บทที่ 581 แอบฟัง

ฉินเทียนเฝ้ามองภาพเงาของฉานเจี้ยนที่หายเข้าไปในความมืดมิดอย่างเงียบเหงา ราวกับสัตว์ป่าตกอับตัวหนึ่งที่สูญเสียฝูงไปชั่วนิรันดร์ เป็นความหดหู่และความอ้างว้างที่ไม่อาจบรรยายได้

กระแสเลือดอันร้อนแรง ปั่นป่วนอยู่ในหัวใจของเขา

ในดวงตาของเขา น้ำตาได้พังทลายออกมาในตอนนี้

เขาลุกขึ้นยืน และกล่าวเสียงดังว่า : "ลุงฉานเจี้ยน ถึงแม้ว่าเจ้าเงาเสน่ห์และคนอื่นๆ จะไม่อยู่แล้ว แต่คำสาปสวรรค์ยังอยู่!"

"จิตวิญญาณของคำสาปสวรรค์ จะไม่มีวันดับมอด!"

จากระยะไกล ผีหวูฉางและชุยหมิง ก็เหมือนกันกับฉานเจี้ยน ชายชราผู้ซึ่งเป็นสมาชิกของคำสาปสวรรค์ กล่าวเสียงดังทั้งน้ำตา : "จิตวิญญาณของคำสาปสวรรค์ จะไม่มีวันดับมอด!"

ได้รับผลกระทบจากพวกเขา หม่าหงเทา เถียหนิงซวง ถงชวน เถียปี้ อะเปิน.....รวมถึง ลูกน้องที่รับสมัครมาใหม่อย่างพวกเขานี้ ก็ตะโกนเสียงดังด้วยความฮึกเหิม : "จิตวิญญาณของคำสาปสวรรค์ จะไม่มีวันดับมอด!"

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเข้าร่วมในระยะเวลาอันสั้น แต่ช่วงเวลาหนึ่งก็ได้ยินมาตลอด จิตวิญญาณของคำสาปสวรรค์ จึงได้หยั่งรากลึกลงในใจของพวกเขาไปแล้ว

จิตวิญญาณประเภทนี้ พร้อมกับการฝึกฝนมาเป็นเวลานาน จึงค่อยๆ หลอมรวมเข้าในสายเลือดของพวกเขา!

คนรุ่นต่อรุ่นทำตามกันมา จึงเป็นรากฐานของการดำรงอยู่ของคำสาปสวรรค์ชั่วนิจนิรันดร์

เพียงแต่ว่า เสียงร้องที่องอาจและกล้าหาญอยู่เบื้องหลังนี้ ท้ายที่สุดก็ไม่สามารถฉุดรั้งฉานเจี้ยนเอาไว้ได้

เขาค่อยๆ ห่างไกลออกไป และไม่หันกลับมา

ในขณะนี้ ฉินเทียนรู้ว่า ฉานเจี้ยนแก่แล้ว

ไม่ว่าจะมีสมาชิกใหม่อีกมากเท่าไร พี่น้องใหม่อีกกี่คน ก็ไม่สามารถมาแทนมิตรภาพตลอดชีวิตของเขาได้

วิหารพญายมสี่อิมพ์แห่งนรก จิ้งจอกเงิน ฉานเจี้ยน เจ้าปืนทอง เขาเป็นเพียงผู้เดียวที่เหลืออยู่

เวลาในบั้นปลายชีวิตของเขาที่เหลืออยู่ จะอยู่กับความทรงจำดีๆ ในอดีต

ฉินเทียนพบว่า ตนเองได้ทำผิดพลาดไปแล้ว เขามักจะรู้สึกว่า มีคนบางคนอยู่ที่นั่นเสมอ และไม่เคยสายเกินไปที่จะไปเยี่ยมเยียน

แต่เขากลับมองข้ามไป ส่วนเวลาก็ไร้ความปรานี และคนบางคนก็แก่ลงไปจริงๆ

เขารู้สึกว่า การเดินทางไปเยี่ยมเยียนเถ้าแก่ใหญ่ นั้นกระชั้นชิดเข้ามาแล้ว

ตลอดคืนนี้ เขาดื่มจนเมาหัวปักหัวปำ สุดท้าย ก็ถูกเหลิ่งเฟิงประคองกลับมาที่อุทยานมังกร

และทำให้ซูซูต้องตื่นขึ้นมากลางดึก เพื่อทำซุปแก้เมาค้างให้เขาโดยเฉพาะ

ตลอดคืนนี้ ฉินเทียนโอบกอดซูซู และพูดพึมพำมากมาย

"พ่อ ทำไมคุณต้องดูถูกฉันด้วย? แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยให้ความสำคัญกับฉันเลย หรือว่า ฉันจะแย่ขนาดนั้นจริงๆ ....."

"คุณรอก่อน ฉันจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า ฉินเทียนไม่ได้เลวร้ายแต่อย่างใด!"

"พ่อ คุณทำให้ฉันผิดหวังเหลือเกิน แม่ของฉันป่วยหนัก ทำไมคุณไม่ดูแล? ไม่เพียงแต่ไม่ดูแล แต่ยังไปแต่งงานกับคนรักใหม่......ฉินฉี คุณบอกมาสิ ว่าฉันควรจะเกลียดคุณไหม?"

"ฉันเกลียดคุณ!"

"ฉันไม่มีพ่ออย่างคุณ!"

"ตระกูลฉิน ฉันจะไม่กลับไปอีก!"

"ย่าเหรอ? หึ ต่งซวงจุน คุณไม่ไม่เหมาะสมที่จะเป็นย่าของฉัน!"

"คนตระกูลฉินของพวกคุณดูถูกฉัน บอกว่าแม่ของฉันเป็นคนฐานะต่ำต้อย......"

"ฉันออกมาแล้ว ชั่วชีวิตนี้ จะไม่กลับไปที่ตระกูลฉินอีก!"

"คุณส่งคนมาตามหาฉัน มาจับฉัน เช่นนั้นฉันจะฆ่ามันซะ!"

"มาหนึ่งคน ฉันก็จะฆ่าหนึ่งคน มาสองคน ฉันก็จะฆ่าทั้งคู่!"

อารมณ์ของฉินเทียน จู่ๆ ก็รุนแรงขึ้นมา ด้วยหน้าตาโหดเหี้ยม พร้อมกัดฟันแน่น

ซูซูตกใจกลัวจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ทันใดนั้นลมหายใจของเขาก็สงบลงมา และน้ำเสียงก็ต่ำลงด้วย

"แม่ ฉันคิดถึงคุณ......ลูกคิดถึงคุณแล้ว!"

"เทียนเอ๋อร์ของคุณโตแล้วนะ แต่งงานกับภรรยาที่สะสวย และเธอยังตั้งท้องหลานชายให้คุณอีกด้วย......"

"แม่ ฉันจะพาพวกเขา ไปไหว้ที่หลุมฝังศพของคุณนะ......"

น้ำตาสองหยดซึมออกมาจากหางตา และรินไหลลงบนใบหน้า

น้ำเสียงของเขาเบาลงเรื่อยๆ พร้อมกับคราบน้ำตา และในที่สุดก็หลับไป

ตลอดระยะเวลา ซูซูโอบกอดผู้ชายคนนี้เอาไว้ และฟังอย่างเงียบๆ

ตอนนี้ ในที่สุดเธอทราบแล้ว ว่าพ่อตาของเธอ ชื่อฉินฉี และยังมีย่า ชื่อต่งซวงจุน

และแม่ยาย ได้ถึงแก่กรรมไปแล้ว......

มองดูชายผู้ที่สง่าผ่าเผยคนนี้ในยามปกติ ในขณะนี้อยู่ในอ้อมกอดของตนเอง เหมือนเด็กคนหนึ่งที่ทำอะไรไม่ถูก จิตใจของซูซู สงบลงอย่างมาก

ในความสงบ มันเต็มไปด้วยพลังอันไร้ขอบเขต

นางกอดผู้ชายคนนี้ไว้แน่นๆ ——ผู้ชายของเธอ สามีของเธอ และพ่อของลูกในท้องของเธอด้วย

มันเหมือนกับว่า ได้กอดลูกของตนเองอยู่

วันรุ่งขึ้น หาได้ยากที่ฉินเทียนจะนอนตื่นสาย