บทที่ 226 งานศพ

เมื่อเห็นฉากนี้ จุยเฟิงก็ตกตะลึง

ผ่านหน้าจอ เขาสั่นเทาอย่างคาดไม่ถึง

ยังเป็นคนอยู่ไหม？

ฉินเทียนหัวเราะ: “พวกเขา เป็นพี่น้องที่กระหายเลือดมากที่สุด พวกเขายังเป็นนักฆ่าที่โหดเหี้ยมที่สุดด้วย”

จุยเฟิงพูดไม่ออก

ถัดไปเถียหนิงซวงและเหมยหงเซว่ แม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่ก็ฆ่าคู่ต่อสู้ของพวกเขาลงได้

เวลาผ่านไปสิบนาที

ตระกูลเจียถูกจัดการ ยมทูตทั้งสิบที่โหดเหี้ยม ได้หายสาบสูญไปจากโลกนี้โดยสิ้นเชิง

ฉานเจี้ยนและคนอื่นๆ ผลักรถไปที่หน้าผา ทำความสะอาดสนามรบ เตรียมตัวที่จะจากไป

ในเวลานี้ ภายในหน้าจอ เสียงของเครื่องยนต์รถก็ดังขึ้น

"แย่แล้ว!"

“คนจากตระกูลหลี่มาแล้ว!”

ในขณะนี้ ยกเว้นฉานเจี้ยน คนอื่นๆ ได้รับบาดเจ็บทั้งหมด พลังการต่อสู้ลดลงอย่างมาก

และยอดฝีมือของตระกูลหลี่ก็ไม่อ่อนแอไปกว่ายมทูตทั้งสิบอย่างแน่นอน

พวกเขาเป็นทหารที่ทรงพลัง

ฉานเจี้ยนคนพวกนี้ ตกอยู่ในอันตราย!

ชั่วครู่ รถยนต์สองคันพุ่งเข้าใส่ราวกับสัตว์ร้าย พุ่งตรงไปที่ฉานเจี้ยนและคนอื่น ๆ ที่ยังอยู่กลางถนน

ฉานเจี้ยนและคนอื่นๆ ดูตกตะลึง เมื่อมองดูไฟรถที่แสบตา พวกเขาลืมที่จะหลีกเลี่ยง

ผ่านหน้าจอหัวใจของจุยเฟิงถูกยกขึ้น

เขาอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “คุณจงใจไม่ได้บอกพวกเขาว่ามีฆาตกรอยู่ข้างหลัง คุณเล่นกับชีวิตของพวกเขา!”

ฉินเทียนหัวเราะเยาะและไม่พูดอะไร

ถ้าฉานเจี้ยนไม่สามารถจัดการกับสถานการณ์นี้ได้ ไม่ช้าก็เร็ว เขาจะตาย

ในเวลาไม่นาน เสียงคำรามของเสือก็ดังก้องไปทั่วภูเขาและป่าไม้

เห็นชายร่างยักษ์ลุกขึ้นจากด้านหลังหินข้างๆ เขา

ร่างกายที่สง่างามเหยียดออกกลางอากาศ ดูเหมือนเสือที่ บินขึ้นไปบนท้องฟ้า

ในมือของเขา มีโซ่เหล็กสีดำขนาดใหญ่ ทุบลงไปที่หัวรถด้านล่าง

“ปัง！”

ภายใต้เสียงอันรุนแรง โซ่ก็ทุบหน้ารถที่หันหน้าไปทางด้านหน้า

ทันใดนั้นเอง ทั้งด้านหน้าของรถก็ถูกทุบ ด้านหลังของรถถูกปิดกั้น ภายใต้แรงกระแทก มันก็พลิกกลับ

"ตาย!"

ชายร่างยักษ์อย่างกับเดอะฮัค กำหมัดแน่น กระแทกร่างกายเข้ากับรถที่หงายขึ้น

“ปัก！”

หนึ่งหมัด！

ครึ่งหลังของตัวรถ พร้อมกับฆาตกรอยู่ข้างใน ถูกโยนขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะตกลงสู่หน้าผาสูงหลายร้อยเมตร

ในขณะนั้น รถคันหลังก็รีบเบรก พยายามจะหลบหนี

โซ่เหล็กยาวในมือของชายร่างยักษ์ถูกโบกขึ้น ปักปักปักปัก!

ฆาตกรไม่มีเวลาลงจากรถเลยแม้แต่วินาทีเดียว ทุบรถจนแบนเป็นเศษเหล็ก

ที่นี่พวกเขาล้วนเป็นมือดีของตระกูลหลี่!

ความแข็งแกร่งไม่ด้อยไปกว่ายมทูตทั้งสิบก่อนหน้านั้น

ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสโผล่หน้า ก็โดนจัดการแบบนั้นแล้ว

พวกเขายังคงคิด ที่จะเป็นนกขมิ้นที่อยู่ด้านหลัง

คิดไม่ถึงว่า เทียบไม่ได้กับตั๊กแตนตำข้าวที่อยู่ด้านหน้า

“เหี้ย!” จุยเฟิงตกตะลึง

“นี่ยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า” เขาพึมพำ

การต่อสู้จบลงแล้ว

ฉานเจี้ยนเดินกะโผลกกะเผลก หยิบโทรศัพท์จากกิ่งไม้ในแนวทแยงมุมตรงหน้าเขา

“นายน้อย ยังมีอีกไหม?” เขาถามอย่างเฉยเมย

ฉินเทียนรู้สึกลำบากใจเล็กน้อย เกาศีรษะและพูดว่า "เอ่อ อันที่จริงลุงฉาน ฉันก็ไม่รู้ พวกเขาจะมีคนตามมาทีหลังอีกด้วย"

"โชคดีที่คุณจัดการได้ดี ให้ผีหวูฉางซุ่มโจมตีล่วงหน้า"

“ข้างหลัง น่าจะไม่มีอีกแล้ว”

ฉานเจี้ยนพยักหน้าและพูดด้วยใบหน้าที่ว่างเปล่า: "อาหารมื้อดึกจบลงแล้ว ฉันจะพาพวกเขากลับไปนอน"

พรึ่บ

เขาปิดโทรศัพท์และหน้าจอก็หายไป

จุยเฟิงรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง เขาลังเลอยู่นาน ยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย: “เอ่อ พี่เทียน เจ้าฝึกพวกเขาได้อย่างไร?”

"คุณบอกฉันได้ไหม?"

ฉินเทียนยิ้มเยาะ: "นายต้องการขโมยเรียน?"

จุยเฟิงหน้าแดงและพูดว่า: "เอ่อ เรียนรู้จากกันและกันไง"

“โดยเฉพาะฉานเจี้ยนคนนั้น ฉันไม่คิดว่าความเร็วดาบของเขาจะช้ากว่าของฉันเท่าไหร่นัก”