บทที่ 131 เหยี่ยวล่านก

ในตอนที่ฉินเทียนและหลิวเสี่ยวฮัวเดินเข้าไปในลานสกี รถสีดำขนาดเล็กขับพุ่งเข้ามาแล้วจอดลง คนข้างในรถ ปรากฏตัวสักที

เป็นเหล่าคนผิวขาวที่จมูกโด่งตาตก

เพียงแต่ว่า พวกเขาใช้ผ้ามายากลโพกศีรษะ บางหน้าไว้

มองดูแล้ว ถึงแม้จะเป็นลักษณะการเที่ยวชมสถานที่ แต่ว่าฉินเทียนมองดูจากจังหวะก้าว ท่าทางของมือ รวมถึงสไตล์บนตัวของพวกเขา แค่มองก็รู้แล้ว ว่าทั้งหมดทั้งมวลเป็นนักฆ่ามืออาชีพ

อีกอย่าง บนมือของแต่ละคน แนบติดเต็มไปด้วยคาวเลือด

กระเป๋าเป้อันหนักหน่วงของพวกเขา น่าจะบรรจุอาวุธที่อันตรายถึงชีวิต

“เยี่ยมไปเลย!”

“ครั้งก่อนที่ฉันมาที่นี่ เธอไม่รู้ คนเยอะจนทนไม่ไหว”

“ตอนนี้สงบมากเลย รีบไปกัน!”

“ในขณะที่ฟ้ายังไม่มืด พวกเราเปลี่ยนชุด ไปเล่นก่อนสักพัก”

หลิวเสี่ยวฮัวตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ลากตัวฉินเทียน ไปเช่าอุปกรณ์สกีอันเชี่ยวชาญมาสองชุด ทำรถรางที่ใช้โดยเฉพาะ ขับตรงไปยังลานสกีที่อยู่บนดอย

พวกคนขาวเหล่านั้น รีบเปลี่ยนอุปกรณ์ทันที ตามขึ้นมา

ในลานสกี มีเพียงคนเศษเล็กเศษน้อย แต่ว่าพวกเขาเล่นสักพัก ก็ได้กลับไปก่อน

เหลือเพียงแค่หลิวเสี่ยวฮัว、ฉินเทียน รวมถึงเหล่าคนขาวที่ตามมาด้านหลังอย่างไม่ไกล้ไม่ไกล

“ฟ้าไกล้มืดแล้ว ฉันส่งเธอกลับไปก่อนเถอะ”

ฉินเทียนรับรู้ ฝ่ายตรงข้ามจะลงมือแล้ว อยากให้หลิวเสี่ยวฮัวหนีไป

ใครจะไปรู้ หลิวเสี่ยวฮัวเล่นอย่างสนุกสนาน ไม่ยอมไปเลย

“วันนี้เป็นวันที่พิเศษ คุณฉิน ขอบคุณที่เธอสามารถอยู่เป็นเพื่อนฉันในการผ่านพ้นวันนี้” หน้าเธอเต็มไปด้วยความพึงพอใจ

“หืม?”

ฉินเทียนอึ้งไปสักพัก “เป็นวันพิเศษอะไรหรือ?”

“ค่อยบอกเธอช้าหน่อยละกัน”

“มา พวกเราเตรียมพร้อมกันหน่อย ไปเล่นอีกรอบ”

“คุณฉิน เธอบอกว่าเมื่อก่อนไม่เคยเล่นสกี ฉันไม่เชื่อหรอก เธอเล่นได้ดีขนาดนี้”

“มาเร็ว มาไล่ฉันสิ!”

เธอสไลด์ไปข้างหน้าเว้นความห่างได้ระยะหนึ่ง หันหัวเรียกฉินเทียน

“ระวัง!” ณ ตอนนี้ ฉินเทียนได้เห็น พวกเหล่าคนขาวที่ใช้ผ้ามายากลโพกศีรษะ มาจากหลายทิศทาง พุ่งเข้ามา

หลิวเสี่ยวฮัวตกใจ สเก็ตบอร์ดบังคับไม่อยู่ พุ่งไปยังกองหิมะกองหนึ่ง ขว้างคนทั้งเป็น

ฉินเทียนรีบเคลื่อนขยับสเก็ตบอร์ดตรงใต้เท้า พุ่งเข้ามาหา ช่วงเวลากระชั้นชิด รับตัวเธอไว้

เดิมหลิวเสี่ยวฮัวคิดว่าจะล้มอย่างเสียโฉม ปิดตาไว้ จากหน้าที่สวยงามตกใจจนซีดไร้สีสันไปหมด

สะดุดเป็นโอบกอดที่ด้วยน้ำใจโอบอ้อมอารีอย่างไม่เคยคิดมาก่อน ลืมตาขึ้น เห็นสีหน้าฉินเทียนอันแข็งแกร่ง ช่วงขณะนั้น ได้เป็นคนปัญญาอ่อนไปแล้ว

ตอนสติกลับมา สีหน้าเธอแดงฉ่ำ รีบลงจากอ้อมกอดของฉินเทียน อยากพูดอะไร ในตอนนี้ เสียงเพิงเพิงเพิง!

เสียงปืนอันปนเปกันได้ดังขึ้น ปล่อยกระสุน ยิงไปยังบริเวณรอบตัวของฉินเทียน เกล็ดหิมะได้ค่อยๆลอยขึ้น

หลิวเสี่ยวฮัวกรี๊ดทีหนึ่ง กอดฉินเทียนไว่อย่างแน่น

พวกเหล่าคนขาว มือได้ถือปืนไว้ ทำให้สเก็ตบอร์ดเคลื่อนที่ พุ่งเข้ามา

“อย่าขยับ พวกเธอโดนจับกุมแล้ว” หัวหน้าพวกคนพาลคนหนึ่ง เปิดผ้ามายากลที่บังหน้าออก หน้าด้านซ้ายมีรอยแผลเป็นที่หนึ่งขนาดใหญ่เท่าเล็บมือ

เหมือนกับว่าเหลือไว้จากกระสุนเฉียดผ่านหน้า

“พวกคุณเป็นคนอะไร? อยากจะทำอะไร?” หลิวเสี่ยวฮัวไตร่ถามอย่างตื่นตระหนก

ผู้ที่มีแผลเป็นยิ้มกว้างทีหนึ่ง เอ่ยว่า “คนสวย ไม่ช้า เธอก็จะรู้เอง”

เขาได้โทรสารดาวเทียมสายหนึ่ง อย่างรวดเร็ว เฮลิคอปเตอร์สีดำลำหนึ่งหมุนตัวทำการลดระดับลง มีคนพาลถือปืนยิงเร็วสองคนโดดออกมาจากด้านในอีก

“พากลับเขตฐาน บอกให้พี่ใหญ่ สามารถขอค่าไถ่ได้แล้ว”

“ตั้งใจทำตามคำสั่ง ขึ้นไป!”

พวกเขามัดมือทั้งสองข้างของฉินเทียนและหลิวเสี่ยวฮัว ดันขึ้นไปยังเฮลิคอปเตอร์

หลิวเสี่ยวฮัวรู้สึกได้ว่าตัวเองโดนจับตัวเรียกค่าไถ่ ตกใจจนตัวสั่น เธอเอ่ยอย่างไม่หยุด “อย่าทำนะ พวกคุณอยากได้เงินเท่าไหร่ ฉันก็ให้ได้หมด”