บทที่ 20 ค่อยๆสนุก

ฉินเทียนไม่คิดว่าซูหนานจะไร้ยางอายขนาดนี้

มีกลิ่นหอมฉุนๆโชยเข้ามาที่จมูก เขารีบถอยหลบไปยังด้านข้างอย่างไว

ซูหนานพึงพอใจมาก นัยน์ตาที่ดึงดูด พูดอย่างยั่วยวนว่า“ ทำไม พี่ก็กลัวเป็นด้วยเหรอ ? ”

“พี่อยากรู้ความจริงไม่ใช่เหรอ ? ตอนนี้ ถอดเสื้อผ้าของฉันสิ แล้วฉันจะบอกความจริงกับพี่ ”

“มาสิ”

วันนี้หากฉินเทียนกล้าแตะต้องเธอ ไม่เพียงตระกูลอู๋ที่จะไม่ปล่อยเขาไป ทุกคนบนโลกจะถ่มน้ำลายใส่เขา จนเขาต้องจมน้ำลายตายไปเลย ！

นี่คือแผนการของซูหนาน

เมื่อเห็นฉินเทียนหน้านิ่งไม่พูดอะไร เธอก็ยิ่งจะหัวเราะร่าอย่างได้ใจ

“ก็นึกว่าเธอจะมีอะไรที่พัฒนาบ้าง ไม่คิดว่าผ่านไปห้าปี ก็ยังชั่วช้าเหมือนเดิม ！”

“แกแอบอ้างชื่อของพญายม แล้วขีดเส้นตายให้ตระกูลซูสิบวันไม่ใช่เหรอ ？”

“ฟังให้ดีฉันก็จะขีดเส้นตายให้แกสิบวัน ！”

“คุกเข่าแล้วขอขมาฉันตรงหน้า”

“ไม่อย่างนั้น ฉันจะหาคนที่แม้แต่พญายมยังต้องกลัว ถึงตอนนั้นจะทรมานแกให้ตายอย่างช้าๆ！”

คนที่เก่งกาจกว่าพญายม ? ฉินเทียนยิ้มเยาะ“ก็ดี งั้นสิบวันให้หลังมาเจอกัน”

“ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา！”ซูหนานสบถด่าออกไปคำหนึ่ง จากนั้นก็พาคนกลับอย่างหัวเสีย

ก่อนต่งฟางจะไป ยังกัดฟันกร่อนแล้วพูดกับฉินเทียน “รอก่อนเถอะ ！”

“ฉันจะแจ้งไปยังศิษย์พี่ในสำนัก ถึงเวลาแกได้ตายอย่างไร้แผ่นดินกลบหน้าแน่！”

หลังจากที่พวกเขาไปแล้ว ฉินเทียนมองไปยังพุ่มไม้รกที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล พูดเสียงเข้ม “ดูพอหรือยัง ? ออกมาเถอะ ”

ตรงพุ่มไม้ มีเงาดำเจ็ดถึงแปดสายปรากฏ

คนนำส่วนสูง190เซนติเมตร กล้ามเนื้อมัดโต เต็มไปด้วยความน่ากลัว

เขาทำความเคารพฉินเทียน พูดอย่างเคร่งขรึม“แก๊งเขี้ยวมังกรหน่วยประจำการหลงเจียง หัวหน้าหน่วยเหลยเป้าครับ！”

“ในนามราชามังกรของเรา ถูกส่งมาที่นี่เพื่อปฏิบัติตามคำสั่งของคุณครับ！”

แก๊งเขี้ยวมังกร วัดวาอาราม ตลอดจนในแถบชนบท ไม่มีอะไรที่พวกเขาเข้าไปจัดการไม่ได้

และผู้นำของเขี้ยวมังกร เนี่ยชิงหลง ผู้คนต่างก็เรียกขานเขาว่าราชามังกร

และเป็นลูกน้องของฉินเทียนหนึ่งในสิบสองราชา

เหลยเป้าและคนอื่นๆ ไม่มีใครรู้สถานะที่แท้จริงของฉินเทียน

แต่ว่า ผู้ที่สามารถทำให้ราชามังกรของพวกเขาเคารพนับถือได้ขนาดนี้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้พบเจอเช่นกัน

