ตอนที่ 122
บทที่ 122 ถึงเวลาพวกเราออกโรงแล้ว
October 21, 2026
มาถึงหนานเจียง เมืองเล็กไกลโพ้นที่ติดกับเขตภูเขา ฉินเทียนไม่ได้ไปที่เรือนจำแห่งที่ 2 ในทันที
เขาสอบถามคร่าวๆ ก็รู้ข้อมูลของอะเปิน
ที่น่าเสียดายคือ แม่ที่ตาบอดของเขาคนนั้น หลังจากที่อะเปินถูกตัดสินจำคุก เพราะเสียใจเกินเหตุ จึงเสียชีวิตตั้งนานแล้ว
ฉินเทียนหาหลุมฝังศพของเธอพบที่ในป่าสนบนเนินเขา กองดินขนาดเล็กมาก โดยรอบรกเต็มไปด้วยวัชพืช
เขาลงมือกำจัดวัชพืชเองกับมือ จากนั้นสั่งให้คนซ่อมแซมหลุมฝังศพ ตั้งป้าย สลักตัวอักษร “มารดาของอะเปิน”
เถียหนิงซวงงุนงงเล็กน้อย จึงพูดขึ้น: “อะเปินคนนั้น ยังไม่รู้ว่าเป็นคนที่พวกเราต้องการตามหาหรือเปล่า”
“ตอนนี้คุณทำเรื่องพวกนี้ มีความจำเป็นไหม?”
ฉินเทียนตอบอย่างจริงจัง “ไม่ว่าเขาเป็นคนที่พวกเราตามหาหรือไม่ ด้วยความกตัญญูของเขา และจิตใจที่เข้มแข็งตรงไปตรงมาที่หลายคนในประเทศขาดหายไปตั้งนาน ล้วนควรค่ามากพอให้ฉันฉินเทียนนับถือ”
เถียหนิงซวงแลบลิ้น รีบไปเก็บดอกไม้ช่อหนึ่งใกล้ๆ แล้ววางตรงหน้าหลุมศพ
แล้วประนมมือ พูดอธิษฐาน: “คุณผู้หญิงที่อยู่ข้างใน ฉันชื่อเถียหนิงซวง ถึงแม้พวกเราจะไม่เคยเจอหน้ากัน แต่คุณสามารถให้กำเนิดเด็กดีอย่างอะเปินแบบนี้ได้ ก็ควรค่าแก่การเคารพจากฉันเถียงหนิงซวง”
“อะเปินพวกเราจะดูแลอย่างดี ขอให้คุณไปสู่สุคติ”
หลังจากพูดจบ ถึงได้หันไปมองทางฉินเทียน “คุณที่เป็นเจ้าสำนักของ ‘คำสาปสวรรค์’ เข้าไปเรือนจำแห่งที่สองได้ไหม?”
“อาชญากรร้ายแรงปกติจะอยู่ภายใต้การดูแลที่เข้มงวดมาก”
ฉินเทียนยิ้มแล้วพูด: “ฉันเข้าไม่ได้ แต่เธอทำได้นี่”
“ฉัน?” เถียหนิงซวงงุนงง
ฉินเทียนเดินลงเขาไปด้วย พูดไปด้วย: “ตอนนั้นคุณปู่ของเธอสามารถพูดแทนอะเปินได้ แสดงว่าเขาอยู่ที่นี่ ก็ยังมีเส้นสายอยู่บ้าง”
“ถึงแม้ท่านแม่ทัพจะเกษียณออกมา แต่ว่าน่าจะมีลูกน้องอยู่เยอะแยะมาก”
“อย่าบอกฉันนะ ว่าเธอที่เป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเถียคนนี้ ใช้ลูกน้องตระกูลของเธอไม่ได้”
เถียหนิงซวงอดกลอกตามองบนไม่ได้
ฉินเทียนสั่งให้เธอติดตามมาด้วย เดิมดีเธอยังแอบดีใจอยู่บ้าง ที่แท้ก็ใช้เธอเป็นบัตรผ่านทางสินะ
เพียงแต่เธอไม่กล้ารีรอ รีบโทรศัพท์หลายสาย เมื่อได้บัตรผ่านทางมา ก็ไปพบอะเปินอย่างราบรื่น
เหมืองหินหลังเรือนจำ ชายหนุ่มถอดเสื้อ ตีหินอยู่ที่มุมเหมืองอยู่คนเดียว
รูปร่างสูงใหญ่ บนผิวหนังดำคล้ำ เหงื่อไหลออกมา
ถึงแม้เขาจะตัวคนเดียว แต่เศษหินที่ถูกตีอยู่ข้างๆ กลับมากกว่าสองสามคนข้างๆ รวมกัน
เขาเหมือนกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
ดวงตาคู่หนึ่งตายด้านและใจจดใจจ่อ
นักโทษแก่หลายคนกะล่อน แอบย้ายก้อนหินที่อยู่ด้านหลังอะเปินไป เอาไปเป็นผลจากการลงแรงของตัวเองอะเปินก็ไม่ได้สังเกต
“นี่รังแกกันเกินไปแล้ว!” เถียหนิงซวงที่ยืนอยู่ด้านหลังตาข่าย เห็นภาพนี้ อดเป็นเดือดเป็นร้อนไม่ได้”
ผู้คุมที่อยู่ด้านข้างหัวเราะแล้วพูด “อะเปินเคยชินตั้งนานแล้ว”
“คนแก่เจ้าเล่ห์พวกนั้นถึงแม้จะกะล่อน แต่ว่าพวกเขาก็ดีกับอะเปิน ปกติอาหารที่กินไม่ได้ ก็จะให้อะเปินทั้งหมด”
“ชายหนุ่มร่างกายเจริญเติบโต เหมือนกับกินไม่เคยอิ่ม”
ฉินเทียนยิ้มแล้วพูด: “แสดงว่าอะเปินอยู่ที่นี่มนุษยสัมพันธ์ก็ดีมากสินะ?”
ผู้คุมยิ้ม : “มนุษยสัมพันธ์ดีมีประโยชน์อะไร คนที่มีโทษจำคุกตลอดชีวิต ชีวิตนี้ออกจากที่นี่ไม่ได้ หลายๆ เรื่อง เคยชินไปตั้งนานแล้ว”
“พวกคุณอย่าใช้เวลานานเกินไป ผมไปดูบริเวณอื่นๆ”
หลังจากผู้คุมออกไป ภายในตาข่าย ประตูเล็กเปิดออก คนกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา
คนแรก บนใบหน้ามีตาวปาที่น่ากลัวรอยหนึ่ง
เมื่อเห็นเขา นักโทษแก่พวกนั้นรีบเลี่ยงออกไป เห็นได้ชัดว่าหวาดกลัวตาวปาและคนอื่นเป็นอย่างมาก
เถียหนิงซวงอดขมวดคิ้วไม่ได้ “พวกเขาเหมือนกับมาจัดการอะเปิน”
“ฉันไปเรียกผู้คุม”
ฉินเทียนยิ้มแล้วพูด: “อย่ารีบร้อน รอดูก่อน”
เห็นเพียงตาวปาและคนอื่นๆ ล้อมรอบอะเปิน
“เจ้าหนุ่ม ได้ยินว่านายคือหัวหน้าของเขตสาม ตอนนี้หัวหน้าเขตสี่ของพวกเรา พี่ตาว มาเจรจากับนาย”
“พี่ตาวบอกว่า ให้เขตสามของพวกนายต่อไปฟังคำสั่งของเขตสี่”
“นับรายหัว แต่ละคนในแต่ละเดือน มอบบุหรี่หนึ่งหมอนให้พวกเรา”
“นายมีความคิดเห็นไหม?”
อะเปินเหวี่ยงอีเตอร์ต่อไป ไม่ได้สนใจ
“ไม่พูด ถือว่านายตกลง”
“พวกแก เก็บบุหรี่” ตาวปาออกคำสั่ง ลูกน้องพวกนั้นของเขา โผเข้าหานักโทษแก่พวกนั้นของเขตสาม