ตอนที่ 54
บทที่ 54 ก้มหัวขอโทษผม
October 21, 2026
หน้าห้องโถง มีคนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัว
มีคนชราคนหนึ่งอยู่ตรงกลาง มองไปแล้วห้าสิบกว่า สวมเสื้อกังฟู สีหน้ามืดมน ออร่าดูยิ่งใหญ่
เขามองไปรอบๆ และพูดว่า：“ผมคือเฝิงเป่ากั๋ว เจ้าสำนักรุ่นที่แปดของสำนักถังหลาง”
“ฉินเทียนที่ทำให้รุ่นพี่อับอาย ไม่มีคุณธรรมในการต่อสู้อยู่ไหน？ออกมาสิ！”
ได้ยินชื่อนี้ อู๋เฟยที่อยู่ตรงมุมก็ปรากฏความประหลาดใจ
เอ่อ นี่คือไพ่ใบเอกที่เขาจัดไว้
ก่อนหน้านี้ตอนที่เข้ามา เขาก็พูดกับฉินเทียนว่า จะเก็บคนของฉินเทียน อยู่ระหว่างทางแล้ว พูดว่าเขาคือเฝิงเป่ากั๋ว
คนทางซ้ายของเฝิงเป่ากั๋ว ก็คือต่งฟาง บอดี้การ์ดที่ตามติดเขาก่อนหน้านี้
ครั้งที่แล้วซูหนานพาต่งฟางไปหาเรื่องฉินเทียน ถูกฉินเทียนตบจนลอยออกไป บาดเจ็บภายใน ในที่สุดตอนนี้คนที่มาช่วยก็มาแล้ว
เขาใช้มือชี้ฉินเทียน พูดอย่างกำเริบสืบสาน：“คนแซ่ฉิน ยังไม่รีบเข้ามารับโทษอีก！”
“พี่น้องในสำนักผมลงมือ จะทำให้คุณไม่เหลือแม้แต่ซากกระดูกของศพ！”
“ฮ่าๆๆๆ ถ้าคุณกลัวตาย ผมก็จะให้โอกาสคุณหนึ่งครั้ง”
“คุกเข่า คลานมานี่ แล้วก้มหัวขอโทษผม！”
“ชดใช้ค่ารักษาพยาบาลให้ผมสิบล้าน และสาบานในที่สาธารณะว่า ต่อไปเมื่อเห็นพวกเราคนของสำนักถังหลาง คุณต้องเดินอ้อมหลบ！”
ทุกคนตกใจ
จางเจี้ยนซวินพูดอย่างไม่พอใจ：“คนพวกนี้เป็นอะไร พาลหาเรื่องกันจริงๆ”
อู๋เทียนสงงหาโอกาสในการแสดง แล้วรีบพูดว่า：“เลขาธิการ ผมจัดการเอง！”
เขายืนขึ้นมา พูดอย่างจริงจัง：“วันนี้บริษัทของคุณฉินเทียนกับคุณซูซูก่อตั้งขึ้นมา ถือเป็นเรื่องดีของเมืองหลงเจียง”
“แหกตาของพวกคุณให้ดีๆ แม้แต่เลขาธิการจางกับเจ้าสมาคมเถียก็ยังมา”
“คนย่างพวกคุณนี้ อยากก่อความวุ่นวายใช่ไหม？”
อะไรนะ？ต่งฟางตกใจ
เขารีบมองไปยังอู๋เฟย ทำไมสคริปต์ไม่ถูกล่ะ？คุณเริ่มช่วยพูดให้ฉินเทียนแล้ว？
และก็ เลขาธิการกับเจ้าสมาคมเป็นอะไรไป？
อู๋เฟยกล้าพูดที่ไหนกัน เขารีบก้มหน้าลง
ในความเป็นจริง แม้ว่าในใจเขาจะหวังให้เฝิงเป่ากั๋วลงมือ สั่งสอนฉินเทียนสักครั้งแรงๆ
แต่ว่า เขาไม่อยากเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยสักนิด
“ที่แท้ก็เลขาธิการจางกับเจ้าสมาคมเถีย เป็นความผิดพลาดเองๆ”ชายชราคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านขวาของเฝิงเป่ากั๋ว รีบขอโทษด้วยรอยยิ้ม
เขาคือเจ้าสมาคมของสมาคมศิลปะการต่อสู้ในท้องที่ของหลงเจียง ชื่อว่าไป๋จิ่ว เปิดโรงฝึกศิลปะการต่อสู้แห่งหนึ่ง มีตัวตนและสถานะ มีฉายาว่าเฮียจิ่ว
ครั้งนี้เฝิงเป่ากั๋วมาหลงเจียง ในฐานะที่เป็นคนสายวิชาบู๊เหมือนกัน เขาจึงมาต้อนรับ
ว่ากันว่าพละกำลังของเฝิงเป่ากั๋ว ไปถึงระดับปรมาจารย์แล้ว ดังนั้นไป๋จิ่วจึงให้ความเคารพอย่างมาก
“ปรมาจารย์เฝิง เวลาของวันนี้ไม่ถูกต้อง เรื่องที่ต้องแลกเปลี่ยนกัน ไว้วันไหนเราค่อยนัดอีกทีดีกว่า”
เฝิงเป่ากั๋วขมวดคิ้ว พยักหน้าให้จางเจี้ยนซวินเล็กน้อย พูดอย่างเย่อหยิ่ง：“ที่แท้ข้าราชการประจำเมืองก็อยู่ที่นี่ ไม่ให้เกียรติกันจริงๆ”
“ก็แค่ การศึกษาแลกเปลี่ยนวิชาบู๊ ก็ยังเป็นเรื่องของโลกฝึกยุทธของพวกเรา”
“เลขาธิการจาง คุณแน่ใจหรือว่าจะเข้าไปแทรกแซง？”
ต่งฟางเห็นเพื่อนรักในสำนักตัวเองดื้อด้านแบบนี้ กล้าแสดงความชังต่อเลขาธิการด้วย เขาจึงพูดอย่างตื่นเต้นว่า：“คนแซ่ฉิน คุณก็เป็นคนฝึกยุทธ”
“ตอนนี้คนในสายเดียวกันอยากศึกษาแลกเปลี่ยน คุณกล้าสู้ไหม？”
จางเจี้ยนซวินขมวดคิ้ว อดไม่ได้ที่จะมองไปยังฉินเทียน
เป็นเรื่องจริงที่ว่า วิชาบู๊จีน ยังเป็นอัตลักษณ์ของชาติอันดั้งเดิม ปกติการแลกเปลี่ยนกันของคนในสายเดียวกันนั้น สามารถทำให้เกิดความรุ่งเรืองได้
เขาที่เป็นข้าราชการประจำเมืองของที่นี่ ว่ากันตามเหตุผลแล้ว จะแทรกแซงมั่วๆ ตามชอบไม่ได้
ทุกคนต่างมองไปที่ฉินเทียน
ตั้งแต่เฝิงเป่ากั๋วปรากฏตัว ฉินเทียนก็ไม่ได้มองตรงๆ
เวลานี้ เขากำลังก้มหน้าลงปอกส้ม จากนั้นนำส้มที่ปอกเปลือกแล้ว มาใส่ปากของซูซูอย่างใส่ใจ
“ภรรยา คุณชิมอันนี้สิ หวานมาก”
ภายใต้สถานที่สาธารณะ ซูซูหน้าแดงก่ำ พูดเสียงเบา：“พวกเขามาหาคุณน่ะ”
ฉินเทียนพูดอย่างเซ็งๆ：“วันนี้เป็นวันดีของภรรยาผม ผมขี้เกียจทะเลาะกับพวกคุณที่มีความรู้ต่ำกว่า”
“ถ้าไม่อยากตายก็ไปไกลๆ ซะ！”
“คุณพูดอะไร？”ต่งฟางจ้องเขม็ง อยากจะลงมือ แต่เนื่องจากเกียรติของจางเจี้ยนซวินกับเถียหลินเฟิงและคนอื่นๆ จึงไม่กล้าบุ่มบ่าม
“ศิษย์พี่ เอาไงดี？”
เฝิงเป่ากั๋วหัวเราะอย่างเยือกเย็น：“ในเมื่อวันนี้เป็นวันดีของคู่สามีภรรยาอย่างคุณฉิน แขกผู้มีเกียรติมากันมากมายจนเต็มงาน และพวกเราก็มาด้วย จะไม่แสดงหน่อยได้ไงล่ะ？”