บทที่ 291 ราบรื่นเกินไป

"พวกแก เฝ้าระวังอยู่ที่นี่ให้ดี มีเหตุการณ์อะไร ให้รีบรายงานทันที!"

หลู่ตี๋ออกคำสั่งกับลูกน้องเสร็จ คราวนี้ถึงเอ่ยกับฉินเทียนเสียงเบาว่า: "ผมสงสัยว่าจะมีสายลับของปรมาจารย์พิษอยู่ในเมือง"

"เพื่อหลบซ่อนให้พ้นหูตาผู้คน ขอเชิญราชาเทพและพี่น้องทุกท่านตามผมลงไปยังห้องใต้ดินดีกว่า"

"ที่นั่นปลอดภัยดีมาก"

ฉินเทียนก็คิดเช่นกันว่า หากตนพาคนเป็นขโยงขนาดนี้ไป จะต้องเป็นที่สะดุดตาแน่นอน

จึงตามหลู่ตี๋ มายังห้องหลบภัยใต้ดิน

ที่นี่คือห้องหลบภัยขนาดเล็กห้องหนึ่ง ที่สร้างโดยเจ้าของห้องหลบภัยคนก่อน

อยู่ลึกลงไปใต้ดินหลายเมตร รอบด้านใช้ปูนฉาบโครงเหล็กเสริมไว้ทั่ว ประตูบานใหญ่เพียงหนึ่งเดียว มีความหนาถึงหลายสิบเซนติเมตร

ต่อให้ใช้ปืนรบมาระเบิด ก็ไม่อาจทะลายลงได้

หากปิดประตูลงกลอน ที่นี่ก็จะเป็นสถานที่ปลอดภัยที่สุดอย่างแน่แท้

แม้จะแข็งแรงหนาแน่นแบบนี้ แต่ด้านบนยังมีช่องหน้าต่าง ที่เชื่อมต่อกับภายนอกซ่อนอยู่หลายแห่ง ลมโกรกอากาศถ่ายเท

ดังนั้นจึงสบายโล่งโปร่ง หายห่วงเรื่องหดหู่จนจิตตกไปได้เลย

หลู่ตี๋สั่งให้คนยกโต๊ะใหญ่เข้ามาสองสามตัว จัดวางให้เสร็จสรรพ

ไม่นาน อาหารละลานตา ทั้งจีนทั้งตะวันตก เนื้อย่าง และอาหารทะเล ถูกยกจากห้องครัวเรียงรายกันเข้ามา

หลู่ตี๋หอบกล่องเหล้าสองกล่องมาเองกับมือ กล่องหนึ่งเป็นไวน์ชั้นสูงของท้องถิ่น อีกกล่อง เหล้าหลงไท่

"ราชาเทพ เหล้าหลงไท่ เป็นเหล้าที่ใช้ในงานสังสรรค์ระดับชาติของเมืองจีนคุณ ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วโลกทีเดียว"

"ขอบอกนายแบบไม่ปิดบังว่า กลิ่นเจี้ยงนั้นหอมรัญจวนใจ ฉันเองก็ชอบดื่มเหมือนกัน"

"ที่ผ่านมาเก็บสะสมอยู่หลายปีเหมือนกัน รอสักครู่ ผมจะให้คนขนเข้ามาให้หมด"

"คุณกับเหล่าพี่น้องลำบากกันมาหลายปีขนาดนี้ คืนนี้ต้องดื่มให้หนำใจสักยก"

เขาเปิดเหล้าหลงไท่ออกขวดหนึ่ง แล้วยกแก้วดื่มให้ฉินเทียนเป็นการส่วนตัวหนึ่งแก้ว

ฉินเทียนเอ่ยกลั้วหัวเราะ: "น้ำใจงามจริงเชียว"

"ทุกท่าน เหล้าหลงไท่ที่พวกท่านดื่มกันในเมือง อาจเป็นของปลอม แต่สำหรับที่นี่ ผมเชื่อว่าต้องเป็นของแท้แน่นอน"

"มา คืนนี้เรามาคล้องคอดื่มเหล้าด้วยกันเถอะ"

เห็นเขาอารมณ์ดีชื่นมื่น ทุกคนก็พากันยกแก้วเหล้าขึ้นมา

คนที่ไม่คุ้นเคยกับการดื่มเหล้าชั้นสูงแบบนี้ ก็ดื่มไวน์ไป

เนื่องจากสภาพอากาศของเกาะมลายูเหมาะสมพอดี ไวน์แดงรสฝาดที่บ่มหมัก จึงมีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก

ไวน์แดงรสฝาดขวดนี้ ราคาแพงกว่าเหล้าหลงไท่ขวดหนึ่งเสียอีก

แต่ของประเภทนี้ ในสายตาของถงชวน เถียปี้และคนกลุ่มนี้ เป็นเพียงเครื่องดื่มดับกระหายเท่านั้น

พวกเขากระดกขวดรวดเดียว ราวกับวัวควาย

ตอนแรกทุกคนยังเก้ๆ กังๆ เล็กน้อย แต่ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ไม่นานก็เริ่มคึกคักสนุกสนาน

อารมณ์ของฉินเทียน ดีเป็นพิเศษ เมื่อไรที่มีคนยกแก้วดื่มให้ ไม่ว่าจะสุราขาวหรือสุราแดง ก็ยกดื่มจนหมดจอก

ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง หลายคนก็เมามายกันแล้ว ดวงตาฉินเทียน เริ่มแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อย

"ราชาเทพ คุณกับเหล่าพี่น้องดื่มกันไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะรีบไปที่ครัว ทำซุปแก้เมามาแป๊บเดียว"

หลังหลู่ตี๋ชี้แจ้งเสียงเบา ก็ย่องถอยหลังออกไป

อาจเป็นเพราะห่วงเรื่องความปลอดภัย เมื่อเขาออกไป มือจึงเลื่อนกดปุ่มตามไปด้วย

ประตูเหล็กบานหนาและหนักปิดลงช้าๆ โดยไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย

"เริ่มได้" เมื่อออกมาแล้ว สีหน้าของหลู่ตี๋ก็แปรเปลี่ยน

เมื่อเขาชี้นิ้วออกคำสั่งเสร็จ ก็ออกมายืนอยู่ด้านนอก สังเกตการณ์ด้านในผ่านช่องหน้าต่างขนาดเท่ากำปั้นช่องหนึ่งบนประตู

ตอนเห็นควันสีขาวด้านในค่อยๆ ลอยโขมงออกมาจากช่องระบายอากาศหลายช่องด้านบน เขาก็โบกไม้โบกมือด้วยความดีใจ

"ราชาเทพผู้ยิ่งใหญ่เกรียงไกร วันนี้ถูกฝังด้วยน้ำมือฉันแล้ว!"

"ฝีมือฉันนี่เด็ดดวงจริงๆ!"

ช่องลมอยู่สูงมาก ฉินเทียนที่นั่งรอคนอยู่ในอาการเมาเปลี้ย มึนไม่ได้สติ

พวกเขานึกว่า นั่นเป็นกลิ่นเหล้า

แต่แท้จริง มันคือแก๊สสลบ

"บ้าเอ้ย เหล้าหลงไท่นี้พออยู่ต่างประเทศ ฤทธิ์แรงขนาดนี้เลยเหรอ?"

"แกล้งฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย!"

ถงชวนเริ่มของขึ้น ตอนแรกยังเหมือนจะยืนขึ้นชูแก้วดื่ม แต่กลับหมดสติล้มคะมำ เสียงดังตุ้บ

คนที่เหลือ รวมถึงฉินเทียนและเหลิ่งหยุน สายตาพร่าเลือน ล้มพับหมดสติลงบนโต๊ะไปตามๆ กัน

"เยส!"