บทที่ 354 ดาบพิฆาตซีเป่ย

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากความมืด เปลือกตาของคนชุดดำกระตุกขึ้นเล็กน้อย

เสียงฝีเท้าเบาเป็นอย่างมาก

เมื่อผสานกับเสียงลมของแม่น้ำและเสียงกระแสคลื่น โดยคนธรรมดาทั่วไป ไม่มีทางได้ยินอย่างแน่นอน

แต่ก็หนีไม่พ้นหูและตาของคนชุดดำ ซึ่งนี่มันเกือบจะกลายเป็นสัญชาตญาณของเขาไปแล้ว

เขามองไปยังฝั่งตรงข้าม

ชายหนุ่มร่างผอมบาง สวมใส่ชุดฟาง รองเท้าผ้าใบ และเดินเข้ามาอย่างช้าๆ

โขดหินทอดยาวสลับไปมาตามแนวขวาง แต่เขากลับเดินได้มั่นคงอย่างน่าประหลาดใจ

นอกจากนี้ ทุกย่างก้าวดูเหมือนจะได้รับการวัดอย่างละเอียดมาแล้ว โดยไม่ขาดหรือเกินแม้แต่ขีดเดียว

บนเอวของเขามีดาบมาเชเต้เรียวยาวห้อยลงมา

มือของเขาจับอยู่ที่ด้ามของดาบ

เหมือนกับว่ามือข้างนี้ ก็คือส่วนหนึ่งของดาบ หรือดาบเป็นเพียงส่วนขยายของมือเท่านั้น

คนชุดดำบนหินที่อยู่ริมแม่น้ำ ในที่สุดสีหน้าก็เปลี่ยนไป

"นามของดาบคือจุยเฟิง นามของคนก็คือจุยเฟิงเช่นกัน"

"นายก็คือจุยเฟิงหรอกหรือ?"

จุยเฟิงพยักหน้า ลูกตาดำราวกับดวงดาวที่ทอแสงอยู่บนท้องฟ้า จดจ้องไปยังชายที่อยู่บนหินนั่น

"ดาบพิฆาตซีเป่ย?"

บุรุษชายพยักหน้า:"เจี๋ยโกว จากซีเป่ย"

จุยเฟิง:"จะเริ่มได้หรือยัง?"

เจี๋ยโกว:"ได้ทุกเมื่อ"

จุยเฟิงไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่เขาชักดาบขึ้นมาและปรี่เข้าไปทันที

ขณะเขายังไม่ชักดาบ ดาบจ่ออยู่บนเอว แต่เมื่อเขาชักดาบ ดาบพุ่งสูงขึ้นสู่กลางอากาศทันที

แสงอันเยือกเย็นราวกับงูสามเหลี่ยมสีเงินกระโดดผ่าผ้าม่านแห่งความมืด และฟันลงใต้ซี่โครงของเจี๋ยโกวในพริบตาเดียว

และกระบวนท่าที่ติดต่อกันนี้ ทำให้เขาสำเร็จในครั้งเดียวที่ลงมือ มันช่างรวดเร็วยิ่งนัก

ม่านตาของเจี๋ยโกวหดลง

เขารู้ว่าเพลงดาบของจุยเฟิงนั้นรวดเร็วเพียงใด และได้เตรียมใจมาอย่างดี

แต่เขาพบว่ายังประเมินความเร็วของจุยเฟิงต่ำเกินไป

กลอุบายป้องกันการรุกรานที่เขาจัดเตรียมไว้แต่แรก ดันใช้ไม่ได้สักอย่าง

เขาคำรามเสียงต่ำและถอยหนีอย่างน่าอัปยศ

เดิมที่คิดว่า การถอยครั้งนี้ มันเพียงพอที่จะหลบหนีเพลงดาบของจุยเฟิงได้

จากนั้นเขาก็สามารถใช้ดาบสู้กลับอย่างรวดเร็วและรุนแรง

คิดไม่ถึงว่า เหมือนกับว่าทั้งตัวของจุยเฟิงจะหลอมรวมกับดาบจนเป็นหนึ่งเดียว และดาบยาวในมือของเขานั้น เปรียบเสมือนเงาตามตัว

