ตอนที่ 667
บทที่ 712 ยืมใช้ศีรษะมนุษย์
October 21, 2026
เมื่อเห็นว่าว่านเป่าได้ติดตามกัวข่ายเข้าไปในถ้ำ คนสนิทคนอื่น ๆ ของว่านเป่าที่ลงจากเฮลิคอปเตอร์ ก็เข้าไปข้างในด้วยใบหน้าเคร่งขรึม
บนใบหน้าของเฟ่ยเทียนอิง แสดงออกถึงการเยาะเย้ย
“เหล่าพี่น้องเหล่าทั้งหลายโปรดหยุดก่อน ”
“หัวหน้าใหญ่และหัวหน้ารองมีเรื่องสำคัญจะปรึกษากัน ให้พวกเรามาต้อนรับพวกคุณแทนเถอะ ”
ทันทีที่เขาโบกมือ พี่น้องที่อยู่รอบ ๆ ก็รีบลุกขึ้น ควบคุมคนสนิทของว่านเป่าเหล่านี้อย่างเงียบ ๆ
ภายในถ้ำ
กัวข่ายพาว่านเป่า ไปที่สำนักงานของตัวเอง
เมื่อมองไปยังบนโต๊ะ เห็นมีดพร้าสีดำที่วางอยู่บนนั้น สีหน้าของว่านเป่าก็เปลี่ยนไป
“เกล็ดมังกร！”
เขาพูดกระซิบ และรีบวิ่งไปหยิบมันขึ้นมา แต่เมื่อเขายื่นมือออกไป ดูเหมือนว่าเขากำลังสัมผัสสิ่งต้องห้าม ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะหดมือกลับ
มีดพร้าสีดำเข้มวางอยู่บนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่ามันเป็นมนต์ดำ
เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ ก็ค่อย ๆ หันกลับมา มองไปที่กัวข่าย กัดฟันแล้วพูดว่า “ลูกหมายถึง ดาบเล่มนี้ ถูกพบจากตัวศพของนักโทษงั้นหรือ ? ”
“ใช่ ! ”กัวข่ายลดก้มศีรษะลงด้วยความกลัว
ว่านเป่า “การฝึกฝนจากบรรพบุรุษของมังกรซ่อนรูป ถือเกล็ดมังกร เทียบเท่ากับการเป็นผู้กำกับดูแล ตั้งแต่ผู้อาวุโสไปจนถึงสมาชิกในทีม ดำเนินการอย่างเฉียบขาดแล้วค่อยบอกเบื้องบน”
“ตอนนี้คุณรู้แล้วเหรอว่า คนที่คุณฆ่าไปเป็นใคร ?”
กัวข่ายพูดด้วยความกลัว “เป็นไปได้ไหมว่า เขาเป็นแส้มังกรจริง ๆ ? ”
“จะเป็นไปได้อย่างไร ? ”
“พ่อบุญธรรม ตำแหน่งแส้มังกรของเรา ว่างมาหลายปีแล้วไม่ใช่เหรอ ? เมื่อไหร่ จะมีแส้มังกรคนใหม่ล่ะ ? ”
“นอกจากนี้ เขาจะปะทะกับหวังเหล่าหู่ได้อย่างไร ตอนที่ฉันจับกุมเขา เขาไม่ได้เปิดเผยตัวตนของเขาเลยนะ ”
ว่านเป่าพูดเสียงเบา “ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรมากแล้ว คนล่ะ ? ”
“ศพอยู่ไหน ? ”
“อยู่ที่นี่ ! ”กัวข่ายรีบวิ่งไปอย่างเร่งรีบ ผลักเปิดประตูลับข้าง ๆ และดึงเตียงเล็กออกมาจากข้างใน
บนเตียง มีคนนอนอยู่คนหนึ่ง เห็นเพียงเขากัดฟัน ใบหน้าของซีดขาว มีคราบเลือดสีม่วงดำบริเวณจมูกและปาก เป็นอาการของการตายเพราะถูกวางยา
ว่านเป่าตกตะลึง แต่หลังจากได้สติกลับมา เขาก็หยิบรูปถ่ายออกมาจากกระเป๋าของเขาทันที และหลังจากเปรียบเทียบอย่างละเอียดแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความสุขในดวงตาของเขา
ในกรณีที่ เขายังคงยื่นมือออกอย่างระมัดระวัง ทดสอบลมหายใจของฉินเทียนก่อน จากนั้นก็ตรวจสอบชีพจรของเขา
ไม่มีอาการใด ๆ
แม้แต่ร่างกายศพก็เย็นหมดแล้ว
หลังจากยืนยันว่าถูกต้อง ว่านเป่าก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
“ฉินเทียน ! ”
“เป็นคุณจริง ๆ ! ”
“แส้มังกรฉิน คุณคิดไม่ถึงเลยใช่ไหม ? ยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ตายแล้ว และยังถูกขังอยู่ในคุกภาคตะวันตกแห่งมังกรซ่อนรูปของเราอีก! ”
ข้างหลังเขา สีหน้าของกัวข่ายเปลี่ยนไป และอดไม่ได้ที่จะถามว่า “เขาเป็นแส้มังกรจริง ๆ เหรอ? ”
“พ่อบุญธรรมคุณรู้ตัวตนของเขามานานแล้วเหรอ ?”
“เรื่องสำคัญแบบนี้ ทำไมถึงไม่บอกให้ฉันรู้”
ว่านเป่าค่อย ๆ หันกลับมา มีประกายความสงสัยในดวตาของเขา
“กัวข่าย บางสิ่งมีความสำคัญมาก ดังนั้นหลังจากฉันหารือกับซีจุน จึงไม่ได้กระจายข่าวในขณะนี้ออกไป ลูกไม่รู้มันก็เป็นเรื่องปกติ”
“อย่างไรก็ตาม เท่าที่ฉันรู้ ฉินเทียนได้รับคำสั่งให้เป็นแส้มังกร เขามีภารกิจที่จะนำเกล็ดมังกรมายังทางทิศตะวันตก ”
“ตอนนี้ เขาเสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุในเรือนจำภายใต้เขตอำนาจของคุณ คุณรู้ไหมว่าเรื่องนี้มันร้ายแรงแค่ไหน ? ”
กัวข่ายรีบคุกเข่าลงอีกครั้ง และพูดด้วยความตื่นตระหนก “ลูกสมควรตาย！”
“ลูกชายตกอยู่ในอันตราย พ่อบุญธรรมได้โปรดช่วยลูกด้วย ! ”
“พ่อบุญธรรม เห็นแก่ความกตัญญูกตเวทีของลูกที่มีต่อคุณตลอดเวลา คุณจะต้องช่วยฉันนะ ! ”
ว่านเป่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันรู้ คุณกตัญญูอย่างมากมาโดยตลอด”
“ตอนนี้ ลูกยินดีที่จะกตัญญูฉันต่อไปหรือไม่ ? ”
กัวข่ายรีบพูดว่า “ลูกยินดี！”