บทที่ 453 เทียนซิ่วเรียลเอสเตท

“สุดยอดไปเลย!”

“ใกล้จะได้เวลาแล้ว พี่ พวกเรารีบไปเถอะ!”

“ผมอดทนรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสารรูปของฉินเทียนที่ถูกอัดจนน่วมแล้ว”

หม่าจินหลงใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

หยางคุนโบกมืออย่างลำพองใจ กล่าว: “ไป!”

เขาพาปีศาจดำ ภายใต้การคุ้มกันของบอดี้การ์ดสองสามคน ขึ้นไปบนรถโรลส์-รอยซ์ทะเบียนรถเลข8ห้าตัวคันนั้น

รถคันนี้รวมทั้งหมายเลขทะเบียนรถนี้ ที่เมืองจิ่นหู ก็คือสัญลักษณ์ของเขาหยางคุน พูดได้ว่า ก็แทบจะไม่ต่างจากการใช้อำนาจบาตรใหญ่อย่างไม่ต้องกังวล

ในขณะเดียวกัน โรงแรมจินหลง

ฉินเทียนพาหลิวชั่น เถียหลินเฟิง อู๋เทียนสงและหลี่เฉิงหนาน ออกจากห้องพัก มุ่งหน้าเดินออกไปด้านนอกเช่นเดียวกัน

เมื่อพิจารณาที่จะได้ร่วมหุ้นประมูลที่ดินหรูอี้ อู๋เทียนสงได้ตัดสินใจครั้งใหญ่ นั่นก็คือ นำจิ่นซิ่วเรียลเอสเตทของเขา นำมาเป็นหุ้นเข้าร่วมหุ้นในโครงการนี้

พวกเขาต้องการสร้างบริษัทใหม่ เทียนซิ่วเรียลเอสเตท

เถียหลินเฟิงและหลี่เฉิงหนาน ตก็ร่วมหุ้นบางส่วน แต่ว่า ผู้ถือหุ้นที่ใหญ่ที่สุด ยังคงเป็นซูยู่กรุ๊ป

ว่ากันตามตรง เถ้าแก่ที่อยู่เบื้องหลัง ก็คือฉินเทียน

ถึงเวลานี้ ซูยู่กรุ๊ปของซูซู ยังเพิ่มบุคคลสำคัญอีกคนในกรุ๊ป

ตอนนี้มีทั้งหมดสี่บริษัทได้แก่ซูยู่ เดลี่ เคมิคอล เทียนโก่วอีคอมเมิร์ซ ทงต๋าเอ็กซ์เพรส เทียนซิ่วเรียลเอสเตท การดำเนินกิจการแบบกลุ่มที่ทำให้เป็นจริงขึ้นมาแล้ว

แต่การได้ที่ดินหรูอี้มาครอบครอง สร้างอาคารใหญ่สำนักงานใหญ่ที่เป็นแลนด์มาร์คแห่งหนึ่ง จะเป็นการเปิดตัวครั้งใหญ่ของซูยู่กรุ๊ปในเจ็ดเมืองของภาคใต้

สำหรับที่ดินผืนนี้ เถียหลินเฟิงและคนอื่นๆถึงแม้ว่าจะมีความกังวลอยู่มากมาย แต่ว่า มีเทียนฉินออกหน้า พวกเขาก็มั่นใจขึ้นร้อยเท่า

ทันทีที่เดินออกจากประตูใหญ่ของโรงแรม ผู้ชายคนหนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจังเดินเข้ามาอย่างรีบร้อน ขวางทางพวกเขาเอาไว้

“คุณคือฉินเทียนซินะ?”

“เรื่องบางส่วนของคุณและเถ้าแก่หลิว ผมได้ยินมาบ้างแล้ว”

“ตอนนี้ ผมแนะนำให้คุณปล่อยวางการแข่งขันที่มีต่อที่ดินหรูอี้ รีบกลับไปที่หลงเจียงโดยเร็ว”

“นี่คือผมหวังดีกับคุณ จริงๆ”

ฉินเทียนอึ้งไปครู่หนึ่ง เขากลับจำคนคนนี้ไม่ได้

ด้านข้าง หลิวชั่นเอ่ยกล่าวอย่างรีบร้อน: “ประธานฉิน ท่านนี้ก็คือคุณชายใหญ่ตระกูลหม่าที่ผมบอกกับคุณ หม่าจินหยู่”

“จินหยู่ คุณมาได้อย่างไร?”

หม่าจินหยู่กล่าวด้วยความโมโห: “เถ้าแก่หลิว พวกคุณจะใจกล้าเกินไปหน่อยแล้ว!”

“ใช้วิธีการที่แข็งกร้าวเอาบริษัทกลับคืนไปก็พอทนแล้ว ตอนนี้นึกไม่ถึงว่ายังคิดจะขอมีส่วนแบ่งในที่ดินหรูอี้อีก”

“พวกคุณไม่รู้เชียวหรือ ว่าที่ดินผืนนี้เกี่ยวข้องกับตระกูลหยาง?”

“ล่วงเกินน้องชายผม ผมยังสามารถช่วยพวกคุณรับมือได้ ล่วงเกินตระกูลหยาง แม้แต่ผมก็ช่วยพวกคุณไม่ได้แล้ว!”

“เชื่อผม รีบไป!”

หลิวชั่นมองไปทางฉินเทียนอย่างลำบากใจ

ฉินเทียนจ้องหม่าจินหยู่เขม็ง

ดูจากบุคลิกลักษณะแล้ว ไม่ยอมรับไม่ได้ว่า นี่คือผู้ชายที่มีสง่าราศี มีความซื่อตรงเต็มตัวคนหนึ่ง

แต่ว่า บริเวณหน้าผาก มีความทุกข์เล็กน้อย คนที่มีสายตาเฉียบแหลมมองแวบเดียวก็รู้ทันที แสดงออกมาให้เห็นว่าไม่มีความประสบผลสำเร็จในชีวิตมาระยะยาวแล้ว

พูดตามหลักเหตุผล เขาก็คือลูกชายคนโตของตระกูลหม่า ผู้สืบทอดลำดับที่หนึ่ง ประกอบกับพรสวรรค์ความสามารถที่มากล้น ไม่ควรจะมีสภาพเช่นนี้

เมื่อได้เข้าใจสถานการณ์บางอย่างของหม่าจินหยู่ผ่านหลิวชั่น ทันใดนั้นฉินเทียนก็มีความเข้าใจ ต่อคนคนนี้อยู่บ้างเล็กน้อย

หรือจะกล่าวว่า เป็นความเห็นอกเห็นใจ

เนื่องจาก เขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตนเองขึ้นมา

ตนเองก็เป็นลูกชายหลานชายคนโตของตระกูลเหมือนกันหรือ? ผลลัพธ์ล่ะ? ระยำยิ่งจนหม่าจินหยู่เทียบไม่ติด

อย่างน้อยหม่าจินหยู่ยังสามารถอาศัยอยู่ที่ตระกูลหม่าได้ ยังสามารถทำงานบางส่วนได้ แต่เขา คือวงศ์ตระกูลไม่ยอมรับ ต้องระหกระเหินออกจากบ้าน

ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ วงศ์ตระกูลก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาไป

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขากล่าวอย่างจริงใจ: “คุณชายหม่า ผมได้ทราบเรื่องบางอย่างของคุณ แล้วก็ทราบว่า คุณถูกวงศ์ตระกูลมอบหมายภารกิจที่ไม่มีทางทำสำเร็จได้ให้ การได้ที่ดินหรูอี้มาครอบครอง”

“สามารถบอกผมได้หรือไม่ว่า ถ้าหากคุณล้มเหลวแล้ว วงศ์ตระกูลจะปฏิบัติต่อคุณอย่างไร?”

หม่าจินหยู่กล่าวอย่างหมดความอดทน: “ผมไม่เคยใส่เรื่องพวกนี้”

“ผมคนนี้ไม่ได้ต้องการอะไรที่มากมายเกินไป เพียงแค่ให้ตำแหน่งผมสักตำแหน่ง ให้ผมมีงานทำก็พอ”

“ฉินเทียน จนป่านนี้แล้ว คุณยังมีกะจิตกะใจมาถามเรื่องของผมอีก?”