บทที่ 222 คนไร้ยางอาย

"นายพูดอะไร?"

“นายกล้าด่าฉันว่าไร้ยางอายเหรอ!”

ฉินเทียนโมโหเป็นอย่างมาก เห็นกระดูกไก่ที่อยู่ข้างๆ หยิบมันขึ้นมา เล็งไปที่ด้านหลังศีรษะของ จุยเฟิงแล้วโยนออกไป

ปักเสียงนึง จุยเฟิง ลูบหัวของเขาอย่างรวดเร็ว เห็นกระดูกไก่ที่อยู่บนพื้น ก็ตกตะลึง

“คุณกล้าคิดร้ายกับฉัน?” เขามองมาด้วยความโกรธ

ฉินเทียนพูดอย่างภาคภูมิใจ: "ถ้านายมีความสามารถ มาสิ นายจะเอาชนะได้หรือไม่"

จุยเฟิงมองด้วยความโกรธ ผ่านไปสักพัก เขาก็หน้าแดงและพูดอย่างโกรธเคือง “ไร้ยางอาย!”

ฉินเทียนยิ้มก่อนพูดว่า "คิดถึงเมีย มันเป็นเรื่องที่ถูกที่ควรอยู่แล้ว ไร้ยางอายอะไรกัน"

“หรือว่า นายยังไม่เคยมีความรัก?”

จุยเฟิงพูดอย่างเย็นชา: “ผู้หญิง มันจะส่งผลต่อความเร็วที่ฉันดึงดาบ”

ฉินเทียนเบะปากแล้วพูดว่า "กอดดาบเช้าเย็นทุกวันจะไปมีประโยชน์อะไร"

“ฟังพี่นะน้องชาย ความรักเป็นความรู้สึกที่วิเศษที่สุดในโลก ถ้ามีโอกาสต้องสัมผัสด้วยตัวเองดีๆ”

จุยเฟิงพูดอย่างโมโห: "ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าคุณเป็นคนแบบนี้ ไร้ยางอายที่สุด!"

ฉินเทียนไม่ได้โกรธ พูดด้วยรอยยิ้ม “ฉันรู้ว่านายอิจฉาฉัน”

“หรือไม่ เมื่อจัดการเรื่องตรงหน้าเสร็จแล้ว ฉันจะแนะนำสาวๆ ให้นาย”

จุยเฟิงจ้องไปที่ฉินเทียน ก่อนจะพูดอีกครั้ง: "ไม่จำเป็น!"

"ไร้ยางอาย!"

ฉินเทียนพูดอย่างโกรธเคือง "นายสามารถสงสัยในความสามารถของฉันได้ แต่นายไม่สามารถดูถูกของรสนิยมฉันได้!"

จุยเฟิงเยาะเย้ย: "เห็นได้ชัดว่านายมีเมียแล้ว แต่คุณก็ยังตามจีบคุณหนู"

“คุณใช้โอกาสรักษาอาการป่วยให้นายท่านเพื่อเกี่ยวรั้งเธอไว้ เธอก็จะฟังคุณทุกอย่างเป็นธรรมดา”

“คุณหนูคือดาราใหญ่ที่มีชื่อเสียง คุณทำกับเธอแบบนี้ ทำไมคุณจะไม่หน้าด้านล่ะ”

สีหน้าของฉินเทียนดูกระอักกระอ่วน ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม "ความสัมพันธ์ของหลิวหรูยู่และฉันไม่มีอะไร"

“ใช่ ฉันเห็นว่าเธอชอบฉัน ถ้าฉันพูดความต้องการกับเธอ เธอก็จะไม่ปฏิเสธ”

“แต่ฉันบอกว่าฉันจะไม่ทำอย่างนั้น นายเชื่อไหม?”

จุยเฟิงส่ายหัวและพูดว่า "ไม่เชื่อ"

จากนั้นเอ่ยเสริม: "ใครจะเชื่อล่ะ"

“เหี้ยอะไรเนี่ย!” ฉินเทียนเห็นท่าทางจริงจังของจุยเฟิง ทนไม่ไหวกระโดดลงมาตีกับเขา

ในเวลานี้เอง ได้ยินเสียงดังขึ้นที่บันได มีคนมา

เขาทำได้แค่ต้องอดทน

จุยเฟิงเองก็ได้ยินเสียง สีหน้าของเขาเย็นชา รีบตรงเข้าไป เก็บกระดูกไก่และขวดเหล้าบนโต๊ะ แล้วโยนมันลงหน้าผาด้านนอก

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

เขาเปิดรอยร้าวออก ถือดาบยาวอยู่ในมือ แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ทำอะไร?"

นอกประตู โก่วซานรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของจุยเฟิงราวกับยมทูตก็ไม่ปาน รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที

“ไม่เป็นไร มาส่งของกินให้นาย”

“ขาแกะย่างที่พี่ชุนสั่ง”

โก่วซานยื่นขาแกะย่างครึ่งขา มองไปข้างหลังจุยเฟิงเล็กน้อย เมื่อเห็นว่า "ศพ" ของ อานกั๋วไม่มีอะไรผิดปกติ ก็ยิ้มออกมา

เมื่อกำลังจะจากไป ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ขยับจมูกดมกลิ่น พูดด้วยความประหลาดใจ “กลิ่นเหล้านี่มาจากไหน?”

“นายดื่มเหรอ”

“ไม่ใช่ว่านายไม่ดื่มเหล้ามาตั้งแต่ไหนแต่ไรเหรอ?”

ในความคิดของ โก่วซานนั้น จุยเฟิง เป็นคนช่างไม้ ไม่สูบบุหรี่ไม่ดื่มเหล้า

จุยเฟิงหน้าบึ้ง เอ่ยพูดอย่างขุ่นเคือง"กูไม่มีความสุข ดื่มเหล้าแล้วมันทำไม?"

“นายยุ่งอะไรด้วย?”

เมื่อโก่วซานเห็นท่าทางน่ากลัวของจุยเฟิง ก็กลืนน้ำลาย รีบพูดว่า "มันควรจะเป็นแบบนั้น!"

“นายท่านถูกทำร้าย คุณเศร้ามากขนาดนี้ ดื่เหล้ามันนเป็นเรื่องปกติ”

“เอ่อ ไม่รบกวนแล้ว คุณตามสบายเถอะ” พูดจบ ก็รีบเดินออกไป

จุยเฟิงปิดประตูอีกครั้ง กัดเนื้อแกะย่างแล้วพูดอย่างสบายๆ “หอมเหลือเกิน”

"อันนี้อร่อยกว่าไก่ย่างเยอะเลย"

：