ตอนที่ 404
บทที่ 404 ชายสุดที่รัก
October 21, 2026
เมื่อได้ฟังคำพูดของฉินเทียน หยางหลินมีความกังวล จากนั้นพูดอย่างเก้ๆ กังๆ ว่า：“ไม่เป็นไร……”
“ฉินเทียน พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ”
ฉินเทียนพยักหน้าและไม่ได้ถามต่อ เพราะว่าบรรดาญาติๆ เพิ่งจะมาถึง เป็นบรรยากาศที่สนุก เขาจึงไม่ได้ถามอะไรมาก
โชคดีที่ว่า ดูท่าแล้ว พวกเขาน่าจะคงอยู่ที่นี่ต่อสักระยะ
ต่อไปมีโอกาสได้พูดคุยกันละเอียดขึ้น
“แม่ครับ ที่ด้านข้างยังมีคฤหาสถ์ว่างอยู่ ผมจะไปเรียกคนมาเก็บกวาด”
“ให้ตาและยาย ลุงกับป้าพวกเขาอยู่กัน”
หยางยู่หลันรีบพูดขึ้นว่า：“ไม่ต้องหรอก แม่ไปพูดแล้ว”
“ห้องเก็บกวาดสะอาดเรียบร้อย ตาและยาย ลุงกับป้าพวกเขาพอใจกันมาก”
ฉินเทียนมองผักมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะ หัวเราะแล้วพูดว่า：“จะกินข้าวที่บ้านเหรอครับ？”
“แม่ไปคุยเป็นเพื่อนตาและยาย ลุงกับป้าพวกเขาเถอะครับ เดี๋ยวผมทำอาหารเอง”
เขาถกแขนเสื้อขึ้น จากนั้นถือถุงผักเข้าไปในครัว
หลี่เฟินตกใจแล้วรีบขวางไว้ พูดว่า：“น้องเทียน นายเป็นหัวหน้าครอบครัว เรื่องพวกนี้ จะให้นายทำได้ยังไง！”
“รีบวางลง เดี๋ยวป้าทำเอง”
ฉินเทียนรีบพูดว่า：“ป้าครับ ป้าเป็นแขก จะให้ป้าลงมือทำได้ยังไง？ผมทำเองดีกว่า！”
หยางยู่หลันหัวเราะว่า：“จริงด้วยซ้อ ให้ฉินเทียนไปทำเถอะ”
“เขามักจะทำอาหารอยู่บ้าน พวกเรากินกันจนชินแล้ว”
หลี่เฟินหัวเราะว่า：“น้องสาว จะอวดลูกเขยใช่หรือไม่？”
“เฮ้อ ฉันนะเสียใจจริงๆ ที่ไม่ได้มีลูกสาวน่ารักแบบซูซู ไม่งั้นล่ะก็ฉันหาลูกเขยดีๆ แบบนี้บ้าง”
“แต่ว่าฉันอึดอัดจริงๆ ลูกเขยดีๆ แบบนี้ เธอยอมให้เขาไปลงครัวได้ยังไง？”
หยางยู่หลันหัวเราะว่า：“พี่พูดแบบนี้ ราวกับว่าพี่ชายของฉันแย่มาก”
“ซ้อ พูดความจริงนะ พี่แต่งงานเข้าบ้านเรามาหลายปี พี่ชายฉันทำให้พี่น้อยใจหรือเปล่า？”
หลี่เฟนเบิกตากว้างจากนั้นเหลือบมองหยางเซิน หัวเราะอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า：“คุณพูดเองสิ หลายปีมานี้ คุณทำอะไรให้ฉันบ้าง？”
“อาหารสักมื้อเคยทำไหม？”
หยางเซินพูดอย่างเก้ๆ กังๆ ว่า：“พอแล้วฉินเทียน นายรีบเอาถุงผักให้ป้าเถอะ”
“นายยังแสดงฝีมืออีก ทำให้ผู้ชายคนอื่นไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว เหลือหน้าไว้ให้ลุงบ้าง”
ฉินเทียนก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ จากนั้นเอาถุงผักให้หลี่เฟิน
“ฉินเทียนไปคุยเป็นเพื่อนตาและยาย ลุงกับพี่ชายเถอะ”
หยางยู่หลันหัวเราะแล้วพูดประโยคหนึ่ง จากนั้นก็พาน้องเซวี่ยไปช่วยในครัวด้วย
สองสามีภรรยาหยางเต๋อกวงและเจิงหงซิ่ว ที่เป็นคนมีความรู้ในวัยชรา แม้ว่าจะไม่ค่อยพูด แต่พวกเขาก็มองออก และเป็นห่วงฉินเทียน
แล้วก็ชอบอุทยานมังกรแห่งนี้มากด้วย
ฉินเทียนอาศัยจังหวะนี้ ขอร้องให้พวกเขาอยู่ต่อ
อุทยานมังกรที่ใหญ่โต นอกจากยามและแม่บ้านพนักงานคนอื่นๆ แล้ว ปกติก็มีหลินเซวี่ยและหม่าเซวี่ย แล้วก็มีหยางยู่หลัน ซูซูและฉินเทียนแค่นี้
มันช่างเงียบเหงาจริงๆ
และฉินเทียนก็ต้องออกไปทำงานข้างนอก การเดินทางไม่แน่นอน
เวลาที่เขาไม่อยู่บ้าน เหลือแต่พวกผู้หญิง มันยิ่งว่างเปล่าเข้าไปใหญ่
หยางเต๋อกวงและเจิงหงซิ่วที่ต่างก็ปลดเกษียณแล้ว ต่อไปก็อยู่ที่นี่ได้นาน นั่นก็ทำให้บรรพบุรุษลูกหลานทั้งสามรุ่น ยิ่งเหมือนเป็นครอบครัวเข้าไปอีก
แต่ว่า คนแก่ทั้งสองเป็นคนที่คิดถึงบ้านและเพื่อนบ้านของพวกเขา จึงไม่ยอมออกจากบ้านเดิมนานๆ
รับปากแบบฝืนๆ ว่าจะอยู่ถึงช่วงตรุษจีน
เมื่อคุยกันได้สักพัก ฉินเทียนที่เห็นซูซูยังไม่ได้กลับมา ก็อดที่จะโทรศัพท์หาหลินเซวี่ยไม่ได้
หลินเซวี่ยบอกว่า ซูซูและหุ้นส่วนบริษัทคนอื่นๆ กำลังประชุมกัน ยังไม่รู้ว่าจะประชุมเสร็จเมื่อไหร่
ฉินเทียนที่คิดอะไรได้ ก็พูดว่า：“ตากับยายครับ พวกท่านนั่งกันไปก่อน ผมจะไปหาซูซูที่บริษัท”
“แล้วก็จะซื้ออาหารเข้ามาด้วย”
เมื่อได้ยินว่าจะไปรับซูซู หลี่เฟินก็รีบพูดว่า：“น้องเทียน อย่าเพิ่งบอกซูซูนะว่าพวกเรามาน่ะ”
“เดี๋ยวจะได้เซอร์ไพรส์เธอ”
ฉินเทียนหัวเราะว่า：“ครับป้า”