ตอนที่ 231
บทที่ 231 เล่นใหญ่เกินไปแล้ว
October 21, 2026
ฉินเทียน ใช่ฉินเทียนจริง ๆ ด้วย！
“คนแซ่ฉิน ใช่นายจริง ๆ ด้วย！”
“นายยังกล้ามาอีกเหรอ！”
หลังจากเงียบสงัดไปชั่วครู่ หลิ่วหรูยู่ก็ปล่อยเสียงโฮพุ่งเข้าหาตัวฉินเทียนอย่างกับคนบ้า แผดร้องสุดเสียงทุบตีไม่ยั้ง
ฉินเทียนมองหลิ่วหรูยู่ที่แทบจะบ้าคลั่ง ในสายตาส่อถึงความรู้สึกผิดในใจ
เขานึกไม่ถึงว่าเกมนี้คนที่เจ็บปวดที่สุดจะเป็นหลิ่วหรูยู่
พอเห็นท่าทางที่แสนเจ็บปวดของเธอ เขาก็อดยืนมือไปโอบเอวอันสะองของเธอดึงตัวเธอมากอดไว้ในอ้อมอกไม่ได้
กระซิบว่า： “ผมทำให้คุณต้องขมขื่น”
“ไม่เป็นไร มันผ่านไปแล้ว”
“ผมรับปากคุณว่านายท่านต้องไม่เป็นไรแน่นอน ตอนนี้ผมมาทำตามสัญญา”
อะไรนะ？
หลิ่วหรูยู่มองฉินเทียนอย่างงง ๆ สีหน้ายากที่จะเชื่อ
อดหลับอดนอนหลายวัน อารมณ์ล่มสลายได้ทุกเมื่อ
เธอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนว่าวที่อยู่บนท้องฟ้า มีเพียงด้ายบาง ๆ เส้นหนึ่งพยุงไว้
ซึ่งด้ายเส้นนั้นพร้อมจะขาดได้ทุกเวลา
จากนั้น เธอก็เหมือนจอกแหนที่แห้งเหี่ยว จากเส้นขอบฟ้าไร้ซึ่งพรมแดน ไร้ที่พึ่งพา โดดเดี่ยวล่องลอย ไม่มีที่ให้หวนกลับ
มีความหวาดกลัวในใจสุดขีด
แต่ว่า การถูกชายผู้นี้กอดไว้ในเวลานี้ ได้ยินคำอ่อนโยนของเขา เห็นใบหน้าที่แน่วแน่หมดจดของเขา
เธอก็รู้สึกทันใดว่าตัวเองถึงพื้นดินแล้ว
“นายรับปากฉันแล้ว……”
“ห้ามโกหกฉัน！”
“ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่านายด้วยมือของฉันเอง！”
น้ำตาอาบเต็มใบหน้าของเธอพลางพร่ำรำพึง จากนั้น ก็ไร้เรี่ยวแรงลง ร่างกายอ่อนระทวยลงในอ้อมอกของฉินเทียน
ฉินเทียนยิ้มเฝื่อน เห็นทีตอนนี้คิดจะช่วยปลุกชีพอันกั๋วคงจะไม่ง่ายอย่างนั้น
พอมองไปรอบ ๆ คน ก็เห็นผู้คนมากมายพร้อมด้วยมีดยาวเต็มไปหมด
เขาถูกคนตระกูลอานที่โกรธแค้นล้อมไว้แล้ว
“มีคนอยากจะฆ่าเรามากขนาดนี้เลยเหรอ？”
“ท่าทางเราคงไปยั่วคนส่วนมากเข้าให้แล้วสิ” เขาพูดพลางหัวเราะเฝื่อน
หูปินที่อยู่ข้าง ๆพูดอย่างเอือมระอาว่า： “ดูสิว่าตอนนี้นายจะรับมือยังไง”
“หรือจะให้ฉันขวางไว้แล้วนายหนีไป？”
ฉินเทียนเหลือกตาใส่เอ่ยว่า： “เหล่าหู จะทิ้งเพื่อนกันเลยเหรอ！”
“นายเป็นราชาบู๊ไม่ใช่เหรอ？พวกเขาทั้งหมดเป็นคนของนาย ยังไม่รีบออกคำสั่งให้พวกเขาหลีกไปอีก”
“อย่ามาขวางฉันทำงาน”
หูปินปัดมือเอ่ยว่า： “นายก็เห็นแล้วนี่”
“ตอนนี้ฉันยังเอาตัวเองไม่รอดเลย ฉะนั้น นายจงทำบุญไว้ให้มาก ๆ ดีกว่า”
หลี่ชุนพูดเสียงดังว่า： “พี่น้องทั้งหลาย ทุกคนได้ยินมั๊ย？”
“หูปินสมคบกับฉินเทียน หลักฐานดิ้นไม่หลุดอย่างไม่ต้องสงสัย！”
“ฟังคำสั่งของฉัน ทุกคนจงร่วมมือกันสับคนชั่วสองคนนี้ออกเป็นชิ้น ๆ！”
“เพื่อสังเวยวิญญาณวีรชนของนายท่าน！”
ตอนนี้เขาคุมสถานการณ์ไว้อย่างสิ้นเชิงแล้ว ต่อให้ฉินเทียนกับหูปินปรากฏตัวแล้วยังไง？
ก็ดี เขาจะได้ฆ่าทิ้งซะแล้วตั้งตนเป็นใหญ่！
ขอแค่ฆ่าฉินเทียนกับหูปิน ก็จะไม่มีใครมาสั่นคลอนสถานภาพของเขาได้อีกต่อไป
หูปินเห็นว่ามหาสงครามกำลังจะประทุ ฉินเทียนยังคงทำหน้าไม่แยแสจนเขาทนไม่ได้
เอ่ยด้วยเสียงขรึมว่า： “หยางเจี้ยน ยังรออะไรอยู่！”
พอได้ยินเสียง คนสนิทคนหนึ่งข้างกายหลี่ชุนก็ชักมีดขึ้นมาจี้ที่คอของหลี่ชุน
หลี่ชุนตกใจเอ่ยว่า： “หยางเจี้ยน นายจะบ้าเหรอ？”
“นายทำอะไรของนาย？ รีบวางมีดลงเดี๋ยวนี้！”
หยางเจี้ยน ลูกน้องฝีมือดีที่สุดของหลี่ชุน และเป็นคนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุดห
คิดไม่ถึง เวลาคับขันกลับเอามีดมาจี้คอหลี่ชุน
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ชุน หยางเจี้ยนก็หัวเราะเย็นชาเอ่ยว่า： “หัวหน้าลี่ คงคิดไม่ถึงสินะ”
“ตั้งแต่คุณสั่งให้ผมเข้ามาในตระกูลอาน คุณหูก็จัดแจงให้ผมอยู่ข้างกายคุณ”
“เตรียมการไว้ก็เพื่อวันนี้”
“นายว่าอะไร？” พอเห็นรอยยิ้มที่วางอุบายแยบยลของหูปิน สีหน้าหลี่ชุนก็ซีดเป็นขี้เถ้าทันที
เขาคิดยังไงก็คิดไม่ถึงว่า สุดท้ายยังมาหลงกลหูปินได้