ตอนที่ 363
บทที่ 363 คนของคำสาปสวรรค์
October 21, 2026
“จุยเฟิง？”
ฉินเทียนเหมือนจะจำได้ว่า เด็กหนุ่มซมซานตรงหน้าคือจุยเฟิง เขาตกใจแล้วเอ่ยว่า： “เป็นนายไปได้ยังไง？”
“นายมาที่นี่ได้ยังไง？”
จุยเฟิงก็ตกใจเหมือนกัน： “พี่เทียน หรือพี่ไม่ได้สั่งการเรื่องนี้？”
ฉินเทียนกวาดตามองเถียหนิงซวงกับพวกแวบหนึ่งแล้วเอ่ยด้วยเสียงขรึมว่า： “ฉันบอกพวกนายแล้วว่า น้องจุยเฟิงอาจจะมา ให้พวกนายต้อนรับดี ๆ”
“นี่เป็นการต้อนรับของพวกนายเหรอ？”
“พวกนายรู้เหรอเปล่า น้องจุยเฟิงเป็นถึงราชาสวรรค์ลับคนข้างกายราชาหนานเจียง เป็นบุคคลควรค่าต่อการเคารพแค่ไหน！”
“พวกนายปฏิบัติต่อเขาอย่างนี้ได้ยังไง？”
“ยังไม่รีบไปเชือดแพะ เอาสุรามาอีก！”
สีหน้าจุยเฟิงเขียวปั้ด
“พี่ชาย ผมยอมแล้ว”
“พี่อย่าเล่นละครอีกเลย”
“ต่อไปผมไม่กล้าเสียดสีพี่อีกแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ！”
สุดท้ายฉินเทียนก็อดหัวเราะฮ่า ๆ ไม่ได้ พูดอย่างได้ใจว่า： “เสี่ยวเฟิงเฟิง ตอนนี้รู้ถึงความร้ายกาจของสวนสัตว์ร้ายแล้วสินะ？”
“นายถามฉันไม่ใช่เหรอว่า คนของคำสาปสวรรค์ถูกฝึกยังไง？ก็ถูกฝึกมาจากที่นี่แหละ！”
เหมือนเป็นการเผยสีหน้ากับเพื่อนรัก ซึ่งไม่ค่อยเห็นสีหน้าได้ใจของฉินเทียน อย่างกับพ่อหนุ่มน้อย
จนคนหมู่มากกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
พวกเขาไม่ค่อยได้เห็นสีหน้าอย่างนี้ของฉินเทียน
ที่จริงวันนี้ตลอดทั้งวัน ฉินเทียนก็อยู่ในสวนสัตว์ร้าย
ตั้งแต่กลับจากหนานเจียง เรื่องการลอบสังหารเหมือนจะจบลง แต่ทำไมเขากลับเข้าใจว่า พายุร้ายที่แท้จริงกำลังจะเข้ามาในเร็ว ๆ นี้
ดังนั้น เขาจึงเร่งฝึกฝนกลุ่มคำสาปสวรรค์ ควบคุมด้วยตัวเอง
ตั้งแต่จุยเฟิงปรากฏตัวขึ้นที่ทางเชิงเขา กล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในต้นไม้ทั้งสองข้างทางก็บันทึกเขาเอาไว้แล้ว
ฉินเทียนกับฉานเจี้ยน เห็นจากจอที่ห้องควบคุมอย่างชัดเจน
นึกไม่ถึงว่าจุยเฟิงจะมาเอง ทำให้ฉินเทียนรู้ว่าทางตระกูลจ้าวมีความเคลื่อนไหวแล้ว
อีกทั้ง ต้องไม่ใช่เล่น ๆ แน่
ดังนั้น ฉินเทียนเลยให้ทุกคนเล่นตลกอย่างนี้กับจุยเฟิง
และอีกอย่าง นี่เป็นวิธีพิเศษที่กลุ่มสาปสวรรค์แห่งสวนสัตว์ร้ายเอาไว้ต้อนรับแขก
เล่นไม้แข็งก่อน แล้วก็ตามด้วยแพะกับสุรา
เรื่อง เหลิ่งเฟิงแห่งทีมหมาป่าโดดเดี่ยว และเหลยเป้าแห่งสาขาเขี้ยวมังกร ก็เคยเจอบทเรียนมาแล้ว
แพะอ้วนเชือดสด ๆ แล้วย่าง
สุราดีกรีแรงรินลงชาม
ฉานเจี้ยนยกชามสุราขึ้นมาด้วยตัวเองพลายเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า： “น้องจุยเฟิง ขอต้อนรับสู่สวนสัตว์ร้าย”
จุยเฟิงเห็นฉานเจี้ยน ก็อดเลื่อมใสไม่ได้ รีบยกสุราขึ้นกล่าวอย่างฮึกเหิมว่า： “ลุงฉาน พี่น้องทุกท่าน”
“จุยเฟิงขอดื่มคารวะก่อน！”
สุราฤทธิ์แรงแสบลำคอ เขาเช็ดปากแล้วก็ยิ้มแฉ่งหัวเราะเสียงดัง
สะใจโว้ย！
ทุกคนดื่มอย่างสนุกสนานเต็มที่
ถงชวนเถียปี้คนกลุ่มนี้ แผลงความเป็นเจ้าบ้านถือชามใหญ่มาชนเหล้ากับจุยเฟิงไม่หยุด
จุยเฟิงปฏิเสธไม่ได้ ดื่มไปสองสามถ้วย ไม่นาน ก็หูชาหน้าแดง แก้มสองข้างบนใบหน้าอย่างกับตูดลิง
“หยุด！”
“พี่น้องทั้งหลาย จงฟังผม！”
ลิ้นของเขาพันกันเล็กน้อยเอ่ยว่า： “เหล้าดื่มเท่าไหร่ก็ได้”
“วันนี้เห็นความอบอุ่นของทุกคน ผมรู้ไม่เมาไม่ได้แน่นอน”
“แต่ก่อนจะเมา ขอให้ผมพูดอะไรก่อนได้มั๊ย？”
เหมยหงเซว่แทะเม็ดแตงถุยเปลือกออกหัวเราะอย่างทึ่ม ๆ เอ่ยว่า： “น้องจุยเฟิง นายอยากพูดอะไรเหรอ？”
“หรือว่า จะดวลเหล้ากับพี่เทียน？”
ฉินเทียนแสยะยิ้มมองจุยเฟิง เขารู้ว่า สุดท้ายเจ้าหมอนี้จะเข้าเรื่องแล้ว
ใบหน้าของจุยเฟิงแดงยิ่งขึ้น
เขากัดฟันแล้วเอ่ยเสียงดังว่า： “ที่ผมจะบอกก็คือ——”
“ตระกูลจ้าวแห่งหยุนชวน พอล้มเหลวจากการลอบสังหาร ก็จะจัดงานเลี้ยงหงเหมินที่หอว่างเจียงจุดตัดพรมแดนของสองเมืองหลวงในวันมะเรื่อง！”
“วันนี้ตอนสาย นายรองของพวกเขาได้มาที่ตระกูลอาน พูดเรื่องนี้ต่อหน้าแล้ว”
“อีกทั้ง นอกจากนายท่านแล้ว ยังเอ่ยชื่อพี่เทียนให้ไปร่วมงานด้วย！”