ตอนที่ 249
บทที่ 249 ไม่ใช่คนธรรมดา
October 21, 2026
ชุมชนแห่งความสุขเป็นสถานที่ที่กงลี่นัดพบซูซูก่อนถูกลักพาตัว
“ตอนนี้เธอน่าจะไม่อยู่ที่นี่มั้ง”
“โจรเรียกค่าไถ่ต้องเอาตัวเธอไปซ่อนในที่ที่เป็นความลับอย่างแน่นอน”ซูซูพูดเสียงเศร้าโศก
ฉินเทียนนึกคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “ไปดูก่อนเถอะ ไม่แน่อาจจะเจอเบาะแสบางอย่างก็ได้”
มาถึงชุมชนแห่งความสุข
ที่นี่เป็นหมู่บ้านที่เก่าแก่แห่งหนึ่ง ตำแหน่งที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ค่อนข้างห่างไกลความเจริญ
บ่ายสี่โมง ผู้คนบริเวณรอบ ๆ น้อยมาก ๆ ผู้ที่เดินทางเข้าออกประตูหมู่บ้านเหมือนเป็นคนงานในโรงงานที่ทำงานกะดึก
เดินวนอยู่รอบหนึ่ง แต่ก็ไม่พบอะไรเลย
เมื่อเห็นว่าซูซูดูไม่ค่อยสบายใจ ฉินเทียนจึงพูดปลอบใจ: “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ยังไงก็ใกล้จะถึงสามชั่วโมงที่นัดหมายไว้แล้ว”
“เราอดทนรอต่ออีกพักหนึ่งเถอะ”
“คุณกระหายน้ำไหมครับ เดี๋ยวผมไปซื้อเครื่องดื่มให้คุณ”
ซูซูพยักหน้าโดยไม่คิดอะไรมากแล้วพูด: “ตรงนั้นมีร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดวอเลชหนึ่งร้าน ไปซื้อโค้กให้ฉันหนึ่งแก้วแล้วกัน”
ฉินเทียนรีบพยักหน้าแล้วตอบกลับ: “ได้เลยครับ”
“คุณรออยู่ตรงนี้นะครับ ผมจะรีบกลับมา”
“ช้าก่อน!”ทันทีที่เขาผลักประตู ก็ได้ยินซูซูตะโกนอย่างตะลึง
“เป็นอะไรน่ะ?”เมื่อเห็นว่าสีหน้าของซูซูเปลี่ยนไปอย่างมาก ฉินเทียนจึงตกใจจนสะดุ้ง
“รีบไปดูเร็ว!”
“เหมือนฉันจะมองเห็นเสี่ยวเฉียงแล้ว!”หลังจากพูดจบ ซูซูก็กระโดดลงจากรถอย่างเร่งรีบ วิ่งตรงไปยังร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดวอเลชที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
“เสี่ยวเฉียงคือใครครับ?”ฉินเทียนที่ตามอยู่ด้านหลังถามอย่างเร่งรีบ
“ลูกชายของกงลี่”ซูซูตอบกลับหนึ่งคำ ก่อนจะผลักประตูแล้ววิ่งเข้าไปในร้าน
“เสี่ยวเฉียง หนูอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
“แม่หนูล่ะคะ?”ภายในร้านว่างเปล่ามาก มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา และมีเซทแฮมเบอร์เกอร์วางอยู่ตรงหน้า
“น้าซู น้ามาได้ยังไงครับ?”
“น้ามาตามหาแม่เหรอครับ?”เมื่อเสี่ยวเฉียงมองเห็นซูซู เขาก็ดูดีใจเป็นพิเศษ สังเกตเห็นได้เลยว่าเขาสนิทสนมกับซูซูมาก ๆ
ดูเป็นเด็กผู้ชายที่รู้จักคิดและน่ารักมาก ๆ
ซูซูถอนหายใจแล้วตอบกลับว่า: “ใช่แล้ว น้ามาหาแม่หนูน่ะ”
“เสี่ยวเฉียง รีบบอกน้ามาว่าแม่หนูไปไหนแล้ว?”
เมื่อเสี่ยวเฉียงมองเห็นฉินเทียนที่อยู่ข้าง ๆ จึงถามอย่างระแวดระวัง: “เขาคือใครครับ?”
ฉินเทียนตอบกลับ: “เป็นสามีของน้าซูของหนูครับ”
“เจ้าหนู พาพวกเราไปหาแม่หนูหน่อยนะ เดี๋ยวน้าเขยจะซื้อปืนของเล่นให้หนู”
“จริงเหรอครับ?”แววตาของเสี่ยวเฉียงเป็นประกายขึ้นมา
ซูซูถลึงตาใส่ฉินเทียนทีหนึ่งแล้วพูด: “อย่าเย้าแหย่เด็ก!”
“เสี่ยวเฉียง รีบบอกน้ามาว่าแม่หนูไปไหนแล้ว”
เสี่ยวเฉียงก้มหน้าลง ทำปากจู๋แล้วตอบกลับว่า: “ตอนแรกแม่จะพาผมไปเยี่ยมคุณปู่และคุณย่าอยู่ครับ”
“ต่อมาแม่ก็ได้รับสายสายหนึ่ง แล้วแม่ก็จากไปคนเดียวเลยครับ”
“แม่บอกให้ผมรอแม่อยู่ที่นี่ แม่บอกว่าเดี๋ยวแม่ก็กลับมาแล้ว”
“แต่ว่าตอนนี้ผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ทำไมแม่ยังไม่กลับมาอีกครับ”
“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับว่าแม่ไปไหนแล้ว”
ซูซูถามอย่างเจ็บใจว่า: “แม่หนูจากไปนานขนาดนี้แล้ว หนูนั่งรออยู่ที่นี่คนเดียวมาโดยตลอดเลยเหรอ?”
เสี่ยวเฉียงพยักหน้า: “ผมชินแล้วครับ เมื่อก่อนถ้าแม่ออกไปทำงาน ผมก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว”
“แม่บอกว่าถ้าแม่ไม่กลับมา ห้ามหนีออกไปเที่ยวเล่น”
เด็กในครอบครัวยากจนจะสุกงอมและดูแลเรื่องภายในบ้านได้ก่อนเด็กทั่วไปจริง ๆ
“น่ารักมาก!”ดวงตาของซูซูแดงก่ำขึ้นมา กอดเสี่ยวเฉียงเอาไว้ในอ้อมอก จากนั้นเธอก็หันไปมองฉินเทียนอย่าพูดอย่างกังวลใจ : “ตอนนี้คุณจะทำยังไงดี?”
ฉินเทียนนึกคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับ: “เสี่ยวเฉียง บ้านคุณปู่และคุณย่าหนูอยู่ละแวกนี้หรือเปล่าครับ?”
“หนูจำได้หรือเปล่าว่าอยู่ตึกหมายเลขอะไร คอนโดที่เท่าไหร่ บ้านเลขที่เท่าไหร่?”
เสี่ยวเฉียงส่ายหน้า: “ผมจำบ้านเลขที่ไม่ได้ครับ”
“ผมจำได้แค่ว่าหน้าบ้านคุณปู่และคุณย่า มีดอกทานตะวันหนึ่งกระถาง”
“ผมไม่เคยมาเยี่ยมคุณปู่กับคุณย่านานมาก ๆ แล้วครับ เลยไม่รู้ว่าดอกทานตะวันนั่นเป็นยังไงบ้างแล้ว”