ตอนที่ 369
บทที่ 369 เหล่าเถีย
October 21, 2026
“เป็นการดีที่คนหนุ่มสาวมีความมั่นใจในตนเอง แต่ก็ต้องมีความแข็งแกร่งด้วย ”
เจ้าเทียนเล่อภูมิใจในชัยชนะของเขามาก เขาพูดเยาะเย้ย “ฉินเทียน ในรอบที่สอง คุณเตรียมจะใช้เมืองไหนมาเดิมพันกันล่ะ ? ”
ฉินเทียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และหยิบหมากรุก “เมืองเจิ้ง” ออกมา
“นี่เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับสองในหนานเจียง และฉันจะใช้มันมาเดิมพันหลงเจียง ”
“ตกลง ! ”จ้าวเทียนเล่อรีบพูด “พวกคุณแพ้เกมนี้แล้ว เมืองเจิ้งจะเป็นของฉัน ”
“ถ้าคุณชนะ หลงเจียงก็ยังเป็นของคุณ ”
“จื้อเจียน คุณเป็นอย่างไรบ้าง ต้องการหยุดพักหน่อยไหม ? ”
หลี่จื้อเจียนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
เดิมทีเขาอารมณ์ดี พร้อมที่จะชนะสองสามเกมติดต่อกัน และแสดงสีหน้าให้ดี ในขณะเดียวกันก็หารายได้ให้กับตัวเองเป็นจำนวนมาก
อย่างไรก็ตาม เขาพบว่า ตัวเองยังคงประเมินความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ต่ำเกินไป
เพียงแค่เถียหนิงซวง ก็ทำให้เขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อยแล้ว นี่เรียกได้ว่าเป็นชัยชนะ ที่คับแคบ
หลังจากชนะไปเมืองหนึ่งแล้ว ถ้าเกิดว่าแพ้อีกแล้วจะทำยังไงล่ะ ?
เมื่อเห็นเขาลังเล จ้าวเทียนเล่อยิ้มและพูดว่า “คุณสามารถให้โอกาสกับพี่น้องคนอื่นก่อนก็ได้นะ”
“ฉันได้ทำข้อตกลงกับคุณฉินแล้ว ทุกคน ไม่มีการจำกัดจำนวนครั้ง เว้นแต่ผู้พ่ายแพ้จะสูญเสียความสามารถในการสู้”
“ดังนั้น คุณก็สามารถพักผ่อนได้พักหนึ่ง แล้วค่อยขึ้นมาเล่นอีกครั้ง”
สีหน้าของหลี่จื้อเจียนดูมีความสุข “ขอบคุณเจ้าบ้าน ! ”
“ฉันเอง ! ”องครักษ์แปด เฟ่ยหยาน ลุกขึ้นออกมา
แม้ว่าเขาเป็นคนอาณาจักรมังกร แต่เขาก็เติบโตขึ้นมาในต่างประเทศตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เขาตีมวยใต้ดินจนมีชื่อ มีชื่อเรียกอีกอย่างว่าเสือมวยไทย
“พวกคุณ ใครจะรนหาที่ตาย ?” เมื่อมองไปที่ผู้เล่นที่อยู่ข้างหลังฉินเทียน ดวงตาของเฟ่ยหยานนั้น ทั้งดุร้ายและสังหาร
แค่มองก็รู้ว่า ผู้ชายคนนี้ไม่เพียงต้องการชนะเท่านั้น แต่ยังต้องการฆ่าด้วย
“พี่เทียน ให้ฉันไปเถอะ”เถียปี้พูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
ฉินเทียนพยักหน้า “ยังคงเป็นประโยคนั้น แพ้ชนะไม่สำคัญ”
