ตอนที่ 385
บทที่ 385 แกคู่ควรไหม
October 21, 2026
“ขอแสดงความยินดีกับคุณชายเฟิง ในที่สุดตอนนี้ก็ไม่มีคู่แข่งแล้ว”
“นายน้อยเฟิง ขั้นต่อไป คุณคิดที่จะจัดการอย่างไร?”
จ้าวเฟิงจุดบุหรี่มวนหนึ่ง พ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างไม่สะทกสะท้าน แสยะยิ้มกล่าว: “ถึงเวลา ที่จะต้องไปคุยกับจ้าวเทียนเล่อให้ดีๆแล้ว”
“ไป”
เขาพาเลี่ยวเจี๋ยและหลู่ซิ่น มายังตรงหน้าของจ้าวเทียนเล่ออีกครั้ง
“พ่อ นักโทษจ้าวข่ายถูกประหารชีวิตเรียบร้อยแล้ว แค้นของพี่ซวู่ได้รับการล้างแค้นแล้ว เชื่อว่าเขาสามารถหลับได้อย่างสบายแล้ว!”
“ยังมีนักโทษจ้าวเทียนจี เดิมทีผมคิดจะไว้ชีวิตเขาสักครั้ง ใครจะรู้ว่าเขาไม่ยอมจำนน”
“องครักษ์ทั้งสองคนจำเป็นต้องลงมือ สังหารเขา ด้วยความจำใจ!”
“พ่อ เรื่องราวเป็นเช่นนี้แล้ว ท่านจะต้องระงับความเศร้าโศก ระวังสุขภาพด้วย!”
จ้าวเทียนเล่อนั่งอยู่บนเก้าอี้ราวกับเป็นอัมพาต ทั่วทั้งร่างกายไร้เรี่ยวแรง รู้สึกว่าลุกขึ้นยืนไม่ไหวแล้ว
ก่อนหน้านี้ไม่นานนักที่โรงแรมยังเป็นเจ้าบ้านตระกูลจ้าวที่จิตใจที่กระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวา ภายในระยะเวลาแค่เพียงสั้นๆ เหมือนกับว่าแก่ชราลงหลายสิบปี
ดวงตาของเขาแดงก่ำ กล่าวพึมพำ: “ซวู่เอ๋อร์ตายแล้ว ถึงแม้ว่าจะฆ่าคนให้ตายหมดโลกแล้วจะมีประโยชน์อะไร?”
“จ้าวเฟิง แกไปเถอะ ฉันอยากอยู่เงียบๆคนเดียว”
จ้าวเฟิงกลับไม่ได้ออกไป แต่นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง กล่าว: “พ่อ เรื่องของวันพรุ่งนี้ ท่านคิดที่จะจัดการอย่างไร?”
“ตอนนี้หลิวชิงเหยายังไม่รู้ว่าพี่ได้ตายไปแล้ว คนของเป่ยเจียง ยังรอที่จะเกี่ยวดองสมรสกับพวกเรา”
“นี่เป็นเรื่องราวที่ดีที่มีประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย มาจนถึงขั้นนี้แล้ว ผมคิดว่า ไม่ควรจะละทิ้ง”
จ้าวเทียนเล่อกล่าวอย่างเดือดดาล: “จ้าวเฟิง แกมันไอ้ลูกอกตัญญู!”
“พี่ชายแกได้ตายไปแล้ว แกยังพูดถึงการเกี่ยวดองสมรสอะไรอยู่อีก?”
“หรือว่า แกจะให้พวกเขาไปแต่งงานกันที่ยมโลกงั้นหรือ?”
“ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอใครทั้งนั้น! ไปบอกคนของเป่ยเจียง มากันอย่างไร ก็ให้พวกเขากลับไปแบบนั้น!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ทันใดนั้นจ้าวเทียนเล่อก็โกรธจัด เขาถีบจ้าวเฟิงอย่างรุนแรงทีหนึ่ง
จ้าวเฟิงที่เดิมทีคุกเข่าอยู่บนพื้นตรงหน้า ถูกถีบจนหงายหลังลงไปบนพื้น
เขาอึ้งไปทันที กล่าวด้วยความคาดไม่ถึงเล็กน้อย: “ทำไมพ่อต้องตีผม?”
จ้าวเทียนเล่อชี้จ้าวเฟิง กล่าวด้วยดวงตาแดงก่ำ: “ทั้งหมดเป็นเพราะแก!”
“แกมันไอ้ชาติหมา!”
“ถ้าหากไม่ใช่แกเสนอแผนเกี่ยวดองสมรสอะไรนั่น ซวู่เอ๋อร์จะตายไหม?”
“เรื่องทั้งหมดเป็นแกที่ก่อขึ้น!”
“ไอ้ระยำ แกเอาลูกชายฉันคืนมา!”
พูดไป ก็คว้าเอาถ้วยชาที่อยู่บนโต๊ะ กระแทกเข้าไปบน ศีรษะของจ้าวเฟิงอย่างรุนแรง
จ้าวเฟิงไม่ได้หลบหลีก ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าถ้วยชาจะแตกละเอียดอยู่บนศีรษะ น้ำชาและใบชา สาดเต็มไปทั่วใบหน้าก็ตาม
เขามองดูจ้าวเทียนเล่อ กล่าวอย่างดูแคลน: “ในสายตาพ่อ มีเพียงจ้าวซวู่ที่เป็นลูกชายของพ่อ ผมไม่ได้อะไรทั้งนั้นเลยใช่ไหม?”
จ้าวเทียนกล่าวอย่างเดือดดาล: “แกมันไอ้สารเลว!”
“แกมีสิทธิอะไรไปเปรียบเทียบกับซวู่เอ๋อร์?”
“ถ้าหากไม่ใช่เพราะฉันสงสารแก แกคงจะถูกเอาไปโยนเป็นอาหารหมาตั้งนานแล้ว!”
“เหมือนกับแม่ที่ไร้ยางอายคนนั้นของแก!”
“แม่เป็นอย่างไรลูกก็เป็นอย่างนั้น พวกแกล้วนเป็นคนต่ำต้อย!”
“รีบไสหัวไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าแก!”
สีหน้าของจ้าวเฟิง ในที่สุดก็เปลี่ยนไปแล้ว
การเสแสร้งทำเป็นฐานะต้อยต่ำ ประจบสอพลอ ระมัดระวังทั้งหมดเหล่านั้นก่อนหน้านี้ หายไปโดยสิ้นเชิง
เหมือนกับว่าเมื่อกระแสน้ำที่หนาวเย็นได้มลายหายไป เผยให้เห็นก้อนหินที่ทั้งแหลมและคม ที่อยู่ด้านล่าง
คนอื่นกล่าว่าเขาเป็นไอ้สารเลว เขายอมรับ คิดไม่ถึงว่า แม้แต่พ่อบังเกิดเกล้าคนนี้ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะพูดแบบนี้เช่นเดียวกัน
อีกทั้ง ยังดูถูกมารดาของเขาด้วย
เดิมทีเขาคิดจะไว้ชีวิตของจ้าวเทียนเล่อสักครั้ง แต่ว่าตอนนี้ มีเจตนาสังหารเกิดขึ้น ในแววตาของเขา
“คุณชายเฟิง ตอนนี้เจ้าบ้านไม่ค่อยสบาย คุณออกไปก่อนเถอะ!”
“อยู่ที่นี่ต่อ หรือว่าคุณยังคิดจะอกตัญญูต่อเจ้าบ้านงั้นหรือ?”