว้หน้าเธอเลยแม้แต่น้อย หล่อนไม่รู้จักมารยาทในการพูดเอาเสียเลย!

ขณะที่หวางเหมยกำลังจะพูด เธอกลับถูกซูยู่คุนห้ามปราม เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “เงียบปากเสียเถอะ เรื่องเหวินเฉิงนั้นสำคัญ”

ตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นกับซูหนาน ซูเหวินเฉิงก็กลายเป็นที่พึ่งพาเดียวของพวกเขาทั้งสองคน

ไม่ต้องพูดถึงการถูกเยาะเย้ยสักสองสามคำ แม้ว่าพวกเขาจะถูกเฆี่ยนตีจนเกือบตาย พวกเขาก็ต้องช่วยลูกชายก่อน!

หลังจากที่ถูกซูยู่คุนเตือนสติ หวางเหมยก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากระงับอารมณ์หงุดหงิดของตน ก้มหน้าและไม่ส่งเสียงใด

สีหน้าของเถิงจู้นั้นดีขึ้นเล็กน้อย พยักหน้าให้กับชะนีขาว “พี่เหยา คุณไปดูอาการให้เขาหน่อย”

ชะนีขาวพยักหน้า จากนั้นเดินเข้าไปหาซูเหวินเฉิงที่ถูกควบคุมตัวไว้

ก่อนหน้านี้หวางเหมยและซูยู่คุนนั้นไม่ได้สังเกตว่าชะนีขาวนี้สูงและใหญ่กว่ามนุษย์เป็นอย่างมาก

ขณะนั้นเมื่อเห็นว่าเถิงจู้ออกคำสั่งให้ชะนีขาวตัวนั้นเข้าใกล้ลูกชายของตน ทันใดนั้นก็เหยียดแขนออกราวกับนกอินทรีและขวางกั้นซูเหวินเฉิงไว้ด้านหลังพวกเขา

“แก...แกคิดจะทำอะไร? อย่าเข้ามาวุ่นวายนะ!”

“อย่าทำร้ายลูกชายของฉัน! ออกไปซะ!”

ชะนีขาวถูกขัดขวาง ทุบหน้าอกด้วยความไม่พอใจ ไม่พอใจเล็กน้อย

หม่าหงเทาหัวเราะเย้ยหยันและเอ่ย “พวกคุณทั้งสอง หากต้องการถอนพิษกู่ภายในร่างกายของซูเหวินเฉิงนั้นไม่ใช่เรื่องยาก พี่เหยาผู้นี้สามารถจัดการให้ได้”

“ก่อนหน้านี้ขาของผมก็ถูกพิษกู่ ก็เป็นมันนี่แหละที่ช่วยจัดการให้กับผม”

หวางเหมยชำเลืองมองหม่าหงเทา “นายเป็นพวกผิวหยาบกร้าน จะมาเทียบกับคนตระกูลของพวกเราได้อย่างไร?”

ซูยู่คุนกลัวว่าหล่อนจะทำให้ใครขุ่นเคืองเข้าอีก รีบดึงเธอมาไว้ด้านหลัง “ไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น อาการป่วยประหลาดของซูเหวินเฉิง หากว่าไม่ใช่พิษกู่ นี่....”

ฉินเทียนจ้องมองพวกเขาและเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “หากรักษาซูเหวินเฉิง พวกคุณก็ถอยออกไป ถ้าหากไม่ต้องการรักษา พวกเราก็จะกลับในทันที”

“เช่นนั้นไม่ได้!” ซูเหวินเฉิงรีบดึงหวางเหมยออกในทันใด “รักษา รักษาเลย!”

เมื่อชะนีขาวไม่ถูกสกัดกั้น มันพยักหน้าอย่างพอใจ

ก้าวเท้าสองก้าวเดินไปยังด้านข้างของซูเหวินเฉิง มองสำรวจสถานการณ์ของเขา

มันเหยียดมือปุกปุยออกมา สัมผัสคางของซูเหวินเฉิง

เมื่อหวางเหมยเห็นเช่นนี้พลันรู้สึกตื่นตระหนก หากนี่คือการรักษาโดยแพทย์ที่มีชื่อเสียงหรืออะไรก็ตาม ต่อให้ใช้วิธีการใดเธอก็จะไม่รู้สึกหวาดกลัวเลย

แต่ตรงหน้าสิ่งที่กำลังสัมผัสริมฝีปากและคางของลูกชายนั้นคือชะนีขาวตัวหนึ่งที่มีขนาดยักษ์!

นี่เรียกว่าอะไรกัน!

ไม่ใช่การหยอกล้อกันใช่ไหม!

ถ้าหากชะนีขาวคลุ้มคลั่งและกัดซูเหวินเฉิงของพวกเขานั้นจะทำอย่างไร?

หวางเหมยร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่ก ซูยู่คุนจับข้อมือของเธอไว้แน่น “อย่าส่งเสียใด บางทีมันอาจจะทำการรักษาได้จริงๆ”