เจี๋ยโกวตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ถอยอีก

ถอยแล้ว ก็ถอยอีก

จนกระทั่ง รู้สึกถึงความเยือกเย็นบนเท้า ถึงได้รู้ว่าถอยมาถึงที่แม่น้ำเสียแล้ว

ถ้าอิงตามความเร็วนี้ของจุยเฟิง เขารู้สึกว่าตัวเองต้องตกลงไปในแม่น้ำ ถึงจะสามารถหลบหนีไปได้

แต่คาดไม่ถึงว่า อยู่ๆ จุยเฟิงก็หยุดกะทันหัน

การเคลื่อนไหวราวสายฟ้าแลบ

เงียบสงัดราวกับหญิงพรหมจารี

ราวกับว่าการโจมตีอย่างดุเดือดเมื่อครู่ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเลยแม้แต่น้อย

ราวกับว่าเขายืนอยู่ที่นี่ตลอดเวลา โดยไม่ได้ดึงดาบออกมาแต่อย่างใด

เขาพูดอย่างเย็นชา:"มีน้อยครั้งที่ฉันจะชักดาบก่อน"

"และเวลาที่ฉันชักดาบก่อน คู่ต่อสู้มีโอกาสน้อยมากในการโจมตีกลับมา"

"ตอนนี้ฉันให้โอกาสนายสักครั้ง" พูดไปพลางถอยหลังหนึ่งก้าว

สีหน้าของเจี๋ยโกวเคร่งขรึมอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ในขณะเดียวกัน ได้ปรากฏสีหน้าที่แสดงความนับถือในสายตาของเขา

ทุกคนล้วนใช้ดาบด้วยกันทั้งนั้น เขาสามารถสัมผัสได้ความเชื่อและความเคารพในหัวใจที่จุยเฟิงมีต่อดาบ

"ฉันประมาทเอง"

"ฉันต้องขอโทษนายด้วย"

เขาพูดประโยคหนึ่งด้วยน้ำเสียงหนักแน่น โต้กลับ และชักดาบ

ความหนาและความกว้างของดาบของเขา มันได้รับการดัดแปลงและหลอมตีจนเข้ารูป ที่อยู่บนพื้นฐานของดาบหัวผีสมัยเก่า

ซึ่งการเหวี่ยงดาบหนึ่งครั้ง ลมยังไม่ทันถึง แต่ดาบก็ไปถึงเสียแล้ว

จุยเฟิงถอยหลังออก

เจี๋ยโกวใช้กระบวนท่าสามดาบสังหาร และจุยเฟิงก็ถอยออกอีกสามก้าว

"ดาบพิฆาตซีเป่ย สมคำร่ำลือยิ่งนัก "

"ต่อจากนี้ ถ้าฉันยังออมมือให้อีก มันจะเป็นการไม่ให้เกียรตินายสินะ"ไม่มีความรู้สึกใดๆ อยู่ในน้ำเสียงของจุยเฟิง

เจี๋ยโกวก็เช่นเดียวกัน เขาพูดขึ้นอย่างเย็นชา:"ถ้านายออมมือให้ เท่ากับดูหมิ่นฉัน"

ทั้งสองพุ่งเข้าหากันอีกครั้งด้วยเสียงอันแผ่วเบา

ดาบทั้งสอง ด้ามหนึ่งกว้างและหนา มันทำให้เกิดลมกระโชกอย่างรุนแรง

และอีกด้ามหนึ่งเรียวยาวราวกับสายฟ้าแลบงูสามเหลี่ยมสีเงินที่แปลกประหลาด

สิ่งที่เพ่งเล็งไว้ ล้วนเป็นจุดอันตรายของฝ่ายตรงข้าม

มีเสียงชิ้งเชงดังมาจากกลางอากาศ และในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เสียงนั้นก็เพิ่มทวีขึ้นนหลายสิบครั้ง