ตอนที่ 241
บทที่ 241 บุญคุณที่ไม่ฆ่า
October 21, 2026
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บ้านตระกูลอานขณะที่จี้เจินชี้ตัวยู่หลิงหลง เธอเคยบอกไว้ว่ายู่หลิงหลงและหลิวเช่อไม่ใช่แค่คนรักที่แอบคบกันมานานหลายปีเท่านั้น
เธอยังคลอดลูกสาวคนหนึ่งให้หลิวเช่ออีกด้วย
ตอนนั้นยู่หลิงหลงไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด ยังบอกอีกด้วยว่าเธอและหลิวเช่อเป็นสามีภรรยากันมานานมาก ๆ แล้ว
เพราะฉะนั้นแล้วคนนี้ก็คือลูกสาวของยู่หลิงหลงหรือ?
และพ่อของเธอก็คือราชาเป่ยเจียงหลิวเช่อ?
เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ ยู่หลิงหลงบวกกับหลิวหรูยู่ทำให้ฉินเทียนรู้สึกเกรงกลัวสาวสวยไปโดยสัญชาตญาณเลย
คนที่อยู่ตรงหน้านี้คงไม่ใช่อาวุธลับที่ใช้มาจัดการฉันหรอกมั้ง?
ดังนั้นเขาจึงลังเลใจอยู่เล็กน้อย
“ฉันบอกให้นายเข้ามา นายไม่ได้ยินหรือไง?”
“นายคิดว่าฉันจะกินนายได้หรอกเหรอ?”
ภายใต้อารมณ์ที่โกรธเกรี้ยว หลิวชิงเหยาจึงเดินมาอยากดึงตัวฉินเทียนเข้าไป
“อย่าขยับ!”ฉินเทียนเตรียมป้องกันโดยสัญชาตญาณ จิตที่จะฆ่าบนตัวฮึกเหิมอย่างมาก เขาคิดว่าหญิงสาวคนนี้จะลงมือต่อตัวเอง
“นายเป็นอะไรน่ะ?”ไอสังหารที่แผ่กระจายออกมาอย่างกะทันหัน ทำให้หลิวชิงเหยาตกใจจนตัวสั่น
ใบหน้าที่เรียวบางของเธอขาวซีด มองหน้าฉินเทียน ดวงตาที่กลมโตคู่หนึ่งเปี่ยมล้นไปด้วยความใสซื่อและหวาดกลัว
ฉินเทียนหายใจออกเฮือกหนึ่ง พบว่าตัวเองคิดมากเกินไป
เห็นได้ชัดเจนเลยว่าคนที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นเพียงหญิงสาวที่ไม่มีอาวุธอะไรติดตัวเลย เธอไม่สามารถสร้างภัยคุกคามใด ๆ ให้แก่ตัวเองได้เลยด้วยซ้ำ
เขารู้สึกอับอายจนเหงื่อตกเล็กน้อย
นี่กูขี้ขลาดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย
เขาถอนหายใจเฮือกหนึ่ง เก็บไอสังหารกลับเข้าที่แล้วพูดอย่างเก้อเขิน: “ไม่เป็นไร”
“ที่แท้ก็เป็นคุณหนูนี่เอง คุณไปก่อนเถอะครับ”
หลิวชิงเหยาดึงสติกลับมาได้ และรู้สึกว่าเมื่อกี้นี้เป็นแค่ภาพลวงตา
เธอเบ้ปากพลางพูด: “ดูสภาพที่ดูตื่นเต้นของนายนี่สิ น่าจะกระทำความผิดมา และกลัวว่าหลิวเช่อจะลงโทษนายสินะ?”
“ไม่ต้องกลัว เขาน่ะเป็นคนที่โฉมภายนอกดูเข้มแข็ง แต่ภายในจิตใจขี้ขลาดตาขาวมากเลยล่ะ”
“ไป เดี๋ยวฉันรับผิดชอบแทนนายเอง!”
“พอดีเลย ฉันก็จะไปตามคิดบัญชีกับหลิวเช่ออยู่เหมือนกัน!”
“วันนี้ถ้าเกิดเขาไม่ขอโทษฉัน ฉันก็จะไม่ชื่อหลิวชิงเหยา!”
เธอดึงมือของฉินเทียนแล้วเดินขึ้นไปบนตึกด้วยอารมณ์ที่ฉุนเฉียว
ฉินเทียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย หลิวเช่อไปทำให้ลูกรักคนนี้ของเขาไม่พอใจได้ยังไง หลิวชิงเหยาถึงกับจะไม่เรียกเขาว่าพ่อ
เขาคาดการณ์ได้ไม่มีผิด กำลังทั้งหมดที่หลิวเช่อสกัดล้วนถูกใช้ข้างนอก
ทั้งหอชงเซียวเงียบกริบมาก ๆ อยู่ในความสงบสุขและเป็นมงคลทั้งหมด
ไม่มีใครคอยเฝ้าอยู่ข้างนอกเลย
ขึ้นมาถึงบนตึก ในที่สุดเขาก็ได้พบเห็นเป่ยเจียงที่มีชื่อเสียงเลื่องลืออย่างหลิวเช่อ
ซึ่งสภาพของเขาดูไม่ค่อยเหมือนบุคคลที่น่ากลัวแห่งยุคอย่างที่ฉินเทียนจินตนาการเอาไว้ ไม่นึกเลยว่าภายนอกของหลิวเช่อจะดูแก่ชราเล็กน้อย จอนผมเริ่มขาวหงอกแล้ว
อีกอย่างสีหน้าของเขาก็ดูเขียวช้ำลาง ๆ ด้วย
ณ ตอนนี้เขากำลังจิบชาอย่างเงียบ ๆ เหมือนชายชราที่สุภาพอ่อนโยนนุ่มนวล ทว่าออร่าความเป็นผู้มีอำนาจสูงส่งยังคงอยู่อยู่
ยู่หลิงหลงและหลิวเช่อนั่งประจันหน้ากัน เมื่อเห็นว่าลูกสาวถึงกับดึงตัวฉินเทียนขึ้นมาข้างบน สีหน้าท่าทางของเธอก็ดูแปลกประหลาดไป
แต่ทว่าเธอไม่ได้พูดอะไร แต่เป็นการก้มหน้าจิบชา
“ชิงเหยา แกมาทำอะไรน่ะ”หลิวเช่อถามกระแทกเสียงต่ำ
“คุณยังมีหน้ามาถามฉันอีกเหรอ!”
หลิวชิงเหยาใช้เท้าย่ำกับพื้นแล้วตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์: “หลิวเช่อ นี่คุณแนะนำคู่นัดบอดขี้หมูขี้หมาอะไรให้ฉันเนี่ย!”
“ฉันไม่เห็นด้วย!”
“ฉันขอเตือนคุณไว้ก่อน ขืนยังมีครั้งต่อไปอีก แม่นางอย่างฉัน…...ก็จะหนีออกจากบ้าน!”
“นี่แกพูดกับพ่อยังไงเนี่ย?”ยู่หลิงหลงเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
“แม่ แม่มาได้พอดีเลย แม่ช่วยควบคุมดูแลสามีแม่หน่อยได้ไหม!”หลิวชิงเหยาเป็นคุณหนูหัวดื้อที่ถูกรักและเอ็นดูมากจนเสียคนแล้วชัด ๆ
สีหน้าของยู่หลิงหลงหม่นหมองลงไป: “แกควรเรียกสามีแม่ว่าอะไร?”
หลิวชิงเหยาตอบกลับด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด: “หลิวเช่อ!”
ยู่หลิงหลงพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น: “แกลองพูดอีกครั้งซิ?”
ทันทีที่สีหน้าหม่นหมองลง ก็มีความน่าเกรงขามปรากฏทันที
ดูเหมือนกับว่าหลิวชิงเหยาจะรู้สึกกลัวมาก ๆ ก่อนที่เธอจะพึมพำว่า: “พ่อหนู!”
หลิวเช่อพูดอย่างจนปัญญา: “เหยาเหยา คุณชายฟู่ไม่คู่ควรกับแกตรงไหน?”
“บรรพบุรุษของเขาเป็นบัณฑิตที่สอบได้ในสนามสอบพระราชวังสมัยราชวงศ์หมิง คุณปู่และคุณย่าเป็นศาสตราจารย์เก่าที่ได้ดื่มด่ำกับเงินเบี้ยเลี้ยงพิเศษ พ่อแม่ก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวิชาการอีก”
“ตัวเขาเองก็เป็นนักศึกษาดีเด่นในมหาลัยชื่อดัง และสิ่งสำคัญคือฉันดูออกอยู่ว่าคุณชายฟู่ชอบแกด้วยหัวใจจริงจริง ๆ ”
หลิวชิงเหยาตอบกลับว่า: “เหลวไหล!”
“ยังไงหนูก็ไม่เห็นด้วย!”
“พ่อ พ่อจะให้หนูรีบแต่งงานทำไมเนี่ย?”
“กลัวว่าหนูจะเกาะพ่อกินจนหมดตัวเหรอ?”