ตอนที่ 488
บทที่ 488 ใบเรือ
October 21, 2026
ได้ยินคำพูดของเซียวเฟิงแล้ว หม่าจั๋วชุนเอ่ยทันที : “จินหยู่ ห้องออกแบบของพวกคุณ มีใครเคยไปอีกไหม ? หรือว่ามีใครเคยดูภาพออกแบบนี้ไหม ?”
“ไปตรวจสอบเดี๋ยวนะ ใครเป็นคนเผยความลับกันแน่ !”
หยางคุนก็แสยะยิ้มเย็นแล้วเอ่ยในทันทีด้วยเช่นกัน : “คุณลุง นี่คุณหมายความว่ายังไงกัน สงสัยว่าผมขโมยการออกแบบของพวกคุณเหรอ ?”
“ทุกคนยินดีที่จะเดิมพัน และยอมรับผลที่ตามมา พวกคุณแพ้แล้ว ถึงกับทำการใส่ร้ายป้ายสี ตระกูลหม่าคงจะไม่ใช่ว่าไม่กล้าเข้าร่วมกิจกรรมนี้หรอกนะ ?”
“อีกอย่าง แอนโทนี่เป็นนักออกแบบชื่อดังระดับนานาชาติ ยังเป็นลูกศิษย์คนเก่งของปรมาจารย์ซาโรด้วย หาว่าเขาขโมยคัดลอก พวกคุณไม่กลัวว่าจะถูกวงการออกแบบอาคารนี้โจมตีเอาหรอกเหรอครับ ?”
หม่าจั๋วชุนกรอดฟันไม่พูดไม่จา
ใบหน้าของเขามืดมนจนน่ากลัว เขานึกไม่ถึงเลยว่า หยางคุนที่มีฐานะเป็นชนรุ่นหลัง ถึงกับกล้าโต้เขากลับต่อหน้าทุกคน !
พิจารณาถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูล รวมทั้งกำลังของตระกูลหยาง เขาลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า ท้ายที่สุดก็ฝืนอดทนไป
หยางคุนเค้นเสียงหึ เอ่ยด้วยความลำพองใจ : “หัวหน้าเหยียน ตอนนี้ดูผลงานสองภาพหมดแล้ว ประกาศผลสุดท้ายได้แล้วหรือยังครับ ?”
เหยียนปินพยักหน้า แล้วลุกขึ้นยืน
ดูเขาแล้วไม่ค่อยเต็มใจเท่าไรนัก แต่ว่ายังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงคร่ำเคร่ง : “หลังจากเปรียบเทียบผลลัพธ์ของผลงานสองภาพแล้ว ผ่านการลงคะแนนสุดท้ายจากทีมกรรมการของเรา”
“ตอนนี้ผมขอประกาศ ผู้ชนะคือ——”
หยางคุนกลืนน้ำลายไปอึกหนึ่ง เผยความตื่นเต้นไว้ในดวงตาอย่างอดไว้ไม่อยู่
ผ่านอุปสรรคมากถึงขนาดนี้ ในที่สุดที่แห่งนี้ต้องถูกเขารับเข้ามาไว้ในกระเป๋าแล้ว
เขากำมือแน่น รอให้เหยียนปินอ่านชื่อของเขาออกมา
ในวินาทีนี้เอง ด้านนอกห้องมีเสียงหัวเราะหนึ่งดังขึ้น
“ขอโทษด้วยนะครับ รถติดระหว่างทาง ผมเลยมาช้าครับ”
“หัวหน้าเหยียน ตอนนี้ตาผมแล้วใช่ไหมครับ ?”
อะไรนะ ?
ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนี้ ทุกคนต่างก็ตกใจ
พวกเขาหันหน้ามาพร้อมกัน เห็นฉินเทียนพาลูกน้องมาสองสามคน ปรากฏตัวอยู่หน้าประตูพร้อมกับยิ้มตาหยี
“ฉินเทียน !” หยางคุนได้สติกลับมา ก็กระโดดในทันที
เขากรอดฟันพูด : “แกยังกล้ามา ?”
“แกมาทำอะไร ?”
ฉินเทียนเลิกคิ้ว แสยะยิ้มเย็นแล้วเอ่ย : “ฉันเป็นคนชนะการประมูลลำดับที่หนึ่งในการแข่งขันการประมูลรอบแรก ตอนนี้การแข่งขันภาพออกแบบรอบที่สอง ฉันจะไม่มาได้ยังไงล่ะ”
หยางคุนกรอดฟันเอ่ย : “นักออกแบบของแกล่ะ ?”
“แกไปออสเตรเลียไปเชิญซาโรมาไม่ได้นี่ แกไปเอาผลงานไม่ได้เลยด้วยซ้ำ !”
ฉินเทียนสีหน้าคร่ำเคร่ง กวาดสายตาไปที่หยางคุนอย่างเยือกเย็น
“นายรู้ได้ว่าฉันไปเชิญปรมาจารย์ซาโรมาไม่ได้ ?”
“เพราะว่า——”
“เพราะว่า ปรมาจารย์ซาโรตายแล้ว ถูกตระกูลหยางของพวกนายส่งคนไปฆ่า ใช่ไหมล่ะ ?”
อะไรนะ ?
ซาโรตายแล้ว ?
ถูกตระกูลหยางฆ่า ? ตระกูลหยางถึงกับกล้าปรมาจารย์ระดับนานาชาติที่มีคุณธรรมและบารมีประเภทนี้ได้ลง ?
ทุกคนตกใจอีกครั้งหนึ่ง
เซียวเฟิงตัวสั่นเทา สีหน้าซีดขาว พร้อมกับเอ่ย : “ที่คุณพูดมามันจริงไหม ?”
“ปรมาจารย์ซาโรเขา……ตายจริง ๆ แล้วงั้นเหรอ ?”
ซาโรเป็นประภาคารอยู่ในใจของเขา ความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขานี้ คือได้มีโอกาสเข้าพบซาโร และขอคำแนะนำกับเขาต่อหน้าเลย
ความฝันในตอนนี้ยังไม่ได้บรรลุ หากว่าซาโรตายแล้ว เขารู้สึกว่าอาชีพก็สูญเสียความหมายไป
หยางคุนเกือบจะหลุดปาก พอได้สติกลับมา ก็พูดด้วยความโกรธเกรี้ยว : “แกพูดเหลวไหลอะไร !”
“อย่ามาใส่ร้ายป้ายสี !”
“ฉินเทียน หากว่าปรมาจารย์ซาโรตายแล้วจริง แกก็เป็นคนทำร้ายเขาให้ตายด้วยเหมือนกัน !”
“แกไปเชิญเขาที่ออสเตรเลียแล้วเขาไม่เห็นด้วยที่จะช่วยแก แกเลยฆ่าเขาไปเลยใช่ไหมล่ะ ?”
แอนโทนี่ก็ตะโกนในทันทีเหมือนกัน : “ฉินเทียน หากว่าคุณทำร้ายอาจารย์ของฉันจริง ฉันจะฆ่าคุณอย่างแน่ !”
ฉินเทียนขี้เกียจจะไปสนใจสุนัขบ้าสองตัวนี้
เพราะว่า อีกเดี๋ยวคำตอบก็จะได้เปิดเผยให้รู้แล้ว
เขามองเหยียนปินแล้วเอ่ย : “เรื่องอื่นไว้ค่อยคุยทีหลัง หัวหน้าเหยียน ตอนนี้ผมสามารถบรรยายการประมูลได้แล้วหรือยังครับ ?”
เหยียนปินรีบเอ่ย : “ได้อยู่แล้วครับ”