บทที่ 349 แผนลับ

ภายใต้คืนที่มืดมิด มีรถมากมายหลายสิบคันแล่นไปอย่างบ้าคลั่ง

ในที่สุดหลังจากออกจากเขตหลงเจียงแล้ว หลังจากวิ่งไปอีกร้อยกิโลเมตร ก็สามารถเข้าสู่เมืองหยุนชวนได้แล้ว

เมื่อเข้าสู่หยุนชวน ก็เป็นอาณาเขตของตนเอง แม้แต่จักรพรรดิ ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

จ้าวซวู่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

อย่างไรก็ตาม เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ เขาก็ร้องคำรามด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ไอ้เวร!”

“ฉินเทียน ฉันสาบานว่า ฉันจะไม่ยอมอยู่ร่วมโลกเดียวกันแกแน่!”

“ถ้าไม่ฆ่าแก กูก็ไม่ใช่แซ่จ้าวแล้ว!”

หยวนหู่ที่อยู่ข้างๆนั้นซึ่งขาหักนั้น ใบหน้าซีดเผือด

เขากัดฟัน ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่หาที่เปรียบมิได้

“คุณชาย เรื่องนี้ต้องรายงานไปยังเจ้าบ้านแล้ว!”

“องครักษ์ทั้งสามสิบเหลืออีกสิบคนที่ยังไม่เคลื่อนไหว”

“ตราบใดที่เจ้าบ้านสั่ง ผมยินดีเป็นผู้บุกเบิก!”

“แม้ว่าผมจะขาหัก แม้ว่าผมจะตาย ผมก็จะกัดเนื้อของฉินเทียนมาให้ได้!”

จ้าวซวู่ต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นก็ได้รับโทรศัพท์จากผู้ใต้บังคับบัญชาที่อยู่ในหยุนชวน

“นายว่าอะไรนะ?”

“หยวนหลางตายแล้ว?” เขาอ้างปากค้างด้วยความประหลาดใจ

“น้องสาม?” ดวงตาของหยวนหู่เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที “รีบบอกมาว่า ใครเป็นคนทำ?”

“น้องสามที่อยู่สำนักงานใหญ่ไม่ใช่หรือ ใครกล้าลงมือกับเขา？”

จ้าวซวู่กลืนน้ำลายและพูดว่า "มีคนบอกว่า หยวนหลางไปดื่มที่ไนท์คลับ เขาเมาและมองเห็นถนนไม่ชัด เขาเดินไปกลางถนนและถูกรถชนเสียชีวิต"

หยวนหู่ลมแทบจับ

“ฉินเทียน!”

“มันต้องเป็นฝีมือของฉินเทียนแน่!”

“เขาไม่เพียงแต่ซุ่มโจมตีเราในหลงเจียง เขายังส่งคนไปที่ฐานของเราด้วย!”

“จอดรถ!"

“ฉันจะกลับไปหาเขาที่สู้อย่างสิ้นสุดชีวิต!”

พี่น้องความสัมพันธ์ลึกซึ้ง

ตอนนี้น้องชายสองคนถูกฆ่าด้วยเงื้อมมือของฉินเทียนหยวนหู่ก็บ้าไปแล้วจริงๆ

เขาต้องการที่จะตายไปพร้อมกับฉินเทียน

ในเวลานี้จ้าวซวู่กลับสงบลงแทน

“หยวนหู่นายจะตายไม่ได้!”

“นายต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป และชี้แจงให้พ่อของฉันเข้าใจ!”

“เขามอบพวกนายสามพี่น้องให้ฉัน เพียงเวลาไม่ถึงเดือน ถ้าพวกเขาทั้งหมดตายไป ฉันจะอธิบายได้อย่างไร”

หยวนหู่เงียบ

เขารู้ว่าถ้าพวกเขาสามพี่น้องตายหมดจ้าวซวู่จะต้องอับอายขายหน้าในตระกูลจ้าว

เพียงพอที่จะพิสูจน์ว่าเขาจ้าวซวู่ไร้ความสามารถ

“นายไม่ต้องห่วง!"

“กลับไปรายงานพ่อของฉัน ต่อให้องครักษ์สิบคนที่เหลือทั้งหมดลงมือพร้อมกัน ฉันก็จะเหยียบหลงเจียงอย่างแน่นอน!”

“ล้างแค้นให้พวกคุณสามพี่น้อง!”

จ้าวซวู่เริ่มปลอบโยนหยวนหู่

ตอนนี้หยวนหู่ถือว่าเป็นคนง่อยไร้ประโยชน์ อย่างไรก็ตาม ชีวิตรอดของหยวนหู่เป็นสิ่งปกปิดความอัปยศอดสูสุดท้ายสำหรับเขาจ้าวซวู่

ดังนั้นเขาจะไม่ยอมให้หยวนหู่ตาย ก่อนที่หยวนหู่จะสูญเสียประโยชน์ไปโดยสิ้นเชิง

บนถนนบนภูเขาที่มืดมิด จู่ๆ ก็เกิดเสียงกึกก้องจากเนินเขาข้างๆ

ก้อนหินหลายก้อนกลิ้งลงมาชนรถที่อยู่ข้างหน้า

ขบวนรถทั้งหมดชนกันเป็นระนาว

ศีรษะของจ้าวซวู่กระแทกกับพนักพิง จนเกือบจะเป็นหมดสติ

“เกิดอะไรขึ้น?”

“พวกแกขับรถกันยังไง?”

เขาพูดประโยคเดียวหยวนหู่ก็คำราม: "แย่แล้ว!"

“รีบไปเถอะคุณชาย!”

เมื่อเห็นชายสวมหน้ากากกลุ่มหนึ่งวิ่งลงมาจากเนินเขา

พวกเขาเหมือนเสือวิ่งเข้าหาฝูงแพะ โบกดาบยาวในมือ และสังหารหมู่อย่างโหดเหี้ยม

ภายใต้การคุ้มกันอย่างสุดชีวิตของหยวนหู่ในที่สุดจ้าวซวู่ก็รีบออกไป

“หยวนหู่ เร็วเข้า!”

“เข้าไปในรถ!"