ตอนที่ 387
บทที่ 387 คุณน่าจะลืมเธอไปนานแล้ว
October 21, 2026
เมื่อ จ้าวเฟิงฆ่าจ้าวซวู่ เขาบอกว่าตอนที่เขายังเป็นเด็กจ้าวซวู่ มักปล่อยให้เขาดื่มปัสสาวะ และต้องบอกว่ามันอร่อย
มันเป็นเพียงหนึ่งในเรื่องเล็กน้อย
ในตอนสุดท้าย หวางผิง เสียชีวิตด้วยโรคซึมเศร้า
ในเวลานั้น เมล็ดพันธุ์แห่งความเกลียดชังก็ถูกปลูกไว้ในใจของจ้าวเฟิง
“จ้าวเทียนเล่อ คุณยังจำได้ไหมว่าใครคือหวางผิง?”
เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่ประหลาดใจของจ้าวเทียนเล่อจ้าวเฟิงก็ยิ้มเย้ยหยัน
“คุณน่าจะลืมเธอไปนานแล้วใช่ไหม่ล่ะ”
“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา คุณแสร้งเผากระดาษให้ศพภรรยาคุณทุกปี คุณลืมไปได้ยังไงว่าผู้หญิงคนนี้ก็เป็นภรรยาคุณด้วย”
“คุณลืมเธอ แต่เธอไม่ลืมคุณ”
“ก่อนเธอตาย เธอจับมือผม และบอกกับผมว่า ต่อไปต้องเชื่อฟังและอย่าทำให้คุณโกรธ”
“ยังบอกว่าคุณดูแลครอบครัวใหญ่ขนาดนั้น บอกว่าเมื่อผมโตขึ้น ต้องหาวิธีที่จะแบ่งเบาภาระของคุณและแก้ปัญหาให้กับคุณ”
“จ้าวเทียนเล่อทำไมคุณไม่พูดล่ะ?”
ในที่สุดในแววตาของจ้าวเทียนเล่อก็ปรากฏความรู้สึกผิดขึ้น แต่มันก็หายวับไป
เขารู้สึกว่าเขาไม่ได้รู้สึกเสียใจต่อหวางผิง และ จ้าวเฟิง
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหวางผิง ผู้หญิงจากครอบครัวที่ยากจน คงไม่มีวันได้รับเจริญรุ่งเรืองและร่ำรวยมหาศาลที่เขามอบให้ตลอดชีวิต
เขามองดูสปอตไลท์บนต้นไม้โดยรอบและพูดอย่างเหลืออด “จ้าวเฟิง แกมาที่นี่บ่อยไหม?”
“ไฟพวกนี้ แกติดตั้งมันทั้งหมดหรอ?"
“ใช่!"
“เพราะแม่ของผมบอกว่าเธอกลัวความมืดตั้งแต่ยังเด็ก” เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จ้าวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะดวงตาแดง
จ้าวเทียนเล่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาสามารถจินตนาการได้ว่า จ้าวเฟิงลูกชายนอกสมรสที่ไม่มีความสุขคนนี้ มักจะพากลุ่มของเขา และแอบมาที่ภูเขาที่แห้งแล้งนี้เพื่อไปเยี่ยมแม่ที่เสียชีวิตของเขา
ในยามค่ำคืน เขาเปิดไฟสปอตไลท์โดยรอบ เพื่อปกป้องหลุมศพของแม่เพียงลำพัง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ในที่สุดเขาก็รู้สึกอยากขอโทษเล็กน้อย
“เฟิงเอ๋อร์ ฉันยอมรับว่าก่อนหน้านี้ฉันยุ่งกับเรื่องตระกูล และเพิกเฉยต่อแก”
“แต่ตอนนี้ฉันรับรู้แล้ว”
“ดังนั้น เรื่องคืนนี้ ฉันจะไม่โทษแก
“ตอนนี้เราควรกลับกันได้แล้ว
“หยุด!” จ้าวเฟิงขึ้นเสียง เขาเยาะเย้ย: "จ้าวเทียนเล่อผมจะถามคุณเป็นครั้งสุดท้าย"
“ต่อหน้าหลุมศพของแม่ผม บอกผมสิว่าคุณยินยอมให้ผมแต่งงานกับหลิวชิงเหยาในฐานะทายาทหรือไม่”
ความโกรธของจ้าวเทียนเล่อถูกปลุกเร้าขึ้นอีกครั้ง เขาพูดอย่างโกรธเคือง: “บอกแล้วไม่ใช่หรอว่า เรื่องนี้ต้องใช้เวลาในการคุยกัน!”
“เคราะห์ร้าย!”
ครั้งนี้จ้าวเทียนเล่อหันตัวจะกลับไป จ้าวเฟิงก็ไม่ได้ขวางอีก
จ้าวเทียนเล่องุนงงอยู่ครู่หนึ่ง มอง เลี่ยวเจี๋ยและหลู่ซิ่นที่อยู่ด้านหน้า พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่ได้ยินรึไง ฉันบอกว่าจะกลับบ้าน!”
“ยังไม่รีบนำทางไปอีก!”
เลี่ยวเจี๋ย หลู่ซิ่น ยังคงยืนนิ่ง
“พวกแกทำอะไร?จะทรยศเหรอ?”ในที่สุดสีหน้าของจ้าวเทียนเล่อก็เปลี่ยนสร
เลี่ยวเจี๋ยเยาะเย้ยและกล่าวว่า "เจ้าบ้านตระกูลคุณยังไม่ได้ตอบสิ่งที่คุณชายเฟิงถาม"
“ตราบใดที่คุณยอมรับเงื่อนไขของคุณชายเฟิงและสัญญาว่าจะมอบสิทธิ์ทั้งหมดให้กับเขา”
“คุณก็ยังสามารถจบชีวิตของคุณในนามของเจ้าบ้านตระกูลได้”
“นี่เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด คุณจะไม่ไตร่ตรองสักนิดเหรอ?”
“แกว่าอะไรนะ?”จ้าวเทียนเล่อราวถูกฟ้าผ่า
“ เลี่ยวเจี๋ย แกกล้าหักหลังเจ้าบ้าน ฉันจะฆ่าแก”
หลี่จื้อเจียนคำรามด้วยความโกรธ พุ่งตัวไปอย่างรวดเร็ว
“อย่าขยับ" เหยียนควนและเฟ่ยหยานที่อยู่ข้างๆกำลังรอโอกาสที่จะขยับ
ทั้งสองคนวางมีดบนคอของ หลี่จื้อเจียนพร้อมกัน
หม่าถงได้สติ แต่ไม่ทันได้ใช้มีดก็ถูกฉวนคุนควบคุมตัวไว้
ขณะที่เจียงเห้อกำลังจะเคลื่อนไหว หลู่ซิ่นขยับตัว มายืนขวางอยู่เบื้องหน้าเขา จ้องมองที่เขาอย่างเย็นชา
จ้าวเทียนเล่อรู้สึกหวาดกลัว เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า องค์รักษ์จำนวนมากภายใต้คำสั่งของเขา ลับหลังแล้วกลับไปอยู่ฝ่ายจ้าวเฟิง!
การค้นพบนี้ทำให้เขาตกใจมากกว่าที่เห็นร่างของจ้าวซวู่ต่อหน้าเขา