บทที่ 309 ซาฮาร่า

เมื่อเห็นผู้พิทักษ์ปรากฏตัว เหล่าคนแคระเดือดพล่าน

พวกเราตอบสนองกลับมา โยนหอกสั้นและธนูในมือทิ้งทีละคน ราวกับว่าเด็กนักเรียนเลิกเรียน

กลุ่มคนสีดำวิ่งมาอยู่ต่อหน้าผู้พิทักษ์ คุกเข่าลง พูดบ่นพึมพำ

เช่นไหว้ตกตะลึง

ลูกชายของเช่นไหว้เห็นว่าภรรยาของตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายคนอื่นตลอดเวลา เขาโกรธเป็นไฟ

เขารู้สึกว่า ผู้ชายแปลกหน้าคนนี้ สวมเขาให้ตัวเอง

ดวงตาของเขาแดง ในมือโบกมีดสั้น ตะโกนแล้วพุ่งเข้ามา

“ไสหัวออกไปสะ” เหลิ่งหยุนไม่หันหน้าด้วยซ้ำ ยกขาเล็กขึ้น เตะไปที่หน้าท้องของคู่หมั้น

เจ้าบ่าวส่งเสียงกรีดร้อง เหมือนกับลูกบอลลูกหนึ่ง กลิ้งออกไปไกลอย่างมาก

ตุบหนึ่งที หัวโขกกับก้อนหินลูกหนึ่ง

เขาตะลึงอยู่พักหนึ่ง หลังจากนั้น คลานขึ้นมาจากพื้น ร้องไห้เสียงดัง

เขายังเป็นเด็กคนหนึ่ง

เหลิ่งหยุนกอดคอของฉินเทียน แกล้งเอาร่างกายของตัวเอง ติดกับตัวของเขาแน่น

มองขึ้นไปที่เขา ยิ้มอย่างมีเสน่ห์ และพูด : “ฉันหอมไหม?”

ฉินเทียนสังเกตเห็นการจ้องมองแปลก ๆ ของ ฉานเจี้ยนและคนอื่น ๆ ในระยะไกล รีบผลักเหลิ่งหยุนออกไป

ใบหน้าลึก พูดอย่างเย็นชา : “เธอยังสร้างปัญหาอีก ฉันจะทิ้งเธอไว้ที่นี่ ให้เป็นภรรยาของคนแคระ!”

เหลิ่งหยุนโกรธจนกระทืบเท้า

เสี่ยวลู่เล่าเรื่องด้วยความตื่นเต้น

เมื่อรู้ว่าผู้พิทักษ์ของเผ่า ถูกจับตัวไปโดยคนภายนอกที่ติดต่อกับเช่นไหว้ พวกเขาโกรธเคืองอย่างมาก

ตะโกนแล้วพุ่งเข้ามา อดไม่ได้ที่จะพูด จับตัวเช่นไหว้เอาไว้สะ เอาไปมัดไว้บนแท่น

ข้างล่าง มีการจุดกองไฟทันที

ฉินเทียนตกใจอย่างมาก รีบถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น

ปาเฮ่ออธิบาย : “ตามกฎของเผ่าแล้ว คนที่ทรยศเผ่า ต้องถูกเผ่าทั้งเป็น”

“วิญญาณไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดตลอดกาล”

น่าสยดสยองอย่างมาก!

เมื่อเห็นเช่นไหว้ถูกมัดไว้บนแท่น ราวกับว่าเป็นแพ้น้อยตัวหนึ่ง ฉินเทียนทนดูฉากนี้ไม่ได้จริงๆ

ดูเหมือนว่าจะรู้ความในใจของฉินเทียน ผู้พิทักษ์มีการให้ความเมตตา

ขับไล่เช่นไหว้ออกจากเผ่า ไล่ไปบนภูเขาปีศาจร้าย

อันที่จริง นี่ไม่ได้แตกต่างไปจากการประหารเลย ในป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์ป่าแห่งนี้ คนแคระสามารถทำได้แค่สู้เป็นกลุ่ม

เพียงแค่อยู่คนเดียว เดาว่าน่าจะอยู่ไม่พ้นหนึ่งคืน ก็กลายเป็นอาหารของสัตว์ป่าแล้ว

สำหรับลูกชายของเช่นไหว้ ผู้พิทักษ์มีการแยกแยะผิดถูก

เรื่องเหล่านี้ ล้วนแล้วเป็นพ่อของเขาที่สร้างขึ้นมา เขาที่เป็นลูกคนหนึ่ง กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ดังนั้น สามารถอยู่ในเผ่าต่อได้

เหตุการณ์ที่เกือบจะนำไปสู่ข้อพิพาทระหว่างประเทศ ถูกคลี่คลายลงอย่างสวยงาม ผู้พิทักษ์บูชาฉินเทียนเป็นพระเจ้า

ทั่วทั้งชนเผ่าล้วนแล้วคุกเข่ากราบไหว้เขา เพิ่มความเคารพนับถือ

พวกเขาขนไวน์ผลไม้ที่เก็บไว้ออกมา หั่นชิ้นเนื้อทีละชิ้นออกมาย่าง มอบให้ฉินเทียน

ผู้หญิงและเด็ก จับมือและเต้นรำล้อมรอบฉินเทียนและเหลิ่งหยุน

ในหัวใจของพวกเขา ฉินเทียนเป็นเทพ มีแค่เขาคนเดียว เหมาะสมที่จะแต่งงานกับหญิงศักดิ์สิทธิ์ที่สวยงามคนนี้

เสี่ยวลู่เอาพวงมาลัยคล้องคอสองอันที่ทำด้วยตัวเอง สวมใส่ที่คอของฉินเทียนและเหลิ่งหยุน

ภายใต้การส่องของแสงไฟ เหลิ่งหยุนสดใสราวกับดอกพีช

แม้ว่าคนในเผ่าจะกระตือรือร้น แต่ว่าฉินเทียนไม่กล้าอยู่ต่อนานเกินไป เพราะว่า เขายังมีเรื่องสำคัญต้องไปทำ

ในครั้งนี้เพื่อจับตัวปรมาจารย์พิษ เขาบินจากในประเทศไปยังเกาะมลายู จากนั้นจากเกาะมลายูมาถึงป่าแห่งนี้อีกครั้ง

ตอนนี้ แม้ว่าจะยังไม่มีวี่แววของปรมาจารย์พิษ

เพียงแต่ ฉินเทียนสัมผัสได้ว่า ระยะห่างของเขากับปรมาจารย์พิษ ไม่ไกลแล้ว

หนึ่งในเบาะแส น่าจะอยู่บนจดหมายกระดาษแผ่นนี้ที่ผู้พิทักษ์ขโมยมาจากไนล์

เขาต้องออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด มอบจดหมายกระดาษให้ราชาหนูถอดรหัส

เรื่องชักช้าไม่ได้