บทที่ 1073 ฝีมือใคร

ฉีเซิ่ง ตื่นตระหนกจนไม่รู้ทาง เดินโซเซออกจากประตูไป

ตลอดทั้งทางนั้นเขาไม่หยุดส่ายหัว

ไม่มีทาง!

ไอ้ขี้ข้าคนนั้นมันโกหก!

ไม่มีทาง เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเวยเอ๋อร์ของเขา

ขณะที่เขาเดินอยู่นั้น จู่ๆฉีเซิ่งก็ดูเหมือนจะถูกสตั้นและถูกแช่แข็งไปทั้งตัว

ไม่ไกลจากตรงหน้า ฉีเฟย ที่แขนเหลือเพียงข้างเดียว กำลังดิ้นรนเพื่อก้าวไปข้างหน้า

เพราะมือของเขาข้างนั้น ยังลากศพที่เต็มไปด้วยเลือด !

ฉีเซิ่งตัวสั่น ไม่มีทาง ศพนั้นจะไม่มีวันเป็นเวยเอ๋อร์ของเขา !

ฉีเฟย เมื่อได้เห็นฉีเซิ่งแล้ว เขาจึงปล่อยมือทันที ก้าวไปสองสามก้าว และคุกเข่าต่อหน้าฉีเซิ่ง!

"เจ้าบ้าน เพราะข้าไร้ความสามารถ จึงทำให้นายน้อยของเขา..."

"เขาทำไม?"ฉีเซิ่งกัดฟันและเตะฉีเฟย ลงด้วยเท้าข้างเดียว

จากนั้นเขาก็ก้าวสองสามก้าว ไปยังร่างที่ถูกปล่อยลงบนพื้น

คิ้วที่คุ้นเคยนั้น หากไม่ใช่ลูกชายคนเดียวของเขาฉีเวย จะเป็นใครไปได้ !

ฉีเซิ่งเหมือนถูกฟ้าผ่าในทันที และล้มลงบนร่างของฉีเวย "เวยเอ๋อร์?เวยเอ๋อร์!"

"ใครมันฆ่าลูก? ข้าจะสับมันเป็นชิ้นๆและเอาเถ้ากระดูกมันโยนทิ้ง!"

"ไอ้ชาติชั่ว ฉันมีลูกชายเพียงคนเดียว ไม่คิดว่าเขาจะถูกฆ่าตาย นี่กำลังฆ่าข้าทั้งเป็นรึไง!

ฉีเซิ่งอายุเกือบ 50 ปี และมีเพียงฉีเวย เท่านั้นที่สืบเชื้อสายต่อ

ตอนนี้ชายผมขาวต้องส่งชายผมดํา น้ำตาของความเสียใจไหลเป็นทางไม่ขาดสาย

ฉีเฟย ลุกขึ้นจากพื้นและยืนอยู่ข้างๆ เขาอย่างเงียบๆ

เขาก้มหัวเล็กน้อย และไม่มีใครเห็นสีหน้าของเขาในขณะนี้

ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนนี้ที่เขากำลังพูดเงียบๆในใจ: ฉีอวี่ พี่ล้างแค้นให้นายแล้ว นายตายตาหลับเถอะ

ฉีเซิ่งร้องไห้เป็นสักพัก และหันศีรษะอย่างโหดเหี้ยมจ้องไปทาง ฉีเฟย ที่อยู่ข้างๆเขา

"พูดมา มันเป็นฝีมือของใคร? ไอ้ฉินเทียนใช่ไหม!"

ฉีเซิ่งในขณะนี้ เสียใจจนแทบจะขาดใจ

ถ้าเขารู้ก่อนว่าฉินเทียนร้ายกาจขนาดนี้ เขาจะไม่มีวันปล่อยฉีเวย ให้ไปในวันนี้!

ตอนนี้เสียชีวิตลูกชายไปแล้ว ก็เท่ากับว่าฆ่าเขาไปด้วย

ฉีเฟย พยักหน้า "ใช่ครับนายน้อยนั้นถูกฉินเทียนฆ่า อีกทั้งเขายังให้ส่งกู่เซียนไปก่อนเที่ยง มิฉะนั้นเขาจะ..."

"จะอะไร พูดมา!"

ฉีเซิ่งนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ตะโกนเสียงดังรีบเร่งฉีเฟย

“ฉินเทียนบอกว่า ถ้าหากตระกูลฉีไม่ส่งกู่เซียนก่อนเที่ยงวันพรุ่งนี้ เขาก็จะฆ่าล้างตระกูลฉีของเรา”

"ฆ่าล้างตระกูลงั้นรึ? เฮอะ! ช่างเป็นลมปากที่น่ากลัวเสียแท้!"

ใบหน้าของฉีเซิ่งโกรธจนบูดเบี้ยว "ฉินเทียนไอ้เจ้าน่ารังเกียจ เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการกลั่นแกล้งตระกูลฉีที่ไม่มีคนคุ้มครอง!"

"ฆ่าลูกชายเพียงคนเดียวของฉันไม่พอ และตอนนี้มันกําลังบอกอีกว่าจะฆ่าล้างบางตระกูลฉี? คิดว่ามันกล้าขนาดนั้นเชียว?"

"เดี๋ยวก่อน มันบอกให้ส่งกู่เซียนงั้นรึ? ไม่ใช่สิ! ฉินเทียนมาที่หลิ่งหนานเพียงไม่นาน เขาจะรู้จักกู่เซียนได้อย่างไร?”

ฉีเฟย เล่าและสาธิตสถานการณ์ในป่าไผ่ แน่นอนว่าเขาปกปิดที่ว่าฉินเทียนทําร้ายฉีเวย ให้บาดเจ็บเท่านั้น และฆาตกรตัวจริงที่ฆ่าฉีเวย ก็คือเขาเอง

และเพื่อสร้างความปั่นป่วน ฉีเฟย ได้พูดเกี่ยวกับการเหตุการณ์ของฉากในขณะนั้น ซึ่งทำให้ใบหน้าของฉีเซิ่งเปลี่ยนไปหลายครั้ง

เมื่อเห็นว่าฉีเซิ่งนั้นเชื่อคําพูดของตัวเอง ฉีเฟย ก็พูดว่า "เจ้าบ้าน ผู้หญิงคนนั้นดูเหมือนจะชื่อเถิงจู้ โดยมี ชะนีขาวอยู่ข้างกายเธอ"

“ใช่แล้ว คนฉกปิ่นปักผมจากนายน้อย ก็คือ ชะนีขาว โดยบอกว่ามันเป็นสิ่งของที่มาจากกู่เซียน”

"นายน้อยพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเอามันกลับมาในเวลานั้น เขาจึงถูกฉินเทียนวางยาพิษจากโลกไป"

"เถิงจู้? ชะนีขาว? โอเค ดีมาก!" ใบหน้าของฉีเซิ่งเคร่งเครียด และบอกว่าตัวเองนั้นประมาทเกินไป!

เมื่อก่อนเขาขังอาจารย์ของเธอเถิงหมิงเเละละเลยหญิงสาวเถิงจู้ ซึ่งตอนนั้นมีอายุได้เพียงไม่กี่ปี!