บทที่ 406 หยุดล้อเล่นได้แล้ว

“คุณป้า คุณพูดอะไรน่ะ! ”

ซูซูเผชิญกับสายตาล้อเลียนของทุกคน ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย

ถ้ารู้อย่างนี้ ไม่ควรฟังคำพูดของฉินเทียน จูบไปที่ใบหน้าเขา

ฉินเทียนก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ รีบเช็ดลิปสติกออกจากใบหน้า

คนในครอบครัวมีความสุขสามัคคี นั่งลงเริ่มรับประทานอาหาร

ฉินเทียนเปิดไวน์ขาวสองขวด ดื่มกับหยางเต๋อกวง หยางเซิน หยางหลิน หลานทั้งสามคนนี้

ซูซูเปิดไวน์แดงสองขวด ร่วมดื่มกับหลี่เฟินและญาติผู้หญิง

เพราะว่ามีความสุข หยางยู่หลานจึงดื่มไปหลายแก้ว แม้แต้หม่าเชวี่ยก็ยังดื่มเล็กน้อย

หลังอาหาร ทุกคนพากันไปเดินเล่นในสวน

แสงจันทร์สวยงาม อากาศทางใต้ แม้ว่าจะเป็นฤดูหนาว ลมก็พัดบางเบา

ฉินเทียนเห็นหยางหลินเดินอยู่ข้างหลัง ด้วยท่าทางกังวล เขาเดินไปหาแล้วส่งบุหรี่ให้มวนหนึ่ง

ทั้งสองนั่งลงบนเก้าอี้ยาว ฉินเทียนมองดูคนอื่นที่เดินห่างออกไปแล้ว จึงได้พูดขึ้นว่า : “เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ตอนนี้คุยได้แล้วนะ ”

หยางหลินกัดฟัน ทันใดนั้นก็ใช้พัดตบหน้าตัวเอง

หลินเฟิงตกใจ

“พี่ เกิดอะไรขึ้น? ”

“คุณวางใจ พูดออกมา ฉันจะช่วยคุณแก้ไขปัญหา ”

หยางหลินอาศัยเหล้าย้อมใจ บอกความจริงด้วยใบหน้าที่สำนึกผิด

ที่แท้ ก่อนที่หยางยู่หลันจะพาซูซูและฉินเทียน ไปเยี่ยมญาติที่ฉู่โจว หยางหลินก็เหมือนกับถงชวน ต่างเป็นชายหนุ่มกล้าหาญที่เลือดร้อน ที่ใฝ่ฝันจะเข้าร่วมกับพันธมิตรฉู่ และทำหน้าที่เป็นวีรบุรุษ

หลังจากผ่านประสบการณ์เรื่องราวของพันธมิตรฉู่แล้ว หยางหลินจึงรู้ว่า เขาไม่ใช่ผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้

อายุของเขา แก่กว่าฉินเทียนและซูซูหนึ่งปี เมื่อเห็นว่าฉินเทียนและซูซูต่างประสบความสำเร็จ เขาก็ได้รับแรงบันดาลใจในการต่อสู้

เปลี่ยนสถานะจากที่ไม่เคยทำอะไรมาก่อน เริ่มเรียนรู้ทำการค้าขาย

ตอนเริ่มแรก ก็ทำกำไรได้เงินมาบ้าง เขาโลภมากคิดกินคำโต ไปที่เมืองเอกเมืองจิ่นหู เพื่อเตรียมทำการค้าขนาดใหญ่

ฉู่โจวเป็นนครระดับจังหวัดของเมืองอู่หู ที่มีอิทธิพลต่อผลกระทบเทียบเท่าเมืองมังกรกับเมืองหนานเจียง

ในบรรดาเจ็ดเมืองทางใต้นั้น ตามลักษณะภูมิศาสตร์เมืองอู่หูเป็นเมืองที่อยู่ทางเหนือสุด ซึ่งเทียบเท่ากับประตูใหญ่ทางด้านเหนือของภาคใต้ทั้งหมด

คนในเมืองทางใต้นี้ต้องการขึ้นเหนือทำการค้า ต้องผ่านมาทางเมืองอู่หู

สิ่งนี้ได้บ่งบอกถึงตำแหน่งที่สำคัญของเมืองอู่หู เรียกได้ว่า เป็นผู้นำที่แท้จริงในเจ็ดเมืองภาคใต้

มีแค่เมืองอู่หูที่อยู่ใกล้เคียง ที่สามารถเคียงบ่าเคียงไหล่ได้

อย่างไรก็ตาม ในช่วงไม่กี่ปีนี้ ปริมาณเศรษฐกิจของเมืองซื่อไห่ก็ถูกเมืองอู่หูแซงหน้าไปแล้ว

และเมืองจิ่นหูเป็นเมืองหลวงของเมืองอู่หู สามารถจินตนาการได้ว่ารุ่งเรืองแค่ไหน

มีครอบครัวที่มั่งคั่งมากมาย เศรษฐกิจเฟื่องฟู นั่นคือเมืองใหญ่ทางภาคใต้อย่างแท้จริง

หยางหลินไปที่เมืองจิ่นหู และเซ็นสัญญากับบริษัทการค้าในท้องถิ่น ได้ชำระเงินมัดจำไปบางส่วนแล้ว

ใครจะไปรู้ว่า สัญญานั้นคือกับดัก เขาถูกหลอกแล้ว

ไม่เพียงแต่เอาเงินมัดจำคืนมาไม่ได้เท่านั้น ตามสัญญา เขายังต้องจ่ายค่าชดเชยค่าผิดสัญญาให้อีกฝ่ายห้าล้านหยวน

แม้ว่าตระกูลหยางมีสถานะการเงินดี ถือว่าเป็นครอบครัวระดับกลางในฉู่โจว แต่ว่าเงินสดห้าล้านก็ยากที่จะหาออกมาได้

หยางหลินยากที่จะยอมรับ และโต้เถียงกับคนอื่นๆ

ใครจะไปรู้ว่า เบื้องหลังบริษัทการค้านั้น ก็คือตระกูลหนึ่งที่มีชื่อเสียงในเมืองจิ่นหู ตระกูลหม่า

ตระกูลหม่าสามารถยืนผงาดได้ในเมืองจิ่นหู คิดดูสิ ว่ามีความแข็งแกร่งขนาดไหน

อาจกล่าวได้ว่า ไม่เลวร้ายไปกว่าตระกูลจ้าว

หยางหลินโถ้เถียงไม่สำเร็จ แต่กลับถูกทุบตี

ใกล้ปีใหม่แล้ว ตระกูลจ้าวปล่อยข่าวว่า ถ้ายังไม่ได้เงินห้าล้าน งั้นก็จะทำให้พวกเขาผ่านปีนี้ไปไม่ได้

ดังนั้นพูดถึงสาระสำคัญ ครอบครัวพวกเขาวิ่งไปที่หลงเจียง เพื่อหนีหนี้ และหลบหนีการไล่ฆ่า

“ครั้งนี้นับว่าฉันถูกบังคับแล้ว ! ”

“ถ้าเป็นฉันคนเดียว ฉันจะต่อสู้กับพวกเขา! ”