“มองเห็นจุดอ่อนของตัวเองต่างหาก ถึงจะสำคัญ”
“เข้าใจแล้วครับ ! ”เถียปี้กระโดดไปที่ห้องแข่งขัน
ไร้สาระ เฟ่ยหยานกัดฟัน และวิ่งไปข้างหน้า
หมัดที่ดุร้าย ราวกับค้อน กระแทกเข้ากับขมับของเถียปี้จนแตกสลาย
เถียปี้รีบหลบ เฟ่ยหยานต่อยกระแทกไปในอากาศ และกระแทกเสาคอนกรีตที่อยู่ถัดจากเขา
ทันใดนั้น เศษหินค่อย ๆ ลอย และอาคารทั้งหลังก็สั่นสะท้าน
“หยุด ! ”
“หยุดก่อน ! ” เมื่อเห็นว่าเฟ่ยหยานกำลังจะต่อย ฉินเทียนก็รีบลุกขึ้นยืน
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
จ้าวเทียนเล่อพูดเยาะเย้ย “ทำไม กลัวเหรอ ? ”
“ถ้าพวกคุณยอมรับการพ่ายแพ้ ฉันคิดว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ฉลาด ”
ฉินเทียนลูบขมับแล้วพูดว่า “ต่อสู้ที่นี่ไม่ได้แล้ว”
“อาคารหลังนี้เป็นสถานที่ทางประวัติศาสตร์ ฉันกังวลว่าถ้ายังต่อสู้ต่อไป มันจะพังยับเยิน ”
“เราออกไปข้างนอกกันเถอะ”
จ้าวเทียนเล่อพูดเสียงดัง “ตกลง ! ”
“ข้างนอกว่างเปล่า และมันเปิดกว้างยิ่งกว่าเดิม ! ”
เขากระตืนรือร้นพาลูกน้องออกไปข้างนอกก่อน
ด้านนอก มีหาดหินริมแม่น้ำ
ยังคงแบ่งออกเป็นสองค่าย
คราวนี้ ฉากว่างเปล่า ลมแรง ทำให้ผู้คนหลงใหลมากยิ่งขึ้น
เฟ่ยหยานหมดความอทน และในเสียงคำราม หมัดอันรุนแรง ก็พุ่งเข้าไปที่เถียปี้อีกครั้ง
มวยแบบนี้ เถียปี้พึ่งเคยเห็นครั้งแรก เขาไม่รีบร้อนที่จะตอบโต้ แต่พลางศึกษาที่จะหลีกเลี่ยง และจัดการกับมัน
คนตระกูลจ้าวหัวเราะเมื่อเห็นสิ่งนี้ ในสายตาของพวกเขา เถียปี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ขอเฟ่ยหยานเลย
“คุณฉิน ในไม่ช้า คุณก็จะสูญเสียทั้งสองเมืองแล้ว”
“ยึดเมืองเจิ้ง ต่อไปก็คือเดิมพันเมืองหลวงพวกของคุณ ! ”
จ้าวซวู่ภูมิใจมาก
เขาเหลือบมองที่อานกั๋ว คิดอะไรบางอย่าง และพูดเยาะเย้ย “นายท่านอาน ที่จริงแล้ว เดิมทีเรามีโอกาสที่จะกลายเป็นญาติกัน”
“คุณไม่รู้ ฉันหลงรักคุณหลิวหรูยู่ มาเป็นเวลานานแล้ว”
“ตราบใดที่คุณให้เธอมาเป็นคู่หมั้นฉัน ฉันสัญญา ฉันจะไม่ฆ่าพวกเขาทั้งหมด”
อานกั๋วพูดอย่างเย็นชา “หรูยู่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ดังนั้นคุณชายจ้าวควรตายโดยเร็วที่สุด ”
“คุณ———”จ้าวซวู่รู้สึกละอายและโกรธ แผดเผาด้วยความโกรธ
เขาตะโกนอย่างโกรธเคือง “เฟ่ยหยาน ทำงานให้หนักขึ้น ! ”
“ฆ่าเด็กคนนั้นให้ฉันซะ ! ”
“ก็คือเขา ครั้งที่แล้วที่ฆ่าหยวนเป้าในหลงเจียง！”