บทที่ 587 คำถามต่อไป

เมื่อได้ยินคำพูดของฉินเทียนแล้ว เตียงที่อยู่ข้างๆนั้น เดิมทีที่ได้มีลมหายใจอย่างสม่ำเสมอนั้น ในที่สุดก็หายไป

เถ้าแก่ไม่ได้ขยับ เขานั้นไม่ได้หันหน้าหาฉินเทียน นิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยอย่างไม่เต็มใจ “ในตอนนี้เจ้ากลับมาที่นี่เพื่อทำอะไรกัน？”

“คงไม่ใช่เพราะไปทำอะไรผิดมาอีกล่ะ เลยทำให้ถูกคนอื่นจับเข้ามาที่นี่นะ！”

“นี่มันช่างทำให้ข้าคนนี้ขายขี้หน้าจริงๆ！”

ฉินเทียนยิ้มๆ“ข้าก็คิดแบบนั้นนะ หากเป็นเช่นนั้น ก็สามารถที่จะเล่นเพลิดเพลินได้เลยนะสิ”

“แต่น่าเสียดาย ชีวิตข้านั้นมันเกิดมาเพื่อทำงานหนักนะ ไม่ได้มีความโชคดีแบบเถ้าแก่หรอกนะ ”

“เซียวโผหู่ในการต่อสู้เขานั้นออกแรงสู้มากๆ ไก่ย่างที่เพิ่งออกจากเตาเมื่อเช้ายังร้อยอยู่เลย ……จะกินไม่กินล่ะ？”

“ไม่กินจะเย็นหมดแล้วนะ”

เถ้าแก่ถึงแม้ยังจะทำท่านิ่งสงบ แต่ว่ากลับอดไม่ได้ที่จะเก็บน้ำลาย และสามารถรับรู้ได้เลยว่า เขานั้นอยากกิน แต่ว่ามีความรู้สึกที่สับสนและไม่อยากเสียหน้า

ในที่สุด ความรู้สึกก็เอาชนะความมีเหตุผล เขานั้นเอ่ยไม่กล้าที่จะไปเอ่ยพร่ำอะไร “กินแล้วก็เป็นชายแกร่ง ไม่กินก็เป็นคนโง่นะสิ！”

ก่อนที่จะมีเสียงโซ่ซ่าดังออกมาไม่หยุด ในที่สุดเขานั้นก็ได้พลิกตัวขึ้นมานั่ง

สร้อยคอโซ่ที่ได้ทำออกมาสี่วงนั้น ได้ถูกสร้างตีออกมาเป็นวงกลมปลอกคอที่ทำออกมาเองสี่วง แต่ว่า สร้อยคอนั้น ได้แยกกันอยู่โดน สองอันอยู่ที่มือของเถ้าแก่ แล้วก็สองอันที่ขา

เขานั้นนั่งบนเตียง เมื่อสั่นมือ เส้นเหล็กนึกเส้นได้ปลิวขึ้น ก่อนที่จะมีเสียงปัง ก่อนที่จะตีลงไปบนโต๊ะหิน

เหล้าขาวและไก่ย่างที่วางอยู่บนโต๊ะหินนั้น ที่ได้รับแรงกระแทก ต่างก็บินว่อนไปคนละทาง ก่อนที่จะตกลงมาบนมือทั้งของสองข้างของเถ้าแก่

เถ้าแก่ได้หยิบขวดเหล้า ก่อนที่จะใช้ปากเปิดขวด ก่อนที่จะยกกระดกเหล้าเข้าปาก ก่อนที่จะเอามือเช็ดปาก แล้วทำสีหน้าที่พอใจ ก่อนที่จะเอามือนั้นหยิบไก่ย่างเข้ามากัดด้วยคำใหญ่เข้าปาก

ฉินเทียนที่ได้มาเห็นดังนี้ การที่เถ้าแก่นั้นได้ใช้เหล็กในการหยิบอาหารมานี้ เขานั้นอิจฉาเป็นอย่างมาก อยากที่จะเรียนทำตาม

ไม่ว่าเขานั้นจะพยายามเรียนอย่างไร แล้วยังใช้แรงอย่างเยอะ ไม่ก็ทำให้ตีหินแตก ไม่ก็แรงไม่พอ จนทำให้อาหารนั้นตกไปอยู่บนพื้น

หลังจากที่เปลี่ยนโต๊ะหินไปแล้วไม่รู้เท่าไหร่ ในที่สุดเขานั้นก็ยอมแพ้กับความคิดเช่นนี้

มองไปที่เหล็กที่อยู่บนตัวของเถ้าแก่ เสื้อผ้าที่ขรุขระนั้น ภายในใจของฉินเทียนนั้น อดไม่ได้ที่จะแอบรู้สึกอึดอัด