การกระทำแบบนี้ของเนี่ยชิงหลง ตัวฉินเทียนเองไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเท่าไร

มองไปยังเหลยเป้า รวมถึงสมาชิกแก๊งเขี้ยวมังกรที่อยู่ด้านหลังของเขา เขาก็พยักหน้าเห็นชอบ

“ที่หลงเจียง มีอะไรที่แก๊งเขี้ยวมังกรของพวกนายทำไม่ได้ไหม？”

เหลยเป้าพูดเสียงเข้ม “ไม่มีครับ！”

“คุณฉินต้องการจะจัดการผู้หญิงคนเมื่อครู่เหรอครับ ? เธอเป็นคนตระกูลอู๋ เพียงคำพูดเดียวของคุณ ผมจะสั่งคนไปค้นบ้านและยึดทรัพย์ตระกูลอู๋ทันทีครับ ！”

ฉินเทียนหัวเราะ

คิดถึงคำพูดที่จองหองของซูหนานที่ทิ้งท้ายเอาไว้ก่อนไป เขาพูดว่า “เหลยเป้า ฉันของสั่งนายตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป วางแผนทำลายล้างตระกูลซูในสิบวัน”

“จำเอาไว้ ต้องค่อยๆเฉือนเนื้อออกทีละนิด ฉันอยากให้พวกเขาได้ลิ้มรส ว่าอะไรคือความสิ้นหวัง”

“รับคำสั่งครับ！”เหลยเป้าทำความเคารพ โบกมือ พาลูกน้องหายวับไปในความมืด

ฉินเทียนยิ้มเยาะ“อยากจะค่อยๆสนุกกันไม่ใช่เหรอ ? งั้นฉันก็จะค่อยๆเล่นสนุกไปด้วยแล้วกัน ”

ซูหนานกลับมาถึงที่ตระกูลซู

เธอจงใจต่อว่าฉินเทียนจนไม่มีชิ้นดี บอกว่าเจอเข้ากับตัวเอง ก็ร้องห่มร้องไห้ขี้มูกโป่งร้องขอชีวิต

ตระกูลซูต่างก็พากันคิดว่าฉินเทียนเป็นเพียงแค่หมาตกน้ำ ไม่มีใครเก็บเรื่องเขามาใส่ใจอีก

สิบวันหลังจากนี้ ก็จะมีโอกาสได้เจอราชาเทพแล้ว ถึงตอนนั้นทุกคนก็จะพลอยได้อาศัยบารมี ตระกูลซูจะได้พบกับความรุ่งโรจน์อย่างที่สุด

พวกเขาดำดิ่งอยู่ในความมุ่งหวังและปรารถนาอันยิ่งใหญ่

ครึกครื้นรื่นเริง บรรยากาศสนุกสนานราวกับเฉลิมฉลองปีใหม่

มึนเมามีความสุข หลังจากที่ความบันเทิงสิ้นสุด ซูเหวินปินก็พาเพื่อนพ้องที่รุ่นราวคราวเดียวกัน ไปสนุกกันต่อที่ผับประจำ

วันรุ่งขึ้น ข่าวที่น่าตกใจ ก็ทำลายความสงบของตระกูลซู

ซูเหวินปินกับพวกรวมห้าคน หลังจากที่ดื่มกันจนเมามาย เพราะหญิงสาวคนหนึ่ง ไปทำร้ายชายหนุ่มคนหนึ่งเข้า

หลังจากนั้น ทั้งห้าคน เพราะทะเลาะวิวาท ถูกตำรวจจับตัวไปคุมขังเอาไว้

ซูเหวินเฉิงยิ้มและกล่าวว่า“ เรื่องเล็กน้อย ไม่มีอะไรให้น่าพูดถึง ”

“ฉันถามผู้จัดการที่ร้านมาแล้ว เจ้าเด็กที่ถูกทำร้าย เป็นแค่เด็กนักศึกษาที่ยากจนข้นแค้นคนหนึ่ง ”