บทที่ 17 บุคคลสำคัญจะมาหลงเจียง

ตระกูลเถีย

ลานกว้างอันโอ่อ่า

ทุกพื้นที่ป้องกันอย่างแน่นหนา

ขบวนรถหยุดจอดที่หน้าประตู เถียหนิงซวงลงจากรถมาก่อน มองไปยังฉินเทียนที่นั่งนิ่งไม่ขยับเคลื่อนไหว เธอกัดฟันแน่น แล้วพูดว่า

“ทางที่ดีคุณควรรักษาอาการป่วยของคุณปู่ฉัน ไม่อย่างนั้น ฉันสาบาน ว่าจะไม่ปล่อยคุณไว้แน่ ！”

คนที่เย่อหยิ่งอย่างเธอ เป็นครั้งที่สองติดต่อกันของวัน ที่ถูกให้ต้องยอมรับกับความพ่ายแพ้ต่อหน้าฉินเทียนชายแปลกหน้าคนนี้

และยังถูกบังคับให้ต้องก้มตัวเพื่อเสิร์ฟน้ำชา ในใจก็จึงมีความกรุ่นโกรธอยู่ภายใน

เมื่อเทียบกันแล้วบูซานดูจะสงบนิ่งกว่า

เพราะได้รับการฝึกฝนมาจากทหาร แม้สีหน้าของฉินเทียนจะดูสงบนิ่ง แต่ก็รู้สึกได้ถึงความทรงพลังอำนาจ และความน่าเกรงขามจากร่างกายของฉินเทียน

“คุณฉิน ภรรยาและแม่ยายของคุณ ฉันได้ให้คนส่งกลับไปที่บ้านอย่างปลอดภัยแล้ว”

“คุณวางใจได้ ขอแค่คุณสามารถรักษานายท่านให้หายได้ ฉันรับปากแทนตระกูลเถีย ในหลงเจียง จะไม่มีใครกล้าแตะต้องพวกเธอแม้แต่ปลายเล็บ ”

ฉินเทียนยิ้มเยาะ“แค่หลงเจียง มีอะไรให้ต้องเอ่ยพูดถึง”

“ในโลกนี้ ใครกล้าที่จะแตะต้องคนของฉินเทียน ล้วนสมควรตาย！”

หลังจากที่ลงจากรถ ก็ไม่แม้แต่จะมองการคุ้มกันที่เข้มงวดบริเวณโดยรอบเลยสักนิด เดินเข้าไปด้านในอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ

เถียหนิงซวงระงับความโกรธ วิ่งนำหน้าเพื่อนำทาง

พ่อบ้านรีบเข้ามารายงานอย่างร้อนรน “คุณหนู นายท่านไม่ได้อยู่ที่ห้องนอน ไปที่หอสมรภูมิแล้วครับ”

“คุณปู่เพิ่งหายจากอาการป่วย แล้วไปที่หอสมรภูมิทำไม ？”

“ผมก็ไม่ทราบครับ ท่านสั่งเอาไว้ ให้คุณหนูพาคุณฉินไป ท่านจะรออยู่ที่นั่น”

เมื่อได้ยินดังนั้น เถียหนิงซวงอดไม่ได้ที่จะหันมองไปยังฉินเทียนด้วยความประหลาดใจ

หอสมรภูมิ เป็นเพียงห้องที่ไม่ได้น่าสนใจอะไร บนพื้นที่ในลานกว้าง เป็นห้องที่ถูกดัดแปลงมาจากห้องพระ

แม้จะไม่ได้น่าสนใจ แต่หากเป็นคนในตระกูลเถีย ต่างก็รู้ว่าหอสมรภูมินั้นมีความหมายยังไง นั่นคือความเชื่อและศรัทธาของนายท่านเถีย！

โดยปรกติแล้วก็แทบจะเป็นเหมือนสถานที่ต้องห้าม

แม้แต่เถียหนิงซวงผู้ซึ่งเป็นถึงหลานรักของนายท่าน หากไม่ได้รับอนุญาต ก็เข้าไปไม่ได้โดยเด็ดขาด

นายท่านกลับรอฉินเทียนอยู่ที่หอสมรภูมิ? ไม่แปลกที่เถียหนิงซวงจะรู้สึกประหลาดใจ

บูซานที่อยู่ใกล้ๆมีท่าทีตกใจ พูดอย่างตื่นเต้นเล็กน้อยว่า“คุณฉิน เชิญตามผมมาทางนี้ครับ ！”

เขาเชิดหน้ายืดอกตรง เดินนำอยู่ด้านหน้า หอสมรภูมิ ไม่เพียงเป็นความเลื่อมใสศรัทธาของเถียสง แต่ยังเป็นความเลื่อมใสศรัทธาของเขาด้วย

เพราะเขาเป็นเหมือนกับเถียสง ต่างเป็นคนที่มีความดีความชอบในสนามรบ

เลือดที่ไหลเวียนอยู่เป็นของวีรบุรุษนักรบที่อยู่ท่ามกลางศึกสงคราม มีความศรัทธาที่อยากจะปกป้องประเทศอย่างที่สุด

ใบหน้าฉินเทียนมีรอยยิ้ม ตามบูซานกับเถียหนิงซวง มาถึงที่ลานด้านหลัง

“คุณฉิน คนแก่หงำเหงือกรอนานมากแล้ว ”

หน้าประตูห้องที่ดูไม่ได้น่าสนใจอะไร มีเถียสงยืนอยู่

สุขภาพร่างกายของเขายังดูดีใช้ได้

“คุณปู่ ทำไมถึงเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบทหารตัวเก่าล่ะคะ ? ”เถียหนิงซวงวิ่งเข้าไปหาด้วยความประหลาดใจ

เห็นเพียงเถียสง แม้จะมีผมสีขาวแกมเทา และยังมีอาการป่วยอยู่ แต่ในตอนนี้ที่ใส่ชุดนักรบพยัคฆ์อยู่บนร่างกาย เหยียดตัวหลังตรง โดยไม่รู้ตัว ก็มีความฮึกเหิมอหังการขึ้นมา

ดาบที่เก่าแต่ยังคมกริบ ยังสามารถที่จะบั่นคอของศัตรูได้！

“สวัสดีครับท่านแม่ทัพ！”บูซานน้ำตาเอ่อคลอ ทำท่าแสดงความเคารพในแบบปฏิบัติที่ถูกต้อง

สายตาของเถียสงมองไปยังใบหน้าของฉินเทียน พูดเสียงเข้ม“หนิงซวง บูซาน เฝ้าอยู่ที่นี่ ไม่ได้รับอนุญาต ใครก็ห้ามเข้าไปด้านในเด็ดขาด ”

“คุณฉิน เชิญ ”

เบี่ยงตัว หลบออกจากประตูทางเข้า

ฉินเทียนพยักหน้าเล็กน้อย เดินเข้าไปอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ

กับเถียสงที่แม้จะเกษียณอายุไปแล้ว แต่ยังไม่ลืมจิตวิญญาณที่เคยมี ช่างน่าชื่นชมอยู่ไม่น้อย

เขามองออกได้ในแวบเดียว ว่าชุดนักรบพยัคฆ์ของเถียสงนี้ เป็นตราสัญลักษณ์ของแดนเหนือ

ในหอสมรภูมิ

สถานที่เดิมที่ซึ่งประดิษฐานพระพุทธรูป มีรูปปั้นที่หน้าตาดุร้ายวางเรียงรายกันอยู่

ฉินเทียนกวาดตามอง พูดอย่างขอไปทีว่า“เทพสงครามไป๋ฉี่ ผู้ซื่อสัตย์หยุนฉาง หานซิ่นตรวจแถวทหาร ปาอ๋องเซี่ยงอวี่……”

สายตาหยุดลงที่รูปปั้นตัวสุดท้าย อดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มปรากฏ