ตอนที่ 482
บทที่ 482 ขยายคำสาปสวรรค์
October 21, 2026
ไม่เจอกันพักหนึ่ง พอเจอกันอีกครั้งก็ให้ความรู้สึกเหมือนเพิ่งแต่งงานใหม่
ฉินเทียนกับซูซู ได้ผ่านช่วงเวลาที่ยากที่จะลืมเลือนมาแล้ว
ตอนเวลาว่าง ฉินเทียนโอบกอดซูซูเอาไว้แล้วพูดคุย
ซูซูถามถึงสถานการณ์ของเมืองจิ่นหู ฉินเทียนไม่ได้พูดอะไรมากนัก พูดเพียงแค่ว่า ปัญหาที่แห่งนั้นไม่ใหญ่นัก
เพียงแต่ว่า เนื่องจากความหมายของโครงการนั้นยิ่งใหญ่นัก หลังจากได้มาแล้ว ต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งถึงสองปี ตั้งแต่การก่อสร้างจนจบโครงการ
เคลื่อนย้ายทั้งหมดไป ยังต้องค่อย ๆ ปรึกษากันให้ดีก่อน
ซูซูก็ไม่ได้รีบร้อน แสดงออกว่าสามารถฉวยช่วงเวลานี้ ฝึกกำลังภายในให้เต็มที่อีกทีได้พอดีเลย
อย่างไรซะ ซูยู่กรุ๊ปยังเด็กเกินไป ต้องตกตะกอนและสั่งสม
สองสามีภรรยาตกอยู่ในภวังค์ของความสุขและอนาคตที่สวยงามอยู่ ถึงขนาดที่ว่าซูซูกระซิบบอกฉินเทียน หากว่ามีวันหนึ่งตั้งครรภ์แล้วจริง งั้นก็คลอดแล้วกัน
……
ณ ห้องผู้ป่วยวีไอพี โรงพยาบาลเอกชนระดับสูงแห่งหนึ่ง ที่เมืองจิ่นหู ในขณะเดียวกันนี้
ผ่านการช่วยเหลือสองสามชั่วโมง ในที่สุดหม่าจินหลงก็ฟื้นขึ้น
มีดของฉินเทียนนั้น แม้ว่าไม่ได้แทงเข้าเพื่อที่จะทำร้ายเขา แต่ว่าก็เกือบจะทะลุผ่านอยู่แล้วเหมือนกัน
เสียเลือดมากเกินไป บวกกับความตื่นตกใจขั้นสุด ทำให้หม่าจินหลงตกอยู่ในสภาพป่วยเจียนตาย
ดีที่ว่า ยังรักษาได้ทันเวลา
“หลงเอ๋อร์ ลูกฟื้นแล้วใช่ไหม ? รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ?”
“หลงเอ๋อร์ ได้ยินแม่พูดไหม ?”
“ลูกดูดี ๆ สิ ฉันเป็นแม่ไง !” หยางเสี่ยวหุ้ยนั่งอยู่ข้างเตียงด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
“แม่……” หม่าจินหลงร้องเสียงเบา สายตาเคลื่อนไปมองที่หม่าจั๋วชุนที่อยู่ด้านข้าง รวมทั้งพี่ใหญ่หม่าจินหยู่
เห็นหม่าจั๋วชุนมีสีหน้าบึ้งตึง เผยความหวาดกลัวอยู่ในดวงตาเขา
“พ่อ——” ร้องออกมา และกระอักเลือดอีกครั้งด้วยความตื่นเต้น
หยางเสี่ยวหุ้ยตกใจจนกรีดร้อง รีบเรียกหมอและพยาบาลมา ทำอย่างรีบร้อนกันพักหนึ่ง สถานการณ์จึงจะมั่นคง
“เป็นเพราะคุณ !”
“หม่าจั๋วชุน คุณดูสิคุณทำให้ลูกตกใจกลัว !”
“ก็แค่นักรบตายไปไม่กี่คนไม่ใช่เหรอ ? จะอะไรนักหนา !”
“คุณคงจะไม่ลงโทษลูกชายฉันด้วยเหตุนี้หรอกใช่ไหม ?” หยางเสี่ยวหุ้ยเหมือนหญิงปากร้าย
หม่าจั๋วชุนหน้าบึ้ง : “เอาล่ะ เรื่องพวกนี้ไว้ค่อยคุยกัน”
“จินหลง แกพักผ่อนรักษาบาดแผลอย่างสบายใจเถอะ”
“จินหยู่ เราไปกัน”
เห็นหม่าจั๋วชุนกับหม่าจินหยู่จะไป หม่าจินหลงจึงเอ่ยด้วยความร้อนใจ : “พ่อ พ่อต้องแก้แค้นให้ผมนะ !”
“ฆ่าฉินเทียนซะ !”
“รีบสั่งคนไปฆ่าฉินเทียน !”
หยางเสี่ยวหุ้ยพูดด้วยความร้อนใจ : “หม่าจั๋วชุน คุณได้ยินไหม ? เป็นเพราะเรื่องงามไส้ที่ไอ้สารเลวฉินเทียนนั่นก่อเอาไว้ !”
“คุณยังไม่รีบส่งคนไปจับเขามา แล้วตัดหัวสุนัขของเขาต่อหน้าจินหลงอีก !”
“ไอ้สารเลวนี่ ถึงกับกล้าแตะลูกชายของหยางเสี่ยวหุ้ยอย่างฉัน ฉันจะให้เขาตายโดยไม่มีที่ให้ฝังศพเลยคอยดู !”
“คุณยังอึ้งอะไรอยู่อีก ? รีบไปสิ !”
หม่าจั๋วชุนเอ่ยด้วยอารมณ์ไม่ดีนัก : “คุณจะไปเข้าใจอะไร !”
“ฉินเทียนต้องตาย แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
“ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เอาที่ดินหรูอี้มาให้ได้”
“ฉินเทียนออกไป เราก็เป็นผู้แข่งขันประมูลลำดับที่หนึ่งตามลำดับ นักออกแบบที่จินหยู่เชิญกำลังออกแบบโดยทำงานล่วงเวลาอยู่”
“ได้ที่แห่งนี้ ตระกูลหม่าของเราก็จะสามารถขึ้นไปอีกขั้นได้ในทันที”
“ในช่วงก่อนนี้ ฉันไม่อนุญาตให้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ อื่น !”
เห็นหม่าจั๋วชุนพาหม่าจินหยู่จากไป ในดวงตาของหม่าจินหลงเผยความโกรธและความอิจฉา
เขากรอดฟันพร้อมกับเอ่ย : “แม่ ตอนนี้หม่าจั๋วชุนเริ่มชอบหม่าจินหยู่อีกแล้วใช่ไหม ?”
หยางเสี่ยวหุ้ยพูดด้วยความท้อใจ : “ก็เป็นเพราะไอ้สวะนี่จับพลัดจับผลู ถึงกับกลายเป็นผู้แข่งขันประมูลลำดับที่หนึ่งตามลำดับ”
“ต้องโทษแม่เอง ตอนนั้นไม่ควรออกความคิดคร่ำครึ โดยให้หม่าจินหยู่ไปแข่งขันประมูลที่แห่งนั้นนี่เลย”