ตอนที่ 304
บทที่ 304 เสี่ยวลู่
October 21, 2026
ป่าเขียวชอุ่ม ร้อนอบอ้าว ชื้น ไร้ขอบเขต ไม่มีที่สิ้นสุด
หลังจากเข้าไป ราวกับย้อนเวลากลับไปสู่โลกโบราณที่เต็มไปด้วยอันตราย
ในตอนแรก ยังมีร่องรอยของคนทำกิจกรรมบ้างเล็กน้อย เรื่อยๆ เหลือแต่การเคลื่อนไหวของนกและสัตว์ป่า
นกล่าเหยื่อเหนือหัว สัตว์ร้ายคำรามที่ไกล
เพียงแค่ไม่ระวัง บนต้นไม้ต้นหนึ่ง ก็จะมีหัวงูที่เยือกเย็นโผล่ออกมา
สภาพแวดล้อมแบบนี้ ยกเว้นฉินเทียน ฉานเจี้ยน ชุยหมิง และผีหวูฉางที่เคยมีประสบการณ์แล้ว คนของคำสาปสวรรค์คนอื่นๆ ล้วนแล้วพบเจอครั้งแรก
เพียงแต่ พวกเขาไม่รู้สึกกลัวแม้แต่นิดเดียว
สวนสัตว์ร้ายที่อยู่นอกเมืองหลงเจียง พวกเขาใช้เวลาทั้งวันทั้งคืนกับหมาป่า เสือและเสือดาว
โดยจิตใต้สำนึก ก็มีจิตใจของหมาป่าเช่นกัน ภายในร่างกาย มีสัตว์ร้ายตัวหนึ่งสิงอยู่
ดังนั้น เมื่อเทียบกับนอกเมืองที่มีตึกสูงคอนกรีตเสริมเหล็ก ตรงกันข้ามพวกเขากลับรู้สึกได้ถึงความกลมกลืน
ก็เหมือนกับ ร่างกายนี้ได้กลับสู่ธรรมชาติ
ใบหน้าของปาเฮ่อมืดมนตลอด อืดอาดยืดยาด ยิ่งเข้าไปข้างใน ความเร็วยิ่งช้า
ฉินเทียนรู้ว่าเขาไม่อยากจะมีความขัดแย้งกับเผ่าคนแคระ เพื่อทำให้เขาผ่อนคลาย ก็มีการทำลายบรรยากาศของความอึดอัดเช่นกัน เป็นฝ่ายริเริ่มพูดคุยกับเขาก่อน
“พี่ชายปาเฮ่อ คุณบอกว่าครั้งหนึ่งคุณเคยช่วยเผ่าคนแคระคนหนึ่ง พวกคุณกลายเป็นเพื่อนกัน”
“ในเผ่าเขามีตำแหน่งไหม?”
“คนของผมพูดว่า เป็นคนเช่นไหว้ของเผ่า ต้องการให้ราชางูแต่งงานกับลูกชายของเขา”
“เช่นไหว้ เป็นคนที่มีตำแหน่งสูงที่สุดในเผ่าใช่ไหม?”
ปาเฮ่อพูดเสียงต่ำ : “สถานะของการเช่นไหว้ในเผ่ามีความสำคัญมาก รับผิดชอบการจัดการในแต่ละวัน มีบารมีอย่างมาก”
“เพียงแต่ ตำแหน่งของเขา ยังอยู่ภายใต้ผู้พิทักษ์”
“ผู้พิทักษ์ ถึงจะเป็นโทเท็มจิตวิญญาณที่แท้จริงของชนเผ่า”
“ผู้พิทักษ์?” ฉินเทียนตะลึงสักพัก และพูด : “ผู้พิทักษ์ของเผ่าคนแคระ เป็นเพียงโทเท็มที่มีอยู่ในจิตวิญญาณเท่านั้น”
“หรือว่า มีคนคนนี้จริงๆ?”
ปาเฮ่อพูด : “มีคนคนนี้จริงๆ”
“คนของเผ่าคนแคระ อายุขัยล้วนแล้วสั้นอย่างมาก พวกเขาแต่งงานกันตอนอายุสิบสาม ส่วนใหญ่อยู่ได้ไม่เกินยี่สิบปี”
“คนที่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ถึงสามสิบปี ก็มีอายุยาวแล้ว”
“แต่ผู้พิทักษ์คนนั้น ปีนี้อายุสี่สิบแปดปีแล้ว เป็นคนที่อายุยืนที่สุดในเผ่าคนแคระ”
“เขาต่างหากที่เป็นคนที่มีบารมีที่แท้จริง ผมเคยเห็นเขาครั้งหนึ่ง เป็นคนที่ดีอย่างมาก”
ฉินเทียนราวกับว่าเห็นความหวัง
“คุณมาที่เผ่าคนแคระบ่อยไหม?”
ปาเฮ่อพูด : “แค่ครั้งเดียว ผมช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่งไว้ เธอชื่อเสี่ยวลู่ เป็นหลานสาวของผู้พิทักษ์”
“ดังนั้น เธอมาผมมาที่เผ่าคนแคระ ผู้พิทักษ์มาเจอผมด้วยตัวเอง และยังมอบไวน์ผลไม้ให้ผมหนึ่งขวด”
เถียหนิงซวงอดไม่ได้ที่จะพูด : “ในเมื่อเป็นแบบนี้ คุณพาพวกเราไปหาผู้พิทักษ์”
“ด้วยความสัมพันธ์ของคุณและเขา และของกำนัลที่มากมายของพวกเราเหล่านี้ เขาจะต้องยอมปล่อยราชางูอย่างแน่นอน”
คนอื่นๆ ก็มีความคิดแบบนี้เหมือนกัน
ในเมื่อผู้พิทักษ์เป็นชายชราที่มีคุณธรรมและบารมีสูงส่ง อย่างนั้นคงไม่ดื้อรั้นเกินไปหรอกมั้ง
“มันไม่ได้ง่ายเหมือนกับที่พวกคุณพูดแบบนี้ พวกคุณไม่เข้าใจสถานการณ์เลยด้วยซ้ำ!”
“ผู้พิทักษ์ไม่ได้พบเจอได้ง่ายขนาดนั้น” ปาเฮ่อโกรธอย่างมาก
ราวกับว่า มีคำพูดบางอย่างซ่อนอยู่
ฉินเทียนต้องการพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้น ในต้นไม้ที่อยู่ห่างไกล ส่งเสียงดังฉิวหนึ่งที
เขารีบขยับร่างกาย เอื้อมมือออกไป จับลูกธนูสั้นที่ถูกยิงเข้ามา
“มีกับดัก!”
“เป็นเผ่าคนแคระ!” เถียหนิงซวงและคนอื่นๆตกใจอย่างมาก รีบเตือนภัย
สีหน้าของปาเฮ่อเปลี่ยนอย่างมาก
เขารีบมองไป มองเห็นหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีหัวของเด็กน้อยคนหนึ่งยื่นออกมาอย่างระมัดระวัง
เขาพูดเสียงดัง : “อย่าวู่วาม!”
“เธอก็คือเสี่ยวลู่!”