บทที่ 7 คิดบัญชีรวมกัน

“บูซาน !”

“ฉันจะพาคุณปู่ไปโรงพยาบาล ส่วนคุณรีบโทรแจ้งตำรวจที ปิดเมืองซะ ไม่ว่ายังไงก็ต้องจับคนร้ายฆาตกรให้ได้ !”

“ฉันจะฆ่าไอ้สารเลวนั่นด้วยมือของฉันเอง !”

เถียหนิงซวงตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว

อย่ามองว่าเธอเป็นแค่คุณหนูที่ดูอ่อนหวาน เพราะว่าเติบโตมาในครอบครัวทหาร ได้ฝึกการต่อสู้มาตั้งแต่ยังเด็ก ในเวลานี้นั้นโมโหจนหน้าแดงแทบจะระเบิด

บูซานกลับใจเย็นลง

เขาพบว่าถึงแม้เถียสงจะหมดสติ แต่ยังคงหายใจลึก ชีพจรก็ยังคงที่ เหมือนกับคนที่กำลังหลับสนิท

เมื่อนึกถึงคำพูดก่อนที่จะจากไปของฉินเทียน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้น: “คุณหนูใหญ่ คนคนนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ !”

“สามารถมองมังกรดำสิบแปดมือของผมออก ทั้งยังรู้ว่านายท่านได้รับบาดเจ็บจากการฝึกฝนหมัดเจ็ดพิการบทเก่าอีก”

“หรือว่า เขาก็มาจากแดนเหนือเช่นกัน ?”

เถียหนิงซวงเหม่ออยู่ชั่วครู่: “แล้วที่เขาบอกว่าอีกหกชั่วโมงให้พวกเราไปรับเขาที่ตระกูลมันหมายความว่ายังไง ?”

“เป็นไปได้ไหมว่า——” บูซานได้สรุปอย่างใจกล้า แต่ไม่กล้าที่จะพูดออกมา

“คุณหนูครับ เรื่องนี้ไม่เหมาะสมที่จะเปิดเผยต่อสาธารณะ พวกเราพานายท่านกลับบ้านก่อน แล้วคอยดูสถานการณ์ต่อไปจะดีกว่า”

เถียหนิงซวงยอมพยักหน้า แต่เธอก็ยังกัดฟันเอ่ย: “ฉันขอสาบาน ถ้าคุณปู่เป็นอะไรไปล่ะก็ ฉันจะฆ่าผู้ชายคนนั้นเอง !”

……

ฉินเทียนพาซูซูเดินไปรอบๆ สวนสาธารณะที่อยู่ใกล้ๆ เมื่อมีไผ่หยกแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องทำซุปสงบจิตให้ยุ่งยากอีก

เขาตัดสินใจมาเสี่ยงโชคที่ตลาดขายของเก่า ถ้าหากหาซื้อไม้หอมดีๆ ได้สักหน่อย มันคงจะช่วยให้ซูซูหลับสบายขึ้นแน่นอน

เมื่อมาถึงตลาดขายของเก่าที่ใหญ่ที่สุดในหลงเจียง

เขาไม่ได้รีบร้อนเข้าไปข้างในร้าน แต่เดินดูแผงขายของริมถนนรอบๆ ก่อน

ของดีไม่จำเป็นต้องอยู่ในอาราม แต่มักซ่อนอยู่ในตลาดต่างหาก

”ฉินเทียน ?” หยุดอยู่ตรงหน้าแผงขายของแผงหนึ่ง จู่ๆ ฉินเทียนก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของตนเอง เขาจึงหันไปมอง

“นายยังไม่ตาย ?”

“กลับมาตั้งแต่ตอนไหนน่ะ ?”

คนที่เดินเข้าจากฝั่งตรงข้ามเป็นชายหนุ่มที่ทั้งตัวมีแต่แบรนด์ดัง

ผมของเขาถูกหวีจนเรียบเป็นมัน นาฬิกาข้อมือทองเรือนใหญ่เป็นประกาย ที่แขนยังมีสาวสวยคนหนึ่งเกาะอยู่

ฉินเทียนขมวดคิ้ว

เหมือนเขาจะจำคนคนนี้ได้นิดหน่อย ชื่อว่าซูเหวินปิน

เป็นคนจากตระกูลซูด้วยเช่นกัน เพียงแต่ว่าสายเลือดห่างๆ ไม่มีใครใส่ใจนานแล้ว

ในตอนแรกที่เกิดเรื่องเมื่อคราวนั้น ซูซูตัดสินใจว่าจะให้ฉินเทียนมาเป็นสามีของเธอ แต่คนในตระกูลซูทั้งหมดไม่เห็นด้วย มีเพียงซูเหวินปินคนเดียวที่สนับสนุน

เพราะว่าตอนนี้ซูเหวินปินทำงานอยู่ในบริษัทของหยางยู่หลัน หยางยู่หลันที่เห็นว่าเขาเป็นลูกหลานตระกูลซูจึงปฏิบัติต่อเขาอย่างใจกว้าง

ซูเหวินปินคำสองคำก็เรียกซูซูว่าพี่สาว ทั้งยังไม่รังเกียจที่จะเรียกหยางยู่หลันว่าแม่อีก

หลังจากที่แยกกันห้าปี บริษัทของหยางยู่หลันก็ไม่มีแล้ว ดูเหมือนซูเหวินปินคนนี้จะโง่เง่าขึ้นเสียแล้ว

ฉินเทียนอดที่จะเหล่ตามองไม่ได้

“ประทานซู เขาคือคางคกที่ได้กินเนื้อหงส์จนทำให้คนทั้งเมืองต่างก็อิจฉาเมื่อห้าปีก่อนเองเหรอ ?”

“ก็น่าจะหลงใหลอยู่พอตัวนะ หงส์กลายเป็นห่านโง่ไปแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ไปไหน”

“สุดหล่อ นายยังหวังว่าสาวสวยซูจะลุกยืนขึ้นได้อีกงั้นเหรอ ?”หญิงสาวมากเสน่ห์พูดอย่างขมขื่น

ต่อหน้าซูซูเมื่อก่อน เธอเทียบไม่ได้แม้แต่หญ้าหางสุนัข; ตอนนี้เมื่อเห็นว่าซูซูพิการโง่เง่าไปแล้ว จึงรู้สึกได้ใจเป็นที่สุด

เธอทำท่าทาง จงใจอวดร่างกายอันมีเสน่ห์ของตนเอง

ผู้คนโดยรอบต่างถูกเธอดึงดูด ดวงตาของพวกเขาจับจ้องมายังร่างของเธอราวกับแมลงวัน

ซูเหวินปินหัวเราะ ยกแขนโอบเอวสาวสวยเอาไว้พร้อมเอ่ยอย่างภาคภูมิ: ฉินเทียน นี่คือเลขาสาวของฉันเอง”

“เป็นยังไง ถ้านายชอบล่ะก็ ฉันให้ก็ได้นะ”

“ก่อนอื่น นายต้องให้เมียนายมอบสิทธิบัตรของครีมซูยู่มาให้ฉันก่อน”

ฉินเทียนหรี่ตา: “นายก็รู้จักครีมซูยู่งั้นเหรอ ?”

ซูเหวินปินหัวเราะเยาะ: “ถ้าฉันไม่ได้เป็นคนบอก พี่เหวินเฉิงก็คงไม่รู้เรื่องนี้หรอก”