บทที่ 162 จำฉันได้ไหม

คราวนั้น พานเหม่ยเออร์พาคนบุกเข้ามาในบริษัท ทั้งเย่อหยิ่งและก้าวร้าว

ใช้โทรศัพท์แค่ครั้งเดียว ก็ตัดช่องทางธุรกิจทั้งหมดที่ได้รับการเจรจาแล้ว ทำให้ความพยายามของหลิวชิงและซูซูสูญเปล่า

เรื่องนี้ ทิ้งไว้ซึ่งประสบการณ์เจ็บปวดที่คอยหลอกหลอนพวกเขา

เป็นผลให้เมื่อพูดถึงพานเหม่ยเออร์และตระกูลพาน พวกเขายังคงมีหวาดกลัวอยู่

คราวนี้ ด้วยความช่วยเหลือจากความนิยมและการเจรจาของมู่เฟยเฟย เป็นวิธีเดียวของพวกเขาที่จะฝ่าการปิดล้อมของพานเหม่ยเออร์และตระกูลพานได้

แต่ว่า ไม่มีความแน่นอนว่าจะสามารถบรรลุผลตามที่คาดหวังหรือไม่

เวลานี้การจัดงานแถลงข่าวที่โรงแรมเจี๋ยหลง เท่ากับประเคนให้ถึงที่ ไม่น่าแปลกใจเลยที่หลิวชิงจะตื่นตระหนกแบบนี้

เพียงแต่เธอและซูซูไม่รู้ว่า ตั้งแต่พายเหม่ยเออร์เข้ามาก่อความวุ่นวาย หลังจากนั้นดูเหมือนสงบไปพักหนึ่ง แต่เบื้องหลงมีเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นเกิดขึ้นอีก

องค์กรแมงป่องไท่ องค์กรเหยี่ยวล่านก และแม้กระทั่งล่าสุดองค์กรงูเห่า

ไม่มีใคร ที่ไม่ใช่กลุ่มนักฆ่าชั้นนำระดับนานาชาติ

อาจกล่าวได้ว่า ฉินเทียนคงเสียชีวิตไปแล้วหลายต่อหลายครั้งด้วยความประมาทเล็กน้อย

โชคดี ที่ฝ่ายตรงข้ามต่างตายไปแล้ว และเขายังคงมีชีวิตอยู่ด้วยดี

“ทำไมคุณไม่พูดจา? ”

“หรือว่า คุณก็ไม่สามารถพูดโน้มน้าวซูซูได้? หรือบอกความจริงกับซูซูเถอะ ”

“เพียงแค่พูดว่าโรงแรมเจี๋ยหลง เป็นกิจการของตระกูลพาน เมื่อถึงเวลาพานเหม่ยเออร์ต้องไปก่อกวนสร้างความวุ่นวายอย่างแน่นอน ”

เมื่อเห็นฉินเทียนไม่พูดจา หลิวชิงรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

ฉินเทียนยิ้มและพูดว่า : “ไม่ต้องแล้ว ”

“ทำตามที่มู่เฟยเฟยร้องขอเถอะ ”

“วางใจ พานเหม่ยเออร์จะไม่ปรากฏตัวอีกตลอดไป ”

“ส่วนตระกูลพาน ”

แววสังหารปรากฏขึ้นในสายตาของฉินเทียน : “ หวังว่าพวกเขาจะทำได้ดี ”

หลิวชิงงียบไปสักครู่แล้วพูดว่า : “โอเค ”

เธอรู้ว่า แม้ฉินเทียนรู้ว่ามีความเสี่ยง แล้วยังคงทำเช่นนี้ ต้องมีการเตรียมความพร้อมเต็มที่แล้วอย่างแน่นอน

ในกรณีเช่นนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องยืนกรานต่อไป

แม้ว่าเธอจะเป็นผู้จัดการทั่วไป แต่ก็เป็นแค่คนนอก

พูดไปแล้ว สุดท้ายซูยู่กรุ๊ป ก็เป็นของซูซูและฉินเทียน เธอเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งเท่านั้น

หลังจากวางสาย สีหน้าของฉินเทียนนิ่งลึกดูน่ากลัว

พานเหม่ยเออร์ตายแล้ว ฉินเทียนไม่ต้องกังวลว่าเขาจะจู่โจมเขามาก่อกวนสร้างความวุ่นวายแล้ว

แต่ว่า ยังมีอีกหนึ่งคน ที่จะทำให้ฉินเทียนเป็นกังวลมากยิ่งกว่า

นั่นก็คือ พานหลง

โรงแรมเจี๋ยหลง เป็นโรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมืองหลวงของจังหวัด เข้าใจได้ว่ามู่เฟยเฟยเลือกสถานที่นั่น

แต่ว่า เมื่อถึงเวลานั่น จะพบเจอพานหลงหรือไม่?

แม้ว่าซูซูไม่รู้จักชื่อนี้ ตราบใดที่เห็นพานหลง ก็จะจำได้อย่างแน่นอน

เหตุการณ์นั้นเมื่อห้าปีที่แล้ว ปกติแล้วทุกคนจงใจที่จะไม่พูดถึง

แต่ฉินเทียนรู้ว่า นั่นเป็นแผลที่บาดลึก ตราตรึงอยู่ในใจของซูซู

บ่อยครั้งในตอนกลางคืน ที่ฉินเทียนนั่งสมาธิอยู่ในห้องของเขา ได้ยินซูซูในห้องถัดไป ผวาตื่นจากการนอนหลับ

ดูอย่างผิวเผิน เหมือนว่าเธอจะลืมเรื่องนั้นไปแล้ว

แต่ทว่าเหตุการณ์นั้นกลายเป็นฝันร้าย และยังคงทรมานเธออยู่

ปีศาจตนนั้น เกือบทำให้เธอมีมลทิน

แม้ว่าเธอจะกระโดดหนีออกมา แล้วรักษาความบริสุทธิ์ไว้ได้ แต่ก็เป็นอัมพาตอยู่บนวีลแชร์ถึง 5 ปี!

ปรากฏว่าสภาพทางจิตใจก็มีปัญหาด้วย

เป็นผลให้ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าจะกินดื่มอะไร เพียงแค่สามารถพึ่งพาหยางยู่หลันให้ดูแลเท่านั้น

ความอัปยศอดสูนี้สุดจะทนได้

ฉินเทียนเชื่อว่า เรื่องราวนั้นกับปีศาจนั้น จะต้องเป็นคนที่ซูซู ไม่ต้องการจดจำมากที่สุด เป็นคนที่ไม่อยากเห็นมากที่สุดในชีวิตนี้อย่างแน่นอน

ในเวลาเช่นนี้ หากว่าเห็นพานหลง เธอจะทนได้ไหม?

นี่แหละ คือสิ่งที่ฉินเทียนกังวลมากที่สุด

แต่ว่า บางเรื่องเพียงแค่สามารถไปเผชิญหน้า เพียงแค่มีการแก้ปัญหาซึ่งหน้า ถึงจะสามารถปล่อยวางได้จริงๆ

พึ่งพาการหลบหนี ไม่มีประโยชน์ตลอดไป

เขาเกือบจะคาดการณ์ได้ว่า ซูซูจะถูกกระตุ้นอย่างมากเมื่อถึงเวลานั้น แต่ว่า เขาก็แค่สามารถโหดร้าย ที่จะทำเช่นนี้

เขาต้องการให้ซูซู หลุดออกมาจากฝันร้ายนั้นอย่างแท้จริง