“เถ้าแก่ ท่านนั้นไม่เห็นใจแก่ความรู้สึกของพวกเราหน่อยหรอ ถอดเหล็กนี้ออกเถอะ？”เขานั้นอดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกมา

จริงๆ แล้ว ไม่มีใครไปมัดเขาไว้ เพียงแต่ว่าเถ้าแก่เองนั้นอยากที่จะเอาเหล็กนั้นมาคล้องแขนและขาตนเอง ใช้คำพูดของเขาเอง เพื่อทำให้ตนเองนั้นต้องมานั่งอยู่ในคุกเช่นนี้

ส่วนคำว่า “เข้าคุก” เพียงเพราะแค่อาณาจักรมังกรนั้นที่เป็นคนทำพลังอำนาจของอาณาจักรต่างแดนนั้น เป็นกันเช่นนี้ จะทำให้

หากเถ้าแก่นั้นยินยอม ทางแดนเหนือทั้งหมดในที่นี้ ก็เลยได้สร้างคุกขังที่ใหญ่อลังการสุดหรูนี้เป็นที่คุมขังเพื่อเขา

แต่ว่าในเมื่อเถ้าแก่ยืนกรานเช่นนี้

ฉินเทียนนั้นก็สามารถที่จะพอเข้าใจอารมณ์ความรู้สึกของเถ้าแก่ เขานั้นกลับใจแล้วจริงๆ หรือจะพูดว่า อยู่ที่นี่ที่ไม่เห็นเดือนตะวันหรือพื้นดินเช่นนี้ เป็นการใช้วิธีที่พิเศษ ที่จะทำให้จดจำพวกพี่น้องพวกนั้น ในอดีต

สำหรับการต่อสู้ในรอบนั้น ถึงแม้เถ้าแก่จะไม่ได้เอ่ยออกจากปาก แต่ฉินเทียนนั้นก็มองออก ว่าเขานั้นรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

เขานั้นรู้สึกว่า เป็นเพราะเขาเป็นคนชี้บงการ เลยทำให้วิหารพญายมนั้นมอดดำลง และต้องเสียพี่น้องไปหลายชีวิต

เขานั้นเลยได้ขังตนเองไว้ที่นี่ ที่ปิดนั้นไม่ใช่ร่างกาย แต่เป็นใจนั่นเอง

สำหรับความรู้สึกผิดที่มีต่อพี่น้องนี้ ภายในใจของเขานั้นยากที่จะลืมเลือนและเหมือนได้ขังตัวเองเอาไว้ในคุก

สำหรับคำพูดของฉินเทียนนั้น เถ้าแก่นั้นไม่สนใจ ก่อนที่จะกลอกตาขาวกลิ้งไปมาใส่ ก่อนที่จะเอาเหล้าขาวนั้นกลอกไปที่ปากอีกสองอึก

เมื่อวางเหล้าลง เขานั้นก็ได้กินต่อ แต่ว่าความเร็วนั้นช้าลงเยอะแล้ว

ก่อนที่จะเอ่ยอย่างไม่เป็นทางการ“ได้ยินมาว่า เจ้านั้นได้หาฉานเจี้ยนหรอ？”

ฉินเทียนนั้นได้รีบลุกขึ้น ก่อนที่จะคุกเข่าลงข้างๆเถ้าแก่ แล้วเอ่ยยิ้ม：“ใช่เหลิ่งหยุนบอกท่านใช่ไหม？”

“ใช่แล้ว ไม่เพียงแต่จะมีแค่ฉานเจี้ยน อีกทั้งยังมีหวูฉางและชุยหมิงอีก ”

“อาจารย์ ข้านั้นได้ สร้างองค์กรคำสาปสวรรค์ ใหม่แล้ว ……”

สีหน้าของเถ้าแก่ ไม่ได้มีความตกใจแต่อย่างใด ก่อนที่จะเอ่ยอย่างเรียบๆ “ใช่ไหม？”

“งั้นคนอื่นๆล่ะ？”

ฉินเทียนเอ่ยไม่ออก ว่าได้หาฉานเจี้ยนและคนอื่นๆ การสร้างองค์กรคำสาปสวรรค์ใหม่ นั้นก็นับว่าเป็นข่าวดี แล้วฉินเทียนทำไมถึงไม่เคยบอกเถ้าแก่มาก่อนนะ ？

นั่นก็เพราะว่า เดิมทีเขานั้นคิดว่า ในอดีตของวิหารพญายมนั้นจะต้องมีคนรอดชีวิตอยู่อีกแน่นอน