ตอนที่ 128
บทที่ 128 ไม่ยอม
October 21, 2026
เข้ามา คนหนุ่มอายุราว ๆ 30 คนหนึ่ง เขาสวมใส่ชุดจงซานจวง ใบหน้าเคร่งขรึม ทำให้คนรู้สึกถึงออร่าที่น่าเกรงขาม
แค่เห็นก็รู้ว่ามีอำนาจทางการเมืองอยู่ในมือ เป็นบุคคลที่อยู่ตำแหน่งสูงมาอย่างยาวนาน
คนนี้เป็นลูกชายคนที่สองของตระกูลพาน พานหลงถูกไว้วางใจให้เป็นผู้ที่สืบทอดกิจการในอนาคตจากหัวหน้าตระกูลพาน
“พี่ชายสอง”
พานหู่ที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย ดูเหมือนว่ามีสัญชาตญาณออกถึงความกลัวต่อพานหลง เขอยากลงจากเตียงด้วยความตกใจกลัว
แต่ก็เท่านั้น กระดูกเข่าของขาทั้งสองข้างเขาถูกทุบจนแตกแล้ว จะลงจากเตียงได้อย่างไร
เขาเจ็บปวดจนหน้าบิดเบี้ยว
พานหลงจ้องหน้า เดินมาไม่มีแม้แต่คำพูด เปิดผ้าห่มที่คลุมอยู่บนขาของพานหู่ออก
“พี่ชายสอง อย่าโทษอะหู่เลย！”
“ถ้าจะโทษ ก็โทษฉันเถอะ” พานเหม่ยเออร์รีบพูด
เธอรู้ว่า คนในตระกูลที่ทำผิดล้วนจะต้องได้รับการลงโทษที่รุนแรง
มีอยู่ครั้งหนึ่ง บอดี้การ์ดของพานหลงเพราะว่ากระทำความผิดต่อคนที่ไม่ควรทำ ได้ถูดตีจนขาทั้งสองข้างขาด
บอดี้การ์ดคนนั้นรู้สึกว่าตัวเองได้รับความไว้วางใจจากพานหลง เมื่อตอนที่พานมาเยี่ยมเขา เขายังประจบพานหลงแก้แค้นให้เขา
พานหลงก็เปิดผ้าห่มออก ยกเก้าอี้ข้างๆขึ้นมา ตีลงไปขาทั้งสองข้างที่เพิ่งประกอบกระดูกไปจนแตกละเอียด
พานเหม่ยเออร์ยังคิดว่า พานหลงยังต้องลงโทษพานหู่แบบนั้น
“ไม่เกี่ยวกับพี่สาม”
“ผมทำคนเดียวทั้งหมด”
“พี่ชายสอง ควรจะลงโทษยังไงก็ลงโทษเถอะ!” พานหู่ก็มีลางสังหรณ์ เขากัดฟันพร้อมหลับตาปี่
โชคดีที่พานหลงเพียงแค่สืบหาการบาดเจ็บเท่านั้น ยังไม่ได้ลงมือ
“คุณชายสอง ได้สืบอย่างชัดเจนทั้งหมดแล้ว”
“คนที่แนะนำแก๊งแมงป่องไท่มาขอพึ่งพาอาศัยคุณชายสี่ ชื่อว่าจินซานเป็นคนที่ติดบุหรี่คนหนึ่ง”
“คุณชายสี่....เคยทำธุรกิจร่วมกันกับจินซานเป็นการส่วนตัว”ชายชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามารายงาน
พานหลงจ้องเขม็งใส่พานหู่อย่างรุนแรง พูดด้วยเสียงทุ่มต่ำ : “ผมรับทราบแล้ว”
“จัดเตรียมคนจัดการจินซานแล้ว ต้องระวังให้จัดการอย่างซื่อสัตย์และถูกต้อง”
“รับทราบ”ลูกน้องเดินออกไป
พานหลงมองดูพานหู่ ลดน้ำเสียงกดลงต่ำ และพูดอย่างไม่สบอารมย์ : “นายแอบติดต่อคนแบบจินซานลับหลังพ่อกับฉันนั้นก็ให้มันแล้วไป”
“นึกไม่ถึงเลยว่านายจะกล้าเอาคนอย่างแมงป่องไท่มาเก็บไว้ข้างกาย นายรู้ไหมนายทำอะไรอยู่?”
“นายอยากให้เราพ่อลูกสองคนตายงั้นเหรอ!”
พานหู่พูดด้วยความตกใจ : “พี่ชายสอง ผมผิดไปแล้ว”
“ต่อจากนี้ผมก็ไม่กล้าทำแล้ว”
พานหลงถอนหายใจยาว มองไปยังพานเหม่ยเออร์ พูดด้วยท่าทีที่สงบลงเล็กน้อย : “เหม่ยเออร์ นี้เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่?”
“พ่อลูกตระกูลเซวไปทำธุรกิจที่หลงเจียง อยู่ดีดีทำไมเสียงชีวิตอย่างกระทันหัน”
“ฉันรู้ว่าเซวเหรินนอกใจเธอ ภายนอกดูสกปรก แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นสามีเธอ”
“เธอก็คิดอยากที่จะได้มรดกของตระกูลเซว ไม่น่าต้องรีบร้อนขนาดนี้นะ”
“หรือว่าเกิดเหตุอะไรขึ้นกันแน่”
“และก็ พ่อบ้านเซียวที่มีฝีมือขั้นเทพอย่างนั้น นึกอยากจะตายก็ตายเลยหรือยังไง”
“ใครเป็นคนลงมือ”
“เรื่องนี้มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาแมงป่องไท่ไหม?”
เพราะว่าต้องยุ่งอยู่กับธุรกิจของตระกูล โดยเฉพาะใกล้จะถึงวันคล้ายวันเกิดของนายท่านอันแล้ว ดังนั้นพานหลงได้ยินเรื่องพวกนี้แล้ว ก็ไม่ได้เก็บเอามาใส่ใจ
เขายังรอพานเหม่ยเออร์และพานหู่ไปพบเขาเพื่ออธิบายเรื่องนี้ด้วยตัวเอง
ไม่คิดว่า แม้แต่พานหู่ก็ยังถูกตีจนพิการแล้ว เขาเลยรีบมาทันที
เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว พานเหม่ยเออร์ก็จะไม่ปกปิดอีกแล้ว เธอยอมรับ : “ใช่ เป็นฉันเองที่ส่งเซวเหรินไปตาย”
“แต่ฆาตกรที่แท้จริงคือ ฉินเทียน”
“ฉินเทียน? ”พานหลงขมวดคิ้ว เขาไม่เคยได้ยินชื่อคนคนนี้มาก่อน