ตอนที่ 470
บทที่ 470 ปลาดุกที่ดี
October 21, 2026
ห้องรับรองด้านข้างที่เงียบสงบ หยางหยวนชิ่งลังเลอยู่ชั่วขณะ จากนั้นกดหมายเลขโทรศัพท์และโทรออกด้วยความระแวดระวัง
ขณะถือโทรศัพท์ เจ้าบ้านผู้ทะเยอะทะยานผู้นี้ที่อายุน้อยที่สุดในห้าตระกูลใหญ่ บนใบหน้านั้นเผยให้เห็นถึงสีหน้าของการแสดงความเคารพที่ยากจะได้เห็น
ราวกับว่าคนที่อยู่ปลายสายโทรศัพท์นั้นเป็นเสมือนผู้นำที่เขาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
ในที่สุด สายโทรศัพท์ก็เชื่อมต่อกัน
ภายในสายโทรศัพท์ เสียงที่ราบเรียบดังสะท้อนกลับมา เมื่อฟังแล้วค่อนข้างยังเป็นวัยรุ่น
“หยางหยวนชิ่ง ในที่สุดนายก็โทรหาฉัน”
“ว่ามา เรื่องราวเป็นอย่างไรแล้ว”
“คุณชาย!” เมื่อได้ยินเสียงนี้ แม้ว่าจะคุยผ่านโทรศัพท์ แต่โดยสัญชาตญาณหยางหยวนชิ่งก็ยังคงก้มตัวแสดงความเคารพ
น้ำเสียงของเขาเผยให้ถึงความเคารพที่มากยิ่งขึ้น เอ่ยเรื่องของฉินเทียนด้วยเสียงแผ่วเบา
รวมถึงหลังจากที่ฉินเทียนมายังเมืองจิ่นหู เขาช่วยเหลือหลิวชั่นจากเงื้อมมือของหม่าจินหลงอย่างไรและกอบกู้ทงต๋าเอ็กซ์เพลส
ร่วมมือกับเถ้าแก่สองสามคนของเจียงหลงอย่างไร ใช้กลยุทธ์ปิดฟ้าข้ามทะเล[1] ชนะการประมูลที่ดินหรูอี้
รวมถึงความเป็นไปได้ที่เขาไปออสเตรเลียเพื่อเชื้อเชิญปรมาจารย์แห่งการออกแบบระดับโลก ซาโร
“คุณชาย ตามที่แอนโทนี่ได้กล่าว อาจารย์ซาโรของเขานั้นได้วางมือจากงานออกแบบไปนานแล้วและจะไม่ออกแบบให้ใครอีก”
“แต่ฉินเทียนนั้นร้อยเล่ห์เหลี่ยม ผมยังคงกังวลอยู่เล็กน้อย”
“หากว่าซาโรตอบตกลงที่จะรับทำงานให้ เช่นนั้นแล้วก็จะเป็นอันตรายต่อพวกเราครับ”
“ผมอยากถามคุณชายว่าควรทำอย่างไรต่อไปดี?”
ภายในสายโทรศัพท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “นายโทรมาหาฉัน ไม่ใช่ว่านายได้ตัดสินใจแล้วหรอกเหรอ?”
หยางหยวนชิ่งกัดฟันแน่นและเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา “สถานการณ์ในต่างประเทศนั้นซับซ้อน ผมคิดว่า หากฉินเทียนเสียชีวิตด้วยเงื้อมมือของนักฆ่าต่างแดน สำหรับพวกเราแล้วนี่เป็นเรื่องที่ดีมาก”
“ไม่เพียงแต่ไม่ส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ในเมืองจิ่นหู แต่ยังสามารถขจัดอุปสรรคขวากหนามได้อีกด้วย”
“ดังนั้นผมเลยตัดสินใจที่จะลงมือ”
“แต่ว่านี่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็ก ดังนั้นผมเลยคิดอยากจะมาขอความเห็นจากคุณชาย”
ปลายสายโทรศัพท์เงียบไปสองสามวินาที
“อันที่จริงก็เป็นโอกาสดี แต่ว่าตอนนี้ฉินเทียนยังตายไม่ได้”
“ทำไมครับ?” หยางหยวนชิ่งนั้นไม่เข้าใจ การสังหารฉินเทียนที่ต่างประเทศ สำหรับสถานการณ์ในปัจจุบันเห็นได้ชัดว่าเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
ชายผู้นั้นเอ่ยเย้ยหยัน “หยางหยวนชิ่ง นายไม่เข้างั้นเหรอ?”
“เมืองจิ่นหู จนกระทั่งเจ็ดเมืองทางใต้ เปรียบเสมือนแอ่งน้ำขนาดใหญ่”
“หลายปีที่ผ่านมา สถานการณ์มีความมั่นคง กองกำลังทุกฝ่ายต่างเข้ายึดครองด้านใดด้านหนึ่ง หากเราต้องการรวมเป็นหนึ่งก็ต้องไล่ต้อนให้พวกเขาลอยจากใต้น้ำขึ้นสู่ผิวน้ำ”
“และฉินเทียนเป็นเพียงปลาดุกตัวหนึ่งที่ผลีผลามเข้ามา”
“มีเพียงปลาดุกตัวนี้เท่านั้นที่จะสามารถกระตุ้นพลังของทุกฝ่าย ทำให้เหล่าสัตว์ประหลาดนั้นโผล่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ”
“พวกเราแยกแยะสถานการณ์ แยกแยะมิตรออกจากศัตรู เช่นนั้นแล้วจึงจะปกครองทางใต้ได้”
หยางหยวนชิ่งเข้าใจในทันใดจากนั้นรีบเอ่ย “ผมเข้าใจแล้ว!”
“คุณชายนั้นมีวิสัยทัศน์ก้าวไกลนัก”
“ดูเหมือนว่าผลการกระทำของฉินเทียนนั้นยิ่งใหญ่มาก เช่นนั้นก็ให้เขามีชีวิตอยู่ต่ออีกสักระยะ”
ชายผู้นั้นเอ่ยเย้ยหยัน “ฉินเทียนจะต้องตาย แต่ทว่าจะไม่ง่ายดายเช่นนั้น”
“เขาเป็นปลาดุกที่ดีตัวหนึ่งและเป็นคู่ต่อสู้ที่ดีเช่นกัน ทุกวันนี้คู่ต่อสู้ที่ดีมีไม่มากนัก เมื่อได้พบเจอแล้วพวกเราก็ควรจะทะนุถนอมให้ดีและเล่นให้สนุก”
“ฆ่าในปืนนัดเดียวมันจะไปมีความหมายอะไร?”
“หยางหยวนชิ่ง นายว่าถ้าหากฉันทำลายธุรกิจของเขาก่อน จากนั้นก็ค่อยๆทำลายลูกสมุนและพรรคพวกของเขา ทิ้งเขาไว้ตามลำพังในท้ายที่สุด เหมือนปลาตัวหนึ่งที่ดิ้นพรวดพราดอยู่ภายในบ่อน้ำ
“เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะพยายามอ้าปากเพื่อหาทางรอดอย่างสุดชีวิต แต่กลับไร้หนทางรอด”
“แบบนั้นไม่น่าสนใจกว่าเหรอ?”
เมื่อเอ่ยเช่นนี้ ชายคนนั้นก็หัวเราะเสียงดังลั่น
เสียงหัวเราะนี้ทำให้หยางหยวนชิ่งขนผองสยองเกล้า
เขาพูดด้วยความกลัว “คุณชายวางแผนได้อย่างแยบยลและชาญฉลาด สามารถเล่นงานฉินเทียนให้ตายได้แน่นอน!”
“คุณชายครับ พวกเราจะต้องทำอย่างไรกันต่อ?”
“หากว่าฉินเทียนเชื้อเชิญซาโรได้ขึ้นมา?”