ตอนที่ 422
บทที่ 422 ได้รับมอบหมาย
October 21, 2026
หลังจากที่ได้ยินคำพูดของฉินเทียนแล้ว เหยียนซิวก็รีบกล่าวว่า “คุณฉิน ฉันแนะนำเอง ”
“เถ้าแก่เวินคนนี้ไม่ธรรมดา เขามาจากเมืองอู่หู และยังเป็นสมาชิกของสมาคมแก๊งค์หม่าที่มีชื่อเสียงมาก”
“การออกเดินทางมาที่นี่ของเราในครั้งนี้ ทำให้บังเอิญได้พบกับคุณฉินสองสามีภรรยา ก็นับว่าเป็นพรหมลิขิตแล้ว”
“สมาคมแก๊งค์หม่า? ”ฉินเทียนตกตะลึงครู่หนึ่ง และเมื่อมองไปยังเวินเหวินสายตาก็เปลี่ยนไป
“ใช่แล้วคุณฉิน ”
“ธุรกิจของคุณ ก็คงจะเกี่ยวข้องกับการขนส่งใช่ไหม ? เมื่อพูดถึงการขนส่งสินค้า ในเจ็ดเมืองทางใต้ทั้งหมดนี้ ไม่มีใครเทียบได้กับสมาคมแก๊งค์หม่าของตระกูลหม่าแล้ว”
“คุณฉิน คุณสามารถเข้าใกล้กับเถ้าแก่เวินสักหน่อยก็ได้นะ”
ฉินเทียนยิ้ม และหยิบไวน์แก้วหนึ่งขึ้นมา
เถ้าแก่เวินเองก็หยิบไวน์ขึ้นมาแก้วหนึ่ง เขาจ้องที่ฉินเทียน และพูดเรียบ ๆ ว่า “ผมเวินเหวิน คุณจะเรียกผมว่าอาเหวินก็ได้”
“มีสิ่งหนึ่งที่ผมต้องพูดคือ แม้ว่าผมจะอยู่ในสมาคมแก๊งค์หม่า แต่ว่า ผมไม่ได้ทำธุรกิจ ”
“จริงเหรอครับ ? ”ฉินเทียนเลิกคิ้วขึ้น “เช่นนั้นคุณทำอะไรเหรอครับ ?”
เวินเหวินยิ้ม “ได้รับมอบหมาย ให้มาฆ่าคนคนหนึ่ง”
ฉินเทียนยิ้มและพูดว่า “คนที่คุณพูดว่าต้องการจะฆ่าคนนั้น ก็คงจะเป็นผมสินะ ?”
เวินเหวินยิ้มและพูดว่า “ยินดีด้วย คุณตอบถูกแล้ว”
หลังจากฟังการสนทนาระหว่างทั้งสองแล้ว เหยียนซิวและคนอื่น ๆ ก็ล้วนมีความรู้สึกอึดอัด
บรรยากาศโดยรอบ ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าจริง ๆ
เหยียนซิวรีบพูดขึ้นว่า “เถ้าแก่เวินนี่ชอบพูดเล่นจริง ๆ ”
“เถ้าแก่เวิน คุณฉินเทียนคนนี้ มาจากเมืองหลงเจียง เขาและซูยู่กรุ๊ปของภรรยาของเขา เชี่ยวชาญด้านเครื่องสำอาง ”
“คุณฉินไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญในธุรกิจเท่านั้น แต่ยังเป็นปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้อีกด้วย ”
“ฉันรู้ ”เวินเหวินขัดจังหวะ เหยียนซิว เขามองไปที่ฉินเทียน และในที่สุดก็ยิ้ม “ไวน์แก้วนี้ ส่งเลี้ยงคุณแล้วกัน”
“ผมจะไปหาคุณ”
หลังจากที่พูด ก็ดื่มจนหมด ลุกขึ้น แล้วจากไปทันที
ซูซูพูดอย่างกังวล “เขาเป็นใครกันเหรอ ? คุณสามี ทำไมคุณถึงมีศัตรูเยอะจัง ? ”
ฉินเทียนยิ้มและพูดว่า “ผมไม่รู้จักเขา น่าจะเป็นการล้อเล่นนะ”
“อารมณ์ขันเย็นชาน่ะ คุณเข้าใจ”
ซูซูฟังเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง
โชคดีที่เหยียนซิว และคนอื่น ๆทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม หลังจากเรื่องนี้ ซูซูมักจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ และไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะอยู่ที่นี่ต่อไปแล้ว
ฉินเทียนเองก็มีเรื่องบางอย่างต้องจัดการ ดังนั้นจึงพาซุซู กลับโรงแรม
ซูซูยังคงกังวลเล็กน้อยและกล่าวอย่างกังวลว่า “ “ฉินเทียน คนคนนั้นไม่มีอะไรจริง ๆ เหรอ ? ”
“ไม่รู้ทำไม เมื่อฉันเห็นเขา ก็รู้สึกกลัวขึ้นมา”
“เขาคงจะไม่มาฆ่าคุณจริง ๆ หรอกใช่ไหมคะ ?”
“พวกเราก็ไม่ได้ไปล่วงเกินอะไรสมาคมแก๊งค์หม่านี่นา”
ในขั้นตอนต่อไป หากต้องการพัฒนาในเมืองอู่หู ต้องเปิดช่องทางทางเหนือ และไม่มีทางหลีกเลี่ยงสมาคมแก๊งค์หม่าได้แน่นอน
ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ จู่ ๆ บุคคลดังกล่าวก็ปรากฎตัวขึ้น ไม่น่าแปลกใจที่ซูซูจะเป็นกังวล
ฉินเทียนยิ้มและพูดว่า “ไม่เป็นไร”
“บอกแล้วไม่ใช่เหรอ น่าจะเป็นอารมณ์ขันแบบเย็นชาน่ะ”
“ไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง”
“ที่รัก คุณคงเหนื่อยแล้ว ไปอาบน้ำเถอะ ผมจะออกไปดูหน่อย ว่าที่โรงแรมมีอาหารมื้อดึกไหม ”
“สนใจอยู่กับการปฏิสัมพันธ์กับคนเหล่านั้น ผมเลยยังกินไม่อิม”
เมื่อซูซูเห็นรูปลักษณ์ที่ผ่อนคลายของฉินเทียน เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก และไม่ได้กังวลขนาดนั้นแล้ว
“เกลียดงานเลี้ยงอาหารค่ำแบบนี้มากที่สุด เพราะสั่งอาหารมาเต็มโต๊ะ แต่ก็ไม่กล้าที่จะกิน”
“คุณไปเถอะ ดูหน่อยนะว่าโรงแรมมีติ่มซำไหม ฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะ”
“ครับ” ฉินเทียนจูบหน้าผากของซูซู แล้วหันหลังออกจากห้